สินค้าขายหมดเกลี้ยงในพริบตา

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ แต่นั่นไม่ได้ทำให้หลินอิงอิงสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอก วางสีหน้าเรียบเฉย ทอดสายตามองกลุ่มพ่อค้าคนกลางในตลาดมืดประจำอำเภอด้วยแววตานิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ "เจ้าว่าอะไรนะ! สามสิบหยวนต่อไห? นี่มันการปล้นกันชัดๆ!" เสียงตะคอกด้วยความโมโหของเฒ่าแก่จู พ่อค้าขายส่งวัตถุดิบรายใหญ่ดังลั่นโกดังเก่าหลังท่าเรือ กลิ่นไอเค็มของลมทะเลที่พัดพาละอองน้ำทะเลเข้ามาปะปนกับกลิ่นอับชื้นของกระสอบเกลือ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ทว่าสำหรับอิงอิงแล้ว ตัวเลขสามสิบหยวนต่อไหสำหรับ 'น้ำปลาสูตรลับหมักบ่มพิเศษ' และ 'เคยแห้งปรุงรสอูมามิ' ที่เธอผลิตขึ้นด้วยวัตถุดิบจากมิติมหัศจรรย์และภูมิปัญญาเชฟอัจฉริยะจากโลกอนาคต ถือว่าเป็นราคาที่ถูกจนแทบจะเรียกว่าเป็นการแจกฟรีเสียด้วยซ้ำ "ถ้าท่านคิดว่าเป็นการปล้น เฒ่าแก่จู เชิญท่านไปหาซื้อสินค้าคุณภาพระดับนี้จากที่อื่นดูสิครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากความเงียบ เฉินเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารในชุดนอกเครื่องแบบก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างบางของภรรยา มือหนาวางทับลงบนไหล่บอบบางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของและพร้อมปกป้อง ไหล่กว้างที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามแบบฉบับทหารผ่านศึกสนามรบ ทำให้เฒ่าแก่จูและสมุนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหว่ยไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าการยืนหยัดเคียงข้างเธอ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้กลุ่มพ่อค้าผู้หน้าเลือดต้องสงบปากสงบคำ อิงอิงเหลือบมองสามีแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ เธอกวาดสายตามองไหกระเบื้องเคลือบสีน้ำตาลเข้มเรียงรายอยู่เบื้องหลังนับสิบใบ สินค้าล็อตแรกที่เธอใช้เวลาเตรียมการอย่างลับๆ ในมิติมหัศจรรย์ บัดนี้ถูกจองมองด้วยสายตาอยากได้อยากมีจากพ่อค้าหลายรายที่ยืนออกันอยู่หน้าโกดัง "เอาล่ะครับ ผมให้เวลาตัดสินใจอีกแค่สามวินาที..." อิงอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าไม่เอา สินค้าล็อตนี้ผมจะขายให้สหายจากตำบลข้างๆ ที่เขารออยู่ด้านนอกแทน รับรองว่าพวกเขาพร้อมจ่ายไม่อั้นและไม่เรื่องมากอย่างพวกท่านแน่" "ฮッ! ยายหนูใจเย็นๆ ก่อน... ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ซื้อสักหน่อย!" เฒ่าแก่จูรีบเปลี่ยนท่าทีทันทีเมื่อเห็นท่าไม่ดี เขารู้ดีว่าสินค้าปรุงรสของตระกูลเฉินในช่วงนี้กลายเป็นสินค้าหายากที่เหล่าภัตตาคารในเมืองหลวงต่างแย่งกันสั่งซื้อ รสชาติกลมกล่อมล้ำลึกที่เพียงแค่หยดเดียวก็ทำให้อาหารจานธรรมดากลายเป็นอาหารภัตตาคารระดับสูงได้นั้น เป็นสิ่งที่เงินทองธรรมดาหาซื้อยากยิ่ง พริบตาเดียว ธนบัตรปึกหนาก็ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ เสียงนับเงินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของบรรยากาศ สินค้าล็อตแรกจำนวนยี่สิบไหถูกยกขึ้นรถบรรทุกอย่างรวดเร็ว เงินสดก้อนโตที่หนาปึ้กตกอยู่ในมือของหลินอิงอิง รายได้มหาศาลจากการค้าขายครั้งแรกในชีวิตยุค 80 นี้ ทำให้เธอกลายเป็นเศรษฐีเงินหมื่นหน้าใหม่ของชุมชนประมงแห่งนี้ในชั่วข้ามคืน! ขณะที่เงินสดกองโตกำลังถูกเก็บใส่กระเป๋าผ้าใบใหญ่อย่างทะนุถนอม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงโวยวายคุ้นหูกติดสำเนียงคนแก่ก็ดังแว่วมาจากปากทางเข้าโกดัง "พวกแกสองคนผัวเมียกล้าดียังไงถึงแอบมาทำมาค้าร่ำรวยลับหลังครอบครัว! เงินพวกนี้ต้องเอามาให้ฉันเก็บรักษาไว้ต่างหาก ถึงจะถูก!" ร่างท้วมของแม่สามีตระกูลเฉินพุ่งพรวดเข้ามาในโกดัง ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโลภและโกรธเกรี้ยว ด้านหลังมีพี่สะใภ้และบรรดาญาติห่างๆ เดินตามมาสมทบราวกับฝูงแร้งที่ได้กลิ่นเลือด สายตาของหญิงแก่จดจ้องมองปึกเงินในมือของอิงอิงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เฉินเหว่ยขยับตัวก้าวออกไปบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาไร้เยื่อใย "ที่นี่ไม่ใช่บ้านตระกูลเฉิน และเงินนี่ก็ไม่ใช่เงินของแม่ กลับไปซะก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเห็นเงินดีกว่าแม่ตัวเองอย่างนั้นรึ!" แม่สามีแผดเสียงกรีดร้อง ตบเข่าฉานด้วยความคับแค้นใจ "แกเลี้ยงอีเมียตัวซวยนี่จนหัวปักหัวปำ มันมนต์ดำอะไรใส่แกห่ะ ถึงได้กล้าไล่แม้กระทั่งแม่บังเกิดเกล้า!" อิงอิงถอนหายใจเบาๆ เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของสามี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยдяเยือกที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง มือเรียวหยิบธนบัตรใบละสิบหยวนขึ้นมาหนึ่งใบ สะบัดเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวาน "แม่ครับ... จะโวยวายทำไมกันเล่า ในเมื่อตระกูลเฉินเรา 'ตัดขาด' ความสัมพันธ์กันไปตั้งแต่วันที่แม่ไล่พวกเราออกจากบ้านแล้วนี่ครับ ลืมไปแล้วหรือว่าผมกับเหว่ยตัวเปล่าเล่าเปลือยตอนก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนั้น? เงินพวกนี้มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของผมกับสามี ไม่เกี่ยวกับคนตระกูลเฉินแม้แต่สตางค์แดงเดียว" คำพูดตอกกลับที่นิ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้แม่สามีหน้าชาดังกราบด้วยฝ่ามือ ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก บรรดาชาวบ้านที่แอบมามุงดูเหตุการณ์รอบโกดังต่างส่งเสียงซุบซิบนินทากันระงม ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังชุลมุนและแม่สามีพยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งกระเป๋าเงินจากมืออิงอิงนั่นเอง เสียงรถจี๊ปทหารสีเขียวเข้มคันใหญ่ก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าโกดัง ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก พร้อมกับร่างของนายทหารยศสูงผู้หนึ่งก้าวลงมาด้วยท่าทางเร่งร้อน นายทหารผู้นั้นกวาดสายตามองไปรอบโกดัง ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่หลินอิงอิง รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าเคร่งขรึม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้งค้างจนแทบลืมหายใจ "สหายหลินอิงอิง... ท่านผู้บัญชาการใหญ่สั่งการด่วน ท่านต้องการซื้อน้ำปลาและเครื่องปรุงสูตรพิเศษของท่านทั้งหมด 'หนึ่งร้อยไห' สำหรับเสบียงกองทัพภาคเหนือ และนี่คือ... หนังสือสัญญาผูกขาดการค้ากับกองทัพที่ท่านต้องการ!" — ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก