กลยุทธ์แยกบ้านครั้งแรก

เสียงช้อนกระเบื้องปะทะกับขอบชามดินเผาดัง "เคร้ง" สนั่นลั่นห้องโถงเล็กๆ ของบ้านตระกูลเฉิน ไม่ใช่เสียงอุบัติเหตุ แต่เป็นเจตนาประกาศกร้าวของหญิงชราผู้กุมอำนาจสูงสุดในบ้านหลังนี้ ข้าวต้มเจือจางจนแทบมองเห็นก้นชาม ถูกดันไถลมาตรงหน้าหลินอิงอิงด้วยแรงกระแทกจากมือเหี่ยวย่น "กินซะ! แล้วอย่าลืมว่าวันนี้แกต้องซักผ้ากองโตหลังบ้านให้หมดก่อนเที่ยง ถ้าเสื้อผ้าของพี่ใหญ่กับน้องรองยังไม่สะอาดเอี่ยมอ่องจนมองเห็นเงาตัวเอง อย่าหวังว่าจะได้เหยียบเข้าครัวอีก!" เสียงแหบพร่าตวาดแว้ดขึ้นทันทีโดยไม่มีการเกริ่นนำ แม่สามีตระกูลเฉินนั่งไขว่ห้างเชิดหน้าชูตา สายตาสอดส่ายมองลูกสะใภ้ด้วยความหมั่นไส้ระคนเหยียดหยาม อิงอิงนิ่งเงียบ นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนหรือแสดงอาการหวาดกลัวดังเช่นในอดีต ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายเก่าซอมซ่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นและคมกริบราวกับคมมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนวาววับ นางกวาดสายตามองชามข้าวต้มวิญญาณข้าวสารตรงหน้า ก่อนจะระบายยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ในโลกอนาคต นางคือเชฟอัจฉริยะผู้พลิกฟื้นร้านอาหารใกล้เจ๊งให้กลายเป็นอาณาจักรระดับมิชลินสตาร์ แต่วันนี้ กลับต้องมาทนฟังเสียงนกเสียงกาจอมปล้นสดมภ์ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความกดดันเช่นนี้หรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี "แม่ครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากมุมห้อง เฉินเหว่ยที่นั่งเงียบมานานขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างกายกำยำในเครื่องแบบทหารบดบังแสงสว่างจากหน้าต่างจนเกิดเงาทาบทับพื้นที่บริเวณนั้น ดึงดูดความกดดันทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเขาชั่วพริบตา ใบหน้าคมเข้มไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปยังมารดาแท้ๆ ของตนเองโดยไม่มีความลังเล "ภรรยาผมไม่ได้มีหน้าที่เป็นคนรับใช้ของใครในบ้านหลังนี้ ถ้างานบ้านมันมากมายจนพวกท่านทำกันเองไม่ไหว ผมจะทำเรื่องเบิกงบจ้างคนงานจากกองทัพมาช่วยดีไหมครับ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลเล่นเอาแม่สามีสะดุ้งโหยง นางอ้าปากพะงาบๆ หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดแต่ไม่กล้าโต้เถียงบุตรชายคนโตผู้กุมอำนาจและเงินเดือนส่งกลับบ้านรายนี้ เฉินเหว่ยคือเสาหลักที่แท้จริง หากเขาพลิกลิ้นขึ้นมา เงินที่นางเคยเก็บออมไว้ใช้อย่างสุขสบายอาจละลายหายไปในพริบตา อิงอิงยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม นางส่งสายตาอุ่นใจให้เขาก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับแม่สามีด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "ไม่ต้องถึงมือทหารหลวงหรอกครับพี่เหว่ย งานบ้านแค่นี้... อิงอิงจัดการเองได้" นางจงใจเน้นเสียงคำว่า 'จัดการเอง' ให้ก้องกังวาน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กิริยาท่าทางสง่างามราวนางพญาหลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ ทั้งที่ชุดที่สวมใส่จะเก่าคร่ำคร่าก็ตาม แม่สามีเห็นลูกสะใภ้ทำท่าทีแข็งกร้าวใส่ ก็ตบโต๊ะเสียงดังลั่น "นังตัวดี! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ! อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นแกก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ! ออกไปแล้วอย่าได้กลับมาขอส่วนบุญจากตระกูลเฉินอีก!" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันที เสียงลมหายใจของสมาชิกคนอื่นๆ ในบ้านขาดห่วง ทุกสายตาจับจ้องมาที่อิงอิงด้วยความตกตะลึง นี่คือสิ่งที่นางรอคอย! อิงอิงไม่รอช้า นางดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อ—กระดาษที่นางร่างข้อตกลงและคำนวณทรัพย์สินไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืนด้วยความช่วยเหลือจากมิติมหัศจรรย์—วางแปะลงบนโต๊ะกลางเสียงดัง "ป้าบ" "ในเมื่อคุณแม่เอ่ยปากเอง ต่อหน้าพยานทุกคน ณ ที่นี้..." อิงอิงกวาดสายตามองน้องสามีและภรรยาของเขาที่นั่งหน้าซีดเผือด "ลูกขอประกาศตรงนี้ว่า... พวกเราขอ 'แยกบ้าน' ครับ!" คำว่า 'แยกบ้าน' กระแทกเข้าใส่โสตประสาทของทุกคนในห้องราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ "แก... แกพูดว่าอะไรนะ!" แม่สามีหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ ลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทาด้วยความคาดไม่ถึง นางคิดแค่จะขู่ให้อีกฝ่ายกลัวเกรง แต่นางไม่เคยคิดเลยว่านังสะใภ้ตัวดีจะกล้าถือวิสาสะตบปากรับคำและฉวยโอกาสนี้สะบัดก้นหนีออกจากการควบคุมของนางจริงๆ! "แยกบ้านครับ" อิงอิงทวนคำด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานล้ำลึกเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "ตามกฎหมายและธรรมเนียมปฏิบัติ เมื่อแยกบ้านแล้ว ทรัพย์สินส่วนตัวที่พี่เหว่ยส่งกลับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงที่ดินแปลงเล็กท้ายหมู่บ้านที่เคยเป็นสินเดิมของครอบครัวฉัน จะต้องถูกส่งมอบคืนมาให้หมดสิ้น แบบนี้ยุติธรรมดีใช่ไหมครับคุณแม่?" ดวงตาของแม่สามีเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เงินออมในหีบเหล็กที่นางแอบซ่อนไว้เพื่อลูกชายคนรองกำลังจะถูกกระชากออกไปต่อหน้าต่อตา! เฉินเหว่ยก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้ หลุบตามองกระดาษบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงดุดันที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม "ตามที่ภรรยาผมพูดทุกประการ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ครอบครัวของเราจะหาเลี้ยงตัวเอง และไม่ขอเกี่ยวพันกับกองเงินกองทองของบ้านหลังนี้อีก... ยกเว้นเสียแต่ว่า" นายทหารหนุ่มหันไปสบตากับมารดา รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าใครบังAอาจมาหาเรื่องรังแกภรรยาผมอีกแม้แต่น้อยนิด... อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจสายเลือดเดียวกันก็แล้วกัน!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบ้านตระกูลเฉินอีกครั้ง แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จลังรัวดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนโهاกฮากของหัวหน้าหมู่บ้านและชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ที่ถือเอกสารราชการวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณเฉิน! แย่แล้วครับ! ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านที่ภรรยาของคุณเพิ่งขอแยกสิทธิ์... จู่ๆ ก็มีขบวนรถบรรทุกสินค้าปริศนาวิ่งเข้าไปจอดล้อมรอบ พร้อมกับป้ายประกาศสิทธิ์การค้าผูกขาดระดับมณฑลที่ระบุชื่อของ... หลับอิงอิง!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก