คนนอกที่แฝงตัว

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัดของเซฟเฮาส์ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้ผ่อนคลายตามกลิ่นหอมนั้นเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตากลมโตคมกริบจ้องมองร่างสูงเพรียวของปาลินที่กำลังงُ่วนอยู่กับการเช็คหน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลกล้องวงจรปิดรอบตัวอาคารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คุณนี่มันเสพติดการระแวงขั้นสุดยอดเลยนะคะ ปาลิน" รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ตามนิสัย แต่แววตากลับจริงจังขึ้นมาหลายส่วน "เช็คจอนี้รอบที่สี่ของชั่วโมงแล้วนะคะ หรือว่ากลัวว่าเสน่ห์ของฉันจะทะลุเลนส์กล้องจนคุณนอนไม่หลับกันแน่ล่ะคะ" ปาลินละสายตาจากหน้าจอ ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปรายตามองนักสืบสาวฝีปากกล้าด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ อย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าคุณเลิกเดินวนไปวนมาแล้วหยุดส่งเสียงน่ารำคาญ ฉันอาจจะมีสมาธิเช็คว่ามี ‘หาง’ ตามมาถึงหน้าประตูบ้านเราหรือเปล่ามากกว่าค่ะ รินรดา" คำว่า 'หาง' ทำให้รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของรินรดาสลายหายไปในพริบตา หญิงสาวขยับตัวตรง เดินเข้ามาประชิดร่างของอดีตสายลับที่สูงกว่าเล็กน้อย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นชาเขียวอ่อนๆ ของปาลินโชยปะทะจมูกจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่สถานการณ์คับขันตอนนี้ทำให้เธอต้องรีบดึงสติกลับมา "คุณหมายความว่า..." รินรดาหรี่ตาลง เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่จริงจัง "พวกของกานต์ตามเราเจอแล้วเหรอคะ ทั้งที่เราเปลี่ยนรถถึงสามคัน และเลือกใช้เส้นทางลับที่คุณวางแผนไว้เองแท้ๆ" "ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ..." ปาลินวางแท็บเล็ตลงบนเคาน์เตอร์ เสียงโลหะกระทบพื้นผิวดังเบาๆ เธอยื่นมือเรียวไปคว้าข้อมือบางของรินรดาไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ ให้เข้ามาหลบอยู่หลังแผงบังตาใกล้หน้าต่างกระจกฝ้า "แต่สัญญาณจากเซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวบริเวณแนวรั้วด้านทิศเหนือทำงานผิดปกติมาสิบนาทีแล้วค่ะ ไม่มีลม ไม่มีสัตว์เลี้ยง และที่สำคัญ... ไม่มีเสียงฝีเท้าที่ควรจะเป็นธรรมชาติ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่แนบ rix จนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย ปาลินในยามนี้นิ่งสงบราวกับนักล่าที่กำลังซุ่มรอเหยื่อ แววตาคมกริบฉายแววอันตรายที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก มันช่างน่าหลงใหลและอันตรายต่อหัวใจเสียเหลือเกิน "แล้วเราจะรอให้มันเคาะประตู หรือจะออกไปต้อนรับมันในแบบฉบับของเราดีล่ะคะ?" รินรดาเอ่ยกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย จงใจแกล้งเป่าลมหายใจอุ่นร้อนใส่จนเห็นปาลินสะดุ้งเล็กน้อยและหันมาถลึงตาใส่ "อย่ามาเล่นไม่รู้เวลานะคะ รินรดา" ปาลินเอ็ดเสียงกระซิบ ดุเบาๆ แต่แววตาไหววูบอย่างปิดไม่มิดเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ "คนนอกที่แฝงตัวมาคนนี้ ฝีมือไม่ธรรมดาค่ะ มันหลบมุมกล้องมุมอับได้ทั้งหมด แสดงว่ามันรู้โครงสร้างเซฟเฮาส์หลังนี้ดีพอสมควร หรือไม่ก็..." ปาลินเว้นวรรค ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "มีหนอนอยู่ในระบบของเรา" คำว่า 'หนอน' ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที รินรดาลดความขี้เล่นลงโดยอัตโนมัติ สมองอันปราดเปรื่องของนักสืบเอกชนเริ่มประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มทำคดีนี้ ข้อมูลการเคลื่อนไหว แผนที่เซฟเฮาส์ และรหัสผ่าน มีเพียงเธอกับปาลินเท่านั้นที่รู้ แล้วใครกันล่ะที่จะกล้าหักหลัง หรือว่า... จะมีคนอื่นล่วงรู้ตั้งแต่แรก? "ถ้ามีหนอนจริง แปลว่าเรากำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูที่พวกมันถือไพ่เหนือกว่าสิคะเนี่ย" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความท้าทาย "น่าสนุกดีนี่คะ ฉันชักอยากจะเห็นหน้าไอ้คนนอกที่แฝงตัวเข้ามาใกล้เราเต็มทีแล้วสิว่ามันจะเก่งสักแค่ไหน" "อย่าประมาทเด็ดขาดค่ะ รินรดา" ปาลินคว้ากระเป๋าอุปกรณ์พกพาขึ้นมา เปิดซิปหยิบปืนพกขนาดกะทัดรัดออกมาตรวจสอบกระสุนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยัดใส่มือบางของรินรดา ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบสัมผัสกับฝ่ามือของรินรดาชั่วครู่ "โลกของฉันมันไม่ได้มีพื้นที่ให้คุณมาเสี่ยงชีวิตเล่นๆ นะคะ จำไว้" คำพูดที่เจือความห่วงใยแบบซึนๆ ตามสไตล์ของปาลินทำเอารินรดารู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม แม้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน เธอก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมาบางๆ "เป็นห่วงฉันก็บอกมาตรงๆ เถอะค่ะ ปาลิน ฉันรับประกันว่ากระสุนทุกนัดที่ฉันยิง จะไม่ยอมให้โดนเป้าหมายตัดหน้าคุณเด็ดขาดค่ะ" ปาลินส่งค้อนวงใหญ่ให้หนึ่งที แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้โต้เถียงอะไรกันต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่พยายามย่องเบาแต่ไม่อาจพ้นประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของอดีตสายลับ ก็ดังขึ้นที่บริเวณระเบียงด้านนอก... ใกล้หน้าต่างห้องครัวเข้ามาทุกที! ทั้งคู่เงียบเสียงลงทันที ปาลินส่งสัญญาณมือให้รินรดาก้มตัวลงต่ำ ด้านนักสืบสาวพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ นิ้วเรียวกระชับด้ามปืนในมือแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตัว เงาสมส่วนของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกฝ้าด้านนอก หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างราวกับกำลังฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายในห้อง ก่อนที่ปลายนิ้วมือสวมถุงมือสีดำจะค่อยๆ ยื่นมาสัมผัสกับกลอนหน้าต่าง และ... ค่อยๆ ดันมันเปิดออกอย่างช้าๆ! ปาลินส่งสายตาเป็นสัญญาณ มือข้างหนึ่งเตรียมพร้อมจู่โจมเต็มที่ รินรดากลั้นหายใจ เตรียมลั่นไกทันทีที่หน้าต่างเปิดอ้า แต่ทว่า... ก่อนที่ปาลินจะพุ่งตัวออกไปตะครุบผู้บุกรุก เสียงเคาะประตูหน้าบ้านหลักที่อยู่ห่างออกไปก็ดังขึ้น "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" สามครั้งติดต่อกันอย่างใจเย็น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สายที่ดังแทรกเข้ามาในคลื่นความถี่ฉุกเฉินของเซฟเฮาส์ที่ปาลินเปิดทิ้งไว้ *"ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้ายครับ... คุณอดีตสายลับ และคุณนักสืบคนเก่ง"* ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... คนที่ยืนอยู่ที่หน้าต่างกับคนที่ส่งเสียงมา ไม่ใช่คนคนเดียวกัน และพวกมันกำลังตลบหลังพวกเธอทั้งสองคนอยู่! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและฟินไปด้วยกันนะคะ!