ตลาดมืดแห่งแรก

"ถ้าพวกแกกล้าแจ้งเจ้าหน้าที่สหרิษฎ์หรือหน่วยสืบราชการลับ ฉันรับรองได้เลยว่าสินค้าล็อตนี้ของฉันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย... และพวกแกก็จะไม่ได้เห็น 'ผักวิเศษ' ที่ช่วยต่อลมหายใจธุรกิจมืดของพวกแกไปอีกนานเช่นกันครับ" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมและทรงพลังของหลินอิงอิงดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโกดังร้างท้ายหมู่บ้าน เปลวเทียนสลัวสะท้อนใบหน้าเรียวคมที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นจนชายฉกรรจ์ร่างหนาสามคนที่ยืนล้อมกรอบอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่คือ "ตลาดมืด" แห่งแรกที่อิงอิงต้องก้าวเข้ามาเสี่ยงโชค ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วยามก่อน หลินอิงอิงอาศัยช่วงเวลาที่แม่สามีจอมโลภกำลังหลับสนิทในห้องนอน แอบหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่ซ่อนไว้ใต้ยุ้งฉาง ภายในบรรจุผักกาดขาวปลีสีเขียวมรกตที่อวบออ่นจนแทบปริ น้ำค้างในมิติวิเศษยังคงเกาะพราวอยู่บนใบผักส่งกลิ่นหอมหวานจางๆ ชวนให้รู้สึกสดชื่น ผักเหล่านี้ไม่ใช่ผักธรรมดา แต่เป็นผลผลิตจากน้ำมือของเชฟอัจฉริยะที่ใช้เวลาบำรุงด้วยพลังงานจากมิติลับจนได้คุณภาพระดับพรีเมียมที่ต่อให้พลิกแผ่นดินหายุคนี้ก็ไม่มีทางหาซื้อได้ "คุณน้องผู้หญิง ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ..." ชายร่างท้วมไว้หนวดเคราครึ้ม ซึ่งเป็นหัวหน้าคุมตลาดมืดแห่งนี้ หัวเราะแห้งๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นมิตร แม้ในใจจะหวาดหวั่นกับท่าทีที่นิ่งสงบเกินวัยของหญิงสาวตรงหน้า "พวกเราทำมาค้าขายกันอย่างสุจริตใจในยามวิกาล ไม่มีทางเบี้ยวเงินหรือแจ้งทางการแน่นอน เพียงแต่... ราคาที่คุณน้องเปิดมา มันสูงกว่าราคาตลาดทั่วไปถึงสิบเท่าตัวเชียวนะครับ" "สิบเท่าตัว?" อิงอิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอยกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ เพื่อกดดันจิตวิทยาของคู่สนทนา "ท่านหัวหน้าโจว ท่านลองพิจารณาดูให้ดีเสียก่อน ผักกาดเหล่านี้ไม่ได้มีดีแค่ความกรอบอร่อย แต่สารอาหารและพลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายใน ช่วยฟื้นฟูพละกำลังของผู้ป่วยเรื้อรังหรือทหารที่บาดเจ็บจากการฝึกได้อย่างรวดเร็ว ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ท่านคิดว่าตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงหรือนายสถานีรถไฟยินดีจ่ายเท่าไหร่ เพื่อแลกกับสุขภาพที่ดีขึ้นของคนในครอบครัวล่ะครับ?" คำพูดของอิงอิงราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของโจวไห่ เขารู้ดีว่านางพูดความจริง สินค้าเกษตรคุณภาพสูงระดับนี้ หากนำไปประมูลในวงลับของพวกพ่อค้ารายใหญ่ มูลค่าของมันอาจพุ่งสูงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว โจวไห่หันไปสบตากับลูกน้องด้านหลัง ทั้งสองพยักหน้าให้กันอย่างเงียบเชิด "ตกลง! ตามราคาที่คุณน้องเสนอ" โจวไห่กัดฟันกรวด ควักกระเป๋าหยิบปึกธนบัตรเก่าๆ ออกมาวางบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ "นี่คือเงินสดเจ็ดสิบหยวนสำหรับผักสิบหัวนี้ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกในครั้งหน้านะครับ" อิงอิงกวาดสายตามองธนบัตรในมือ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากเรียวเล็ก เธอหยิบเงินขึ้นมานับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างมิดชิด การหาเงินเจ็ดสิบหยวนในยุคสมัยนี้ด้วยการขายแรงงานปกติอาจต้องใช้เวลาแรมปี แต่วันนี้เธอกลับทำมันได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม "ยินดีที่ได้ค้าขายร่วมกันครับท่านโจว หวังว่าท่านจะรักษาคำพูด" อิงอิงโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างมีมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปท่ามกลางความมืดมิดของทางเดินดินลูกรัง ทิ้งให้พวกของโจวไห่มองตามด้วยความทึ่งและหวาดหวั่นในคราวเดียวกัน ทว่า... ในขณะที่อิงอิงกำลังสาวเท้าเดินลัดเลาะผ่านกำแพงอิฐเก่าแก่เพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านตระกูลเฉิน สัญชาตญาณอันเฉียบคมของเธอกลับกรีดร้องเตือนภัย เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบ บล็อกทางเดินของเธอไว้อย่างแนบเนียน กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นอายฝุ่นดินและเหงื่อจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ทำให้หัวใจของอิงอิงกระตุกวูบ เฉินเหว่ย! สามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมและทรงพลัง ยืนกอดอกพิงผนังอิฐ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายแสงที่อ่านไม่ออก แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา เผยให้เห็นกรามที่ขบแน่นและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... ภรรยาของผมมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่แถวตลาดมืดของพวกโจรค้าของเถื่อนรึครับ?" เฉินเหว่ยเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงทุบต่ำกังวาน ลมหายใจของเขาอุ่นจัดเมื่อโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนอิงอิงแทบจะถอยหลังกรูด สายตาของชายหนุ่มไม่ได้มองไปที่ความมืดรอบตัว แต่มันจับจ้องอยู่ที่กระเป๋าเสื้อซึ่งซ่อนปึกเงินเจ็ดสิบหยวนไว้อย่างชัดเจน อิงอิงเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาข้อแก้ตัวกับสามีสายซัพพอร์ตที่ดันจับได้คาหนังคาเขาในยามวิกาลเช่นนี้! — ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก