บทเรียนจากสามีทหาร

เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดใต้รองเท้าบูททหารคู่ใหญ่ดังสนั่นก้องเรือนแถวไม้เก่าคร่ำคร่า สัญชาตญาณนักล่าที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโช่นั้นเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกน ในขณะที่ป้าชุนยังไม่ทันได้อ้าปากแก้ตัวด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มก็พุ่งทะยานราวกับพยัคฆ์โผนทะยานออกจากกรงขัง "กรี๊ด! ใครวะ..." เสียงอุทานด้วยความตกใจสุดขีดของชายแปลกหน้าผู้สวมหมวกงอบบังใบหน้าครึ่งซีกดังขึ้นทันที เมื่อข้อแขนของเขาถูกมือเหล็กกล้าคว้าหมับเข้าอย่างจัง แรงบีบมหาศาลนั้นหนักหน่วงราวนมหนีบไฮดรอลิก จนกระดูกข้อมือแทบแหลกสลาย ถุงผ้าป่านหยาบที่เขากำลังซ่อนไว้ด้านหลังร่วงหล่นลงมากระแทกพื้น เสียงโลหะกระทบกับเมล็ดธัญพืชและห่อกระดาษไขดังกรุ้งกริ้งสะท้อนความจริงอันน่ารังเกียจ เฉินเหว่ยไม่ได้เอ่ยคำพูดไร้สาระแม้แต่ครึ่งคำ นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยวในยามค่ำคืนจ้องมองผู้บุกรุกด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ความกดดันระดับนายทหารผู้ควบคุมกองกำลังแนวหน้าทำให้คนใจเสาะอย่างเจ้าโจรลักลอบถึงกับเข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น "เฉิน... ผู้กองเฉิน! ใจเย็นก่อนลูก หลานเข้าใจผิดกันแล้ว เจ้าหนุ่มนี่มันแค่..." ป้าชุนหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบพูดไม่เป็นภาษา นางพยายามพุ่งเข้ามาดึงแขนลูกเขยกำมะลอเพื่อช่วยชีวิตหลานชายแท้ๆ ของนางเอง แต่ทว่า... "ถอยไปครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนสะท้านทรวงอกเอ่ยขึ้นสั้นๆ เพียงสามคำ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ทำให้ป้าชุนต้องชะงักเท้ากึกราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยตะปูยักษ์ เฉินเหว่ยปรายหางตามองแม่ยายจอมเจ้าเล่ห์ด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษขยะข้างทาง ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยถุงผ้าป่านที่กระจายอยู่บนพื้นให้เปิดออกต่อหน้าต่อตา แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าเผยให้เห็นสิ่งของภายในถุง... มันคือแป้งสาลีเนื้อดีครึ่งถุง ใบชาชั้นดีที่หลินอิงอิงเพิ่งได้รับมาเป็นโควตาพิเศษ และที่สำคัญที่สุดคือขวดแก้วบรรรจุน้ำมันหมูคุณภาพสูงที่ซ่อนอยู่ก้นถุง หลักฐานคาตาเช่นนี้ต่อให้มีลิ้นเป็นร้อยก็ไม่มีทางแก้ตัวพ้น "ขโมยของในบ้านภรรยาผม... คิดว่าคุกทหารต้อนรับคนแบบพวกคุณไหมครับ?" เฉินเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทุกพยางค์กลับเย็นยะเยือกเสียจนคนฟังรู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งกัดกินขั้วหัวใจ ร่างของชายแปลกหน้าสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ จากสนามรบ ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างจนปัสสาวะแทบราด "ผู้... ผู้กองเฉิน ผมผิดไปแล้วครับ! ป้าชุนเป็นคนบอกผมเองว่านัง... เอ่อ คุณอิงอิงไม่อยู่บ้าน ของพวกนี้เอามาฝากผมตั้งนานแล้ว แค่ให้มาช่วยหยิบเฉยๆ!" "ตบปากตัวเองสิบรอบ แล้วคายคำพูดสกปรกเมื่อครู่ออกมาให้หมด" เฉินเหว่ยสั่งเสียงเฉียบขาด มือหนายังคงตรึงข้อมือของโจรหนุ่มไว้มั่นไม่ยอมปล่อย ราวกับเหล็กไนที่ฝังลึกลงในเนื้อ *เพียะ! เพียะ! เพียะ!* เสียงตบหน้าตัวเองดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันท่ามกลางความเงียบของยามวิกาล ป้าชุนยืนตัวสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความแค้นใจและหวาดกลัว นางไม่เคยคิดเลยว่าไอ้ลูกเขยบ้านนอกที่นางเคยดูถูกเหยียดหยามว่าซื่อบื้อและหาเงินไม่เป็นคนนี้ จะมีรัศมีน่ากลัวปานพญายมราชกลับชาติมาเกิดเช่นนี้ ในขณะเดียวกัน ที่ประตูห้องครัวด้านใน หลินอิงอิงก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชียบ นางสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายทับชุดนอนเรียบง่าย มือเรียวบางถือตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องสว่างเผยให้เห็นใบหน้างามที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยความเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง "อ้าว ป้าชุน... ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ ยังมีแก่ใจมาเยี่ยมเยียนถึงห้องครัว แถมยังพาน้องชายมาช่วย 'ขนย้าย' ของขวัญต้อนรับให้อีกหรือครับ?" หลินอิงอิงจงใจเน้นเสียงคำว่าขนย้ายอย่างชัดถ้อยชัดคำ นางเดินเข้ามาใกล้ นัยน์ตาคมปลาบจับจ้องไปยังห่อกระดาษไขที่เปื้อนฝุ่นดิน "น่าเสียดายจริงๆ ของพวกนี้ฉันตั้งใจจะเก็บไว้ทำขนมเปี๊ยะสูตรพิเศษเพื่อเอาไปวางขายเปิดตลาดพรุ่งนี้เช้าเชียวนะครับ... เอ่อ หมายถึง พรุ่งนี้เช้านี้แหละค่ะ" (อ่า... เผลอติดสำนวนคุ้นเคย) หลินอิงอิงรีบปรับสรรพนามในใจทันทีเมื่อนึกถึงกฎเหล็กของโลกใบนี้ "อิงอิงลูกรัก! ฟังแม่ก่อนนะ คือว่า... เจ้าเด็กนี่มันเข้าใจผิด คิดว่าเป็นของแจกจากทางคอมมูน..." ป้าชุนพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พลางคลานเข้าไปหาลูกสะใภ้หมายจะเกาะชายเสื้ออ้อนวอน "พอเถอะครับคุณแม่" หลินอิงอิงถอยหลังหลบหนึ่งก้าวอย่างรังเกียจ "การลักทรัพย์ในยามวิกาล มีโทษตามกฎหมายอาญามาตราเท่าไหร่ เฉินเหว่ย... สามีฉันที่เป็นนายทหาร น่าจะรู้ดีที่สุดใช่ไหมครับ?" เฉินเหว่ยหันมามองภรรยาแสนสวยของตน แววตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและประกายระยิบระยับแห่งความคลั่งรักทันที เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่ทำให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ "แน่นอนครับที่รัก โทษฐานย่องเบายามวิกาลและปล้นทรัพย์ในเคหสถาน มีโทษจำคุกอย่างน้อยสามปี แถมยังต้องใช้แรงงานหนักในเหมืองเกลือห่างไกลด้วย" คำว่า 'เหมืองเกลือ' ทำให้โจรหนุ่มถึงกับเป็นลมพับคาที่ ป้าชุนกรีดร้องโหยหวนด้วยความตกใจจนแทบสิ้นสติ นางพยายามจะพุ่งเข้ามาทำร้ายหลินอิงอิงด้วยความโกรธแค้นที่หลานชายสุดที่รักต้องมาเจอชะตากรรมเช่นนี้ "นังตัวดี! แกมันปีศาจ! แกตั้งใจวางแผนจับหลานฉันใช่ไหม!" *หมับ!* เฉินเหว่ยขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็สามารถคว้าข้อมือเหี่ยวย่นของป้าชุนไว้ได้ทันควัน แรงกดดันอันมหาศาลทำให้ป้าชุนทรุดลงไปคุกเข่าเคียงข้างหลานชายอย่างไร้ทางสู้ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าคุณยังกล้าส่งเสียงรบกวนภรรยาผมอีกแม้แต่แอะเดียว... ผมจะไม่ส่งแค่ตำรวจท้อง 191 แต่ผมจะส่งตัวพวกคุณไปให้หน่วยสืบสวนค่ายทหารจัดการด้วยตัวเอง" เฉินเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด แต่น่ากลัวที่สุดในสามโลก หลินอิงอิงย่อตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน นางหยิบถุงชาขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีหนุ่มผู้ทรงพลัง เคมีระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ช่างเข้ากันราวกับคู่หูมืออาชีพในภาพยนตร์แอคชั่นฟอร์มยักษ์ "ในเมื่อของพวกนี้เสียหายไปบางส่วนแล้ว..." หลินอิงอิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว "งั้นเรามาคิดบัญชีค่าเสียหายกันดีกว่าครับป้าชุน ว่ามื้อค่ำรอบดึกนี้ ป้าจะชดใช้ด้วยที่ดินแปลงเล็กหลังบ้าน หรือจะเลือกไปนอนซังเตกับหลานชายสุดที่รักดีล่ะครับ?" ป้าชุนเบิกตากว้างจนแทบถסתออกมานอกเบ้า นางอ้าปากค้างราวกับปลาขาดน้ำ เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การสั่งสอนธรรมดา แต่เป็นการตบหน้าและการปล้นทรัพย์สินทางพฤติกรรมครั้งใหญ่ที่นางไม่มีวันดิ้นหลุด ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบจากหน้าบ้าน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ตามด้วยเสียงตะโกนแหบพร่าของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดังแทรกเข้ามาในความมืด: "ผู้กองเฉิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่คลังเสบียงกลาง... พบร่องรอยการขนย้ายสินค้าลอตใหญ่ หายไปอย่างไร้ร่องรอย!" เฉินเหว่ยหรี่ตาลงทันที นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปที่ถุงแป้งในมือโจรหนุ่มสลับกับรอยยิ้มปริศนาที่มุมปากของหลินอิงอิง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ!