แม่สามีจอมโลภกับแผนตบตา

"ข้าวของในเรือนนี้ ล้วนเป็นของที่ซื้อด้วยเงินเบี้ยหวัดของเหว่ยหลินทั้งสิ้น เจ้าเป็นแค่ภรรยาที่แต่งเข้าบ้านมาตัวเปล่า เหตุใดจึงทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนักเล่า อิงอิง!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นสะเทือน ร่างท้วมของแม่สามีตระกูลเฉินก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัวด้วยท่าทางฮึกเหيم ดวงตาคู่เล็กหยีมองถังไม้ที่อัดแน่นไปด้วยหอยเป๋าฮื้อและกุ้งมังกรตัวโต ซึ่งหลินอิงอิงเพิ่งจัดการทำความสะอาดเสร็จหมาดๆ อิงอิงมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางมีดทำครัวลงบนเขียงไม้อย่างใจเย็น กลิ่นไอเค็มของน้ำทะเลที่เจือจางด้วยกลิ่นหอมละมุนของเครื่องเทศจากมิติลับลอยอบอวลอยู่รอบกาย นางปรายตามองหญิงสูงวัยผู้มีศักดิ์เป็นแม่สามีด้วยแววตานิ่งสงบ แต่กลับสร้างความอึดอัดให้ผู้พบเห็นจนต้องกลืนน้ำลาย "ท่านแม่มาเยือนเรือนหลังนี้เสียเช้าเชียว หรือว่ากลิ่นหอมของอาหารทะเลจากครัวของข้า จะลอยไปเตะจมูกท่านเสียไกลถึงเรือนใหญ่กันล่ะครับ... อ๊ะ ขออภัย ข้าหมายถึง... ท่านแม่มีธุระอันใดกับสะใภ้ผู้นี้หรือ?" อิงอิงจงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวล แต่แฝงแววเย้ยหยันในที แม่สามีแค่นเสียงฮึดฮัด ยื่นมือเหี่ยวย่นหมายจะคว้าถังไม้นั้นมาเป็นของตน "ข้าเป็นแม่ของเหว่ยหลิน ทรัพย์สินทุกอย่างในบ้านหลังนี้ย่อมตกเป็นของข้าผู้เดียว เจ้าอย่าได้คิดฮุบเอาของมีค่าเหล่านี้ไปขายเพื่อปรนเปรอตระกูลเดิมของเจ้าเสียให้ยาก ส่งถังนั่นมานี่!" "ของมีค่าหรือครับ?" อิงอิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับถังไม้หลบมือที่ตะמתเข้ามาอย่างนิ่มนวล "ท่านแม่เข้าใจผิดถนัดแล้ว ของพวกนี้มิใช่ของมีค่าอันใดในสายตาคนตระกูลเฉินหรอกครับ มันเป็นเพียง 'ขยะทะเล' ที่ชาวบ้านเขาคัดทิ้งเพราะเน่าเสียต่างหาก" "เหลวไหล! ขยะบ้าอะไรจะตัวโตและมีราคาค่างวดขนาดนี้ เจ้าเด็กคนนี้คิดจะโกหกหน้าด้านๆ งั้นรึ!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียด นางเหลือบไปเห็นเนื้อกุ้งสีขาวอวบอ้วนที่อิงอิงเพิ่งแกะเตรียมไว้สำหรับทำเมนูเด็ด ความโลภเข้าครอบงำจนหน้ามืดตามัว พยายามจะยื้อแย่งถังไม้มาให้ได้ ในจังหวะที่ยื้อยุดกันนั้นเอง อิงอิงอาศัยจังหวะที่แม่สามีโถมน้ำหนักตัวมาข้างหน้า นางแกล้งก้าวเท้าถอยหลังเล็กน้อย พร้อมกับใช้มือปัดขอบถังให้เอียงลาดลงเพียงนิดเดียว! *เพล้ง! ซ่า!* น้ำทะเลและเศษเปลือกหอยจำنيหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับเสียงอุทานตกใจของหญิงสูงวัยที่เสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้นครัวที่เปียกชื้น เนื้อกุ้งและหอยเป๋าฮื้อราคาแพงกระจายเกลื่อนเปรอะเปื้อนชายผ้าแถบและรองเท้าของแม่สามีจนหมดสภาพ "ตายจริง! ท่านแม่ระวังหน่อยสครับ!" อิงอิงรีบทรุดตัวลงไปประคองด้วยท่าทางตกอกตกใจจนเกินจริง แต่ในแววตากลับพาดผ่านด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "ข้าเตือนท่านแล้วว่ามันคือของเหลือเดนที่กินไม่ได้ ท่านก็ยังดึงดันจะแย่งไปให้ได้... ทีนี้เลอะเทอะหมดเลย ข้าจะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้ ของพวกนี้ท่านแม่รู้หรือไม่ว่า... ข้าตั้งใจจะเอาไปทิ้งถังขยะหลังหมู่บ้านพอดิบพอดี!" "เจ้า... นังตัวแสบ! เจ้าตั้งใจแกล้งข้า!" แม่สามีชี้หน้าสะใภ้ด้วยความโกรธจัด ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด นางพยายามจะยันกายลุกขึ้นแต่ก็ลื่นไถลไปบนน้ำแกงหอยที่หกเรี่ยราด "เหว่ยหลิน! ลูกอกตัญญู! ออกมาดูเมันทรามของเจ้าซิ มันรังแกแม่ผู้ให้กำเนิดแล้ว!" อิงอิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดมือเบาๆ นางมองภาพหญิงแก่ที่นั่งแป้กอยู่บนพื้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ในมิติลับของนางเวลานี้ วัตถุดิบชั้นเลิศยังมีสำรองอยู่อีกนับไม่ถ้วน การสูญเสียกุ้งมังกรไปเพียงตัวเดียวแลกกับการตบหน้าคนโลภได้อย่างสะใจเช่นนี้ นับว่าคุ้มค่าเกินคุ้ม ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ร่างสูงใหญ่ของเฉินเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังสวมไม่เรียบร้อยดีก้าวพรวดเข้ามา ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาดุจพญาเหยี่ยว กวาดตามองเหตุการณ์ทั้งหมดในครัวด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตา เฉินเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองมารดาที่กำลังโวยวายอยู่บนพื้น แต่เขากลับสาวเท้ายาวๆ เข้ามาหาร่างบางของภรรยา ดึงตัวอิงอิงเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความร้อนรน "อิงอิง เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด มือหนาสัมผัสกรอบหน้าเรียวของภรรยาอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่านางจะบอบช้ำเสียหายจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แม่สามีเห็นลูกชายแสดงความใส่ใจภรรยามากกว่าตน ยิ่งกรีดร้องโวยวายหนักข้อขึ้นไปอีก "เหว่ยหลิน! เจ้าตาบอดไปแล้วหรือไย! เมียชั่วของเจ้ามันผลักแม่ ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า เจ้าไม่คิดจะทวงความยุติธรรมให้แม่เลยรึ!" เฉินเหว่ยหันขวับไปมองมารดาด้วยแววตาเย็นเยียบไร้ องศาความอบอุ่นที่เคยมีให้ภรรยาหายวับไปกับตา เหลือเพียงความเฉยชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงราบเรียบจนน่ากลัว "ท่านแม่มาทำอันใดที่เรือนของข้าแต่เช้า... และหากข้าตาไม่ฝาด ของบนพื้นเหล่านั้น คือหอยเป๋าฮื้อและกุ้งมังกรป่าที่ข้าเพิ่งหามาให้ภรรยาบำรุงร่างกายเมื่อวานมิใช่หรือครับ?" คำถามนั้นทำเอาแม่สามีสะดุ้งเฮือก กลืนคำพูดที่จะโวยวายลงคอแทบไม่ทัน นางอ้าปากพะงาบๆ เมื่อลูกชายปรายตามองกองขยะบนพื้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่ถอดแบบมาจากภรรยาไม่มีผิดเพี้ยน "ในเมื่อท่านแม่ทำมันเสียหายจนใช้การไม่ได้แล้ว... เกรงว่าค่าเสียหายทั้งหมด คงต้องรบกวนท่านแม่ชดใช้ให้ภรรยาของผมแล้วกระมังครับ?" อิงอิงที่ยืนอยู่ข้างกายสามี แอบอมยิ้มกริ่มในใจ พลางเลื่อนมือไปหยิบตะหลิวทองคำเปล่งประกายจากมิติลับมาถือไว้เตรียมทำอาหารมื้อต่อไป โดยไม่รู้เลยว่า... แผ่นกระดาษประกาศจับปริศนาที่ซุกซ่อนอยู่ในย่ามเก่าของแม่สามี กำลังจะเปิดเผยความลับน่าสะพรึงกลัวบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีตของนางเองในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก