ของดีในมิติห้างสรรพสินค้า

กลิ่นอับชื้นของห้องเก็บฟืนเก่าๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นดินเหนียวไม่ได้ทำให้หลินอิงอิงรู้สึกหงุดหงิดเท่ากับเสียงเคาะประตูไม้ไผ่ด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับจะพังลงมา "นังตัวดี! สายโด่งขนาดนี้แล้วยังนอนอืดอยู่อีกหรือไง! หรือคิดจะรอให้ฉันต้องเป็นคนหาข้าวให้แกกินเหมือนคุณนายผู้ดีรึ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุผนังเข้ามา พร้อมกับเสียงถีบประตูเบาๆ เป็นเชิงขู่ หญิงสาวที่เพิ่งฟื้นคืนสติจากโลกอนาคตไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวรีคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความสงบ เธอไม่ได้อยู่ที่ห้องครัวอัจฉริยะติดแอร์เย็นฉ่ำของภัตตาคารระดับมิชลินอีกต่อไปแล้ว แต่กลับมาติดอยู่ในบ้านดินทรุดโทรมยุค 80 แห่งนี้ ที่ซึ่งความยากจนข้นแค้นและคนเห็นแก่ตัวรุมล้อมรอบด้าน อิงอิงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ *อยากให้ทำงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ* เธอยังจำสัมผัสประหลาดที่ฝ่ามือเมื่อคืนได้ดี ขณะที่เธอกำลังคิดถึงเครื่องปรุงรสและวัตถุดิบชั้นเลิศเพื่อประทังชีวิต มิติประหลาดก็ปรากฏขึ้นในห้วงสำนึก มันไม่ใช่แค่กระเป๋าพกพาธรรมดา แต่มันคือ "ซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะ" ขนาดยักษ์จากศตวรรษที่ 21 ที่ย้ายตามวิญญาณของเธอมาด้วย! ในจังหวะที่เสียงโวยวายด้านนอกเงียบลงไปครู่หนึ่งเพื่อสูดลมหายใจด่าต่อ อิงอิงจึงแอบหลับตาลงตั้งสมาธิ พริบตาเดียว ร่างกายของเธอก็เหมือนถูกดูดวูบเข้าไปในพื้นที่สีขาวสว่างจ้า กลิ่นหอมสะอาดของเครื่องปรับอากาศและชั้นวางสินค้าสูงตระหง่านที่เรียงรายไปด้วยอาหารแห้ง เนื้อสัตว์แช่แข็ง และเครื่องปรุงรสพรีเมียมปรากฏอยู่ตรงหน้า "เยี่ยม... ชาตินี้ฉันไม่มวันอดตายแน่นอน" อิงอิงพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวหยิบแป้งสาลีเนื้อละเอียดถุงใหญ่ออกมาหนึ่งถุง ตามด้วยไข่ไก่สดเกรดพรีเมียม และน้ำมันหมูคุณภาพดี การจะเอาชีวิตรอดในหมู่บ้านชาวประมงที่ผู้คนปากกัดตีนถีบ และมีแม่สามีคอยจ้องสูบเลือดสูบเนื้อ เธอจำเป็นต้องมีทุนรอน ทุนรอนที่ว่าไม่อาจหาได้จากการก้มหน้าก้มตาทำงานรับจ้างในนาเกลือจนหลังแข็ง แต่ต้องมาจากการค้าขายอาหารรสชาติเลิศล้ำที่คนยุคนี้ไม่เคยลิ้มลองต่างหาก! เมื่อจัดการเลือกวัตถุดิบเสร็จ เธอก็พาตัวเองกลับออกมายังโลกความเป็นจริงทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของแม่สามีกำลังเดินกลับมาทางนี้อีกรอบ อิงอิงรีบซุกซ่อนแป้งและไข่ไว้ใต้ผ้าห่มเก่าๆ ก่อนจะเปิดประตูแง้มออกด้วยใบหน้าสะลืมสะลือและท่าทางอ่อนระโหยโรยแรงพอเป็นพิธี "แม่... หนูตื่นแล้วค่ะ... เอ๊ย ตื่นแล้วครับ... เอ๊ย ตื่นแล้วค่ะ..." อิงอิงเกือบหลุดปากพูดสำนวนสมัยใหม่ เธอรีบปรับเสียงให้แหบพร่าลงเล็กน้อยเพื่อตบตา "พอดีเมื่อคืนปวดท้อง เมนส์มาน่ะค่ะ... เอ๊ย ครับ" แม่สามีถลึงตาใส่ ยื่นมือเหี่ยวแห้งผลักไหล่อิงอิงจนเซ "ไม่ต้องมาสำออย! แกคิดว่าแต่งเข้ามาบ้านเฉินแล้วจะได้นอนกินบ้านกินเมืองรึไง วันนี้ถ้าแกไม่ไปซักผ้ากองโตที่ริมลำธารแล้วหาผักป่ากลับมาทำมื้อเย็นให้ฉันกับน้องเล็ก ฉันจะฟ้องเฉินเหว่ยให้หย่ากับแกแน่!" ชื่อของสามีทหารหนุ่มถูกยกขึ้นมาขู่ อิงอิงนึกถึงใบหน้าคมเข้ม ดุดัน เคร่งขรึม แต่ยามที่มองเธอทีไรมักจะมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ลึกๆ ของเฉินเหว่ย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จึงผุดขึ้นที่ริมฝีปากบาง *หย่าเหรอ? สามีสายเปย์ที่แอบเอาเงินเดือนทหารทั้งหมดมายัดใส่ซอกหมอนให้เภอเก็บไว้เงียบๆ น่ะหรือจะกล้าหย่าภรรยาคนนี้? ฝันกลางวันชัดๆ* "ค่ะ... อ๋อ ไม่ใช่ค่ะ แม่... หนูหมายถึง ลูกทราบแล้วค่ะ... เอ่อ ครับ!" อิงอิงแกล้งทำตัวสั่นเทาหวาดกลัวอย่างแนบเนียน จนแม่สามีแค่นCoughด้วยความสะใจแล้วสะบัดก้นเดินหนีไป เมื่อแผ่นหลังของแม่สามีลับตาไป อิงอิงก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาทันที เธอไม่ได้เดินไปซักผ้าที่ลำธารตามคำสั่ง แต่กลับเดินกลับเข้าไปในห้องครัวมืดทึบ จุดเตาถ่านเก่าๆ ที่มีฟืนชื้นแฉะ เธอตั้งกระทะเหล็กใบดำปี๋ หยิบน้ำมันหมูชั้นดีจากมิติห้างสรรพสินค้าออกมาตักใส่ลงไปเล็กน้อย กลิ่นหอมมันของไขมันสัตว์เริ่มส่งกลิ่นเย้ายวนท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ยามสาย วันนี้... เธอจะลองทำ "ซาลาเปาทอดไส้หมูสับสูตรลับ" แป้งกรอบนอกนุ่มใน ไส้ชุ่มฉ่ำหอมกลิ่นพริกไทยและต้นหอม เพื่อเอาไปลองเชิงขายที่ตลาดมืดริมทะเลในช่วงบ่าย ในขณะที่อิงอิงกำลังนวดแป้งอย่างคล่องแคล่ว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน เฉินเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินและเหงื่อไคลจากการฝึกซ้อม เดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองหาภรรยาทันทีที่มาถึง อิงอิงเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี รอยแป้งสีขาวเปื้อนอยู่ที่ปลายจมูกรั้น ทำให้เฉินเหว่ยที่กำลังจะเอ่ยปากดุแม่หรือบ่นเรื่องงานชะงักกึก หัวใจที่เคยแข็งกระด้างยามอยู่ในค่ายทหารกลับกระตุกวูบอย่างแรง ชายหนุ่มสาวเท้ายาวเข้ามาประชิดตัว ใช้มือใหญ่หนาปัดคราบแป้งที่จมูกภรรยาเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระคนเอ็นดูและเป็นห่วง "ทำไมไม่พักผ่อน... ใครใช้ให้เธอมาทำอะไรแบบนี้เหนื่อยๆ หือ?" อิงอิงชะەงักไปนิด เธอเงยหน้ามองสามีผู้เคร่งขรึมที่ตอนนี้แววตากำลังสั่นไหวด้วยความรักใคร่อย่างปิดไม่มิด ทว่าก่อนที่เธอจะได้อ้าปากตอบคำถาม กลิ่นหอมฟุ้งของแป้งทอดและเนื้อหมูหมักอย่างดีก็พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างห้องครัว ลอยอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลเฉิน และกำลังกระจายตัวออกไปตามสายลม พัดเข้าจมูกของเพื่อนบ้านและแม่สามีที่เดินกลับมาพอดี! ดวงตาทุกคู่ที่อยู่ละแวกนั้นเบิกกว้างขึ้นพร้อมกันด้วยความตกตะลึง กลิ่นนี้มันคืออะไร? มันไม่ใช่กลิ่นอาหารราคาถูกที่ชาวบ้านแถบนี้กินกันอย่างแน่นอน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ