สามีทหารกลับมาแล้ว!

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูเรือนหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน!” เสียงประกาศกร้าวของหลินอิงอิงดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของหมู่บ้านประมงยามเย็น ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดอกท้อคู่คมกวาดมองร่างของป้าสะใภ้และเหล่าญาติฝ่ายสามีที่พากันถอยกรูดด้วยความหวาดหวั่น มือเรียวบางไม่ได้ถือมีดหรือไม้พลอง ทว่าท่าทีที่นิ่งสงบ เยือกเย็น และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ กลับทรงพลังเสียยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลินอิงอิงคนเก่าที่เคยยอมก้มหัวให้คนตระกูลเฉินโขกสับได้ตายไปจากเกาะนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว เชฟสาวอัจฉริยะจากโลกอนาคตผู้กุมความลับ "มิติมหัศจรรย์" ไม่เพียงแต่นำเอาวัตถุดิบชั้นเลิศและเครื่องปรุงรสล้ำยุคออกมาเนรมิตอาหารรสเลิศเพื่อพลิกชีวิต เธอยังใช้มันสมองอันชาญฉลาดในการตลบหลังคนใจคดที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อบ้านรองอย่างเลือดเย็นอีกด้วย กลิ่นหอมกรุ่นของ "ปลาเก๋าอบวุ้นเส้นสมุนไพร" ลอยฟุ้งกระจายออกจากห้องครัวเล็กๆ ทะลุกำแพงดินอัดแน่นออกไปเตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมา นี่คือผลงานชิ้นเอกที่เธอเพิ่งปรุงเสร็จเพื่อเตรียมฉลองการเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ตักมันใส่จานเพื่อลิ้มลองรสชาติ แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน *ปัง!* ประตูไม้สักเก่าแก่ถูกผลักเปิดออกด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินและหยาดเหงื่อปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู กลิ่นอายดิบเถื่อนของชายชาตรีผู้ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บรรยากาศในห้องพลกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เฉินเหว่ย... สามีผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชา ห่างเหิน และแต่งงานกันมาแรมปีโดยแทบไม่เคยชายตาแล หลินอิงอิงกะพริบตาปริบๆ สมองอันรวดเร็วของเชฟสาวประมวลผลข้อมูลในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทันที ชายหนุ่มตรงหน้าสูงโปร่งราวๆ หนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร คิ้วหนาดั่งกระบี่ นัยน์ตาดุจเหยี่ยวคมกริบ กรามคมสันราวกับถูกแกะสลัก ทว่าตอนนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับกำลังจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจใหญ่ เฉินเหว่ยไม่ได้เอ่ยทักทายภรรยาด้วยถ้อยคำหมางเมินหรือเดินเลี่ยงไปพักผ่อนเช่นทุกครั้ง ดวงตาคมกวาดสำรวจสภาพภายในบ้านที่สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยต่างจากอดีตที่เคยรกรุงรังราวกับรังหนู ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของภรรยาตัวน้อย ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวแห้งกร้าน บัดนี้กลับเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวหรือเจียมเนื้อเจียมตัวเหมือนวันเก่า ทว่ากลับมีความมั่นใจและประกายระยิบระยับของความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ "เธอ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดกันดังลอดไรฟัน เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารลอยเข้าจมูกทำให้เขายิ่งรู้สึกสับสน "ทำอะไรกับบ้านหลังนี้ ทำไมถึง..." "กลับมาแล้วหรือครับ... เอ๊ย ไม่ใช่!" หลินอิงอิงเกือบเผลอหลุดปากพูดจาแบบคนยุคปัจจุบันตามความคุ้นชิน เธอรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติพลางวางทัพพีในมือลง แล้วเชิดหน้าส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงความกวนประสาทไปให้สามีหนุ่ม "สามี... คุณกลับมาเร็วกว่ากำหนดนะเนี่ย หรือว่าคิดถึงเมียจนทนไม่ไหว?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจู่โจมอย่างไร้ความเขินอายทำเอาเฉินเหว่ยถึงกับชะงักงัน นายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนและคุมกำลังพลนับร้อย กลับต้องมาเสียอาการให้กับประโยคหยอกเย้าของภรรยาที่ปกติเอาแต่ก้มหน้าหนีเขามาตลอดสามปี ใบหน้าคมเข้มของเฉินเหว่ยขึ้นสีแดงจางๆ ที่ใบหูอย่างรวดเร็ว แต่ภายนอกเขายังคงพยายามรักษาฟอร์มความเคร่งขรึมเอาไว้ มือหนายกขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเครื่องแบบออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อน พร้อมกับสาวเท้าก้าวเข้ามาในห้องครัวทีละก้าวอย่างคุกคาม "ฉันได้ข่าวว่าแม่กับพวกป้าสะใภ้มาอาละวาดที่นี่อีกแล้ว และเธอก็..." เฉินเหว่ยหยุดยืนประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นอายบุรุษเพศและเหงื่อไคลจากการฝึกซ้อมพุ่งปะทะจมูก หลินอิงอิงแอบสูดลมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว ยอมรับตามตรงว่าสามีหุ่นล่ำบึ้กคนนี้มีแรงดึงดูดทางเพศที่ร้ายกาจไม่เบา "...แล้วเธอกล้าดียังไงถึงไล่พวกเขาตะเพิดกลับไปแบบนั้น? รู้ไหมว่าชาวบ้านจะเอาไปนินทาว่าร้ายเธอว่าอย่างไร?" หลินอิงอิงไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขากลับจนแผ่นอกกว้างเกือบชนกับจมูก เชิดหน้าขึ้นสบตาคมกริบอย่างไร้ความเกรงกลัว รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าฉันไม่ไล่พวกสูบเลือดสูบเนื้อนั่นออกไป ป่านนี้ข้าวของในบ้านคงถูกพวกเขารื้อจนเกลี้ยง แล้วฉันกับคุณคงต้องนั่งกินลมแทนข้าวเย็นแล้วล่ะค่ะ... อ้อ!" เธอนึกขึ้นได้ รีบเปลี่ยนสรรพนามทันที "แล้วฉันก็ไม่ใช่คนโง่ให้ใครมารังแกฟรีๆ อีกต่อไปแล้วนะ สามี!" เฉินเหว่ยจ้องมองประกายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของภรรยา หัวใจที่ด้านชาและแข็งกระด้างจากการใช้ชีวิตในกองทัพมานานแรมเดือน กลับเต้นกระหน่ำผิดจังหวะอย่างรุนแรง ภาพลักษณ์ของภรรยาขี้ขลาดตาขาวในอดีตมลายหาย Sไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้ทรงเสน่ห์และเปี่ยมด้วยพิษสงที่ทำให้เขารู้สึก 'สนใจ' จนยากจะละสายตา ความเงียบอันตึงเครียดแต่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดปกคลุมคนทั้งคู่ ทว่าในวินาทีที่เฉินเหว่ยกำลังจะเอومมือหนาขึ้นสัมผัสกลุ่มผมนุ่มของภรรยาเพื่อทดสอบว่าเธอยังเป็นคนเดิมอยู่หรือไม่นั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะบรรยากาศอันน่าพิศวง ตามด้วยเสียงตะโกนโกลาหลของเด็กชายข้างบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในลานบ้าน "พี่เหว่ย! พี่อิงอิง! แย่แล้วครับ! หัวหน้าหมู่บ้านพาคนมาที่หน้าบ้าน พร้อมกับถังไม้ใส่ปลาขนาดใหญ่... พวกเขาบอกว่า... บอกว่าสินค้าล็อตแรกที่พี่อิงอิงฝากไปขายในตลาดมืดตอนนี้เกิดปัญหาใหญ่แล้วครับ!" เฉินเหว่ยชักมือกลับทันที นัยน์ตาดุจเหยี่ยวหรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ในพริบตา ส่วนหลินอิงอิงคิ้วกระตุกวูบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... ดูท่าว่า ความมั่งคั่งก้อนแรกของเธอ กำลังจะนำพาความบันเทิงชุดใหญ่มาให้สนุกเสียแล้วสิ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ