คำถามที่ไม่มีคำตอบ

เงาดำบนผนังฝั่งตรงข้ามไม่ได้เป็นแค่ภาพลวงตาจากจินตนาการอันตื่นตระหนกของคนใกล้ตาย รินรดากลั้นหายใจในเสี้ยววินาทีที่เงาเคลื่อนไหว ไหล่กว้างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังกรอบประตูห้องพักฟื้น V.I.P. แห่งนี้กำลังสร้างแรงกดดันมหาศาล บรรยากาศรอบตัวหนาทึบจนแทบจะใช้มือคว้าจับได้ ทว่าก่อนที่สัญชาตญาณนักสืบของเธอจะทันได้พุ่งเข้าใส่เป้าหมาย ปาลินกลับไวatกว่า ร่างเพรียวระหงที่เมื่อครู่ยังดูอ่อนแรงจากการสูญเสียเลือด พุ่งพรวดเข้าประชิดตัวรินรดาด้วยความเร็วระดับอดีตสายลับ มือเรียวคว้าต้นคอของอีกฝ่ายกดลงต่ำพร้อมกับที่เสียงกระสุนแหวกอากาศเฉียดผ่านหัวไหล่ไปปักคาเข้ากับผนังด้านหลังเสียงดัง *ฉับ!* "อยากตายหรือไง ถึงได้ยืนทื่อเป็นเป้านิ่ง!" ปาลินคำรามเสียงต่ำชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอของรินรดาจนขนลุกชัน แต่สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ไม่มีพื้นที่ให้เคลิบเคลิ้ม รินรดาเบี่ยงตัวหลบวิถีกระสุนนัดที่สองที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามาอย่างแม่นยำ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "ถ้าฉันตาย คุณก็ไม่มีคนไขคดีให้นะคะ คุณปาลิน!" รินรดาตอกกลับเสียงกร้าว ไม่ยอมจำนนให้อีกฝ่ายกดหัวอยู่ฝ่ายเดียว มือเรียวคว้าแจกันดอกไม้เซรามิกบนโต๊ะข้างเตียงปาอัดใส่เงาดำที่พยายามจะก้าวเข้ามาในห้องทันที เสียงแตกกระจายของเซรามิกดังสนั่น พร้อมกับเสียงสบถอย่างหัวเสียจากบุคคลภายนอก รurพริบตานั้นเอง ปาลินไม่รอช้า สองร่างเบียดเสียดกันแน่นในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเตียงผู้ป่วยกับผนังห้อง กลิ่นกายหอมเย็นเฉพาะตัวของอดีตสายลับลอยกรุ่นปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ปาลินใช้แขนข้างหนึ่งล็อกเอวรินรดาไว้แน่นตรึงให้อยู่ในอ้อมกอด ขณะที่มืออีกข้างชักปืนเก็บเสียงกระบอกเล็กออกจากซองพกใต้เสื้อคลุม เล็งตรงไปยังเงาดำที่ถอยร่นออกไปที่ระเบียง "อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้กระสุนมันทะลุหัวใจคุณเข้าจริงๆ" ปาลินกระซิบดุ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มอิ่มของรินรดาไปเพียงนิดเดียว สร้างความปั่นป่วนในอกของนักสืบสาวอย่างประหลาด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมคราม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวตายหรือเพราะสัมผัสแนบชิดอย่างไร้ช่องว่างนี้กันแน่ "ปล่อยนะ! ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถของคุณที่จะมาจับโยนไปโยนมาตามใจชอบ!" รินรดาฮึดสู้ ศอกมนกระแทกเข้าเบาๆ ที่สีข้างของปาลินจนอีกฝ่ายต้องสูดปากด้วยความเจ็บแปลบ แต่ยอมคลายอ้อมกอดออกช้าๆ สายตาคมกริบของปาลินจ้องมองคนอวดดีตรงหน้าด้วยความระคนหมั่นไส้และคาดไม่ถึง "ปากเก่งนักนะ รินรดา... ทั้งที่เมื่อกี้เกือบเอาชีวิตไม่รอดแท้ๆ" ปาลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีนิลหรี่ลงอย่างประเมินค่า "คุณคิดว่าใครส่งคนมาเก็บเรา กานต์ หรือว่า... คนในองค์กรเก่าของฉัน?" รินรดาขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้เหงื่อกาฬจะซึมตามไรผม "ไม่รู้สี้คะ แต่ที่แน่ๆ คนที่ทำให้เราต้องมาติดแหงกแล้วโดนไล่ล่าหัวซุกหัวซุนแบบนี้ ก็เพราะความลับดำมืดในอดีตของคุณนั่นแหละ! คุณปิดบังอะไรฉันอยู่ ปาลิน? เรื่องของกานต์กับคุณ มันมีอะไรมากกว่าแค่เรื่องธุรกิจใต้ดินใช่ไหมล่ะคะ" บรรยากาศในห้องพักฟื้นพลันเย็นเยียบลงทันที คำถามจี้ใจดำของรินรดาทำเอาปาลินชะงักไปชั่วขณะ ร่างสูงโปร่งนิ่งเงียบ ดวงตาที่เคยราบเรียบไร้ระลอกคลื่นกลับไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกำแพงความเย็นชาที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว "คุณรู้อะไรมากเกินไปแล้ว รินรดา" ปาลินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กดดันให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องอย่างไร้ทางหนี ปาลินใช้มือข้างหนึ่งยันผนังกักขังตัวเธอไว้ตรงกลาง โน้มใบลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "เรื่องบางเรื่อง... รู้ไปนอกจากจะไม่ได้นอนฝันหวานแล้ว มันอาจจะทำให้คุณไม่มีลมหายใจตื่นมาไขคดีต่อเอาได้ง่ายๆ นะคะ" รินรดาไม่สะทกสะท้าน แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอมองสบตาคู่สวยนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย "ขู่เก่งจังนะคะ... แต่เสียใจด้วยที่ฉันเป็นประเภทพวกยิ่งห้ามก็ยิ่งอยากรู้ซะด้วยสิ" รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน "ถ้าอดีตของคุณมันสะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่องจริง ทำไมคุณต้องทำหน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบเวลาพูดถึงมันด้วยล่ะคะ หรือว่า... คุณกลัวว่าฉันจะรู้ว่าคุณเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกับกานต์มาก่อนกันแน่?" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งปักเข้ากลางเป้าหมาย ปาลินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธระคนตกใจฉายชัดผ่านแววตา มือที่ยันผนังไว้เกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "คุณคิดตื้นเกินไปแล้ว รินรดา... กานต์มันไม่ใช่แค่คนรักเก่าหรือคู่ค้าทางธุรกิจ แต่มันคือปีศาจที่ฉันสร้างขึ้นมาเองกับมือ!" ปาลินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเจ็บปวดที่ฝังรากลึก ดวงตาคู่สวยแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "และถ้าคุณยังไม่หยุดซักไซ้ไล่เลียงเรื่องบ้าๆ นี่ ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนจัดการปิดปากคุณด้วยวิธีของฉันเอง!" "วิธีอะไรคะ? แบบนี้เหรอ..." รินรดาแกล้งกระิบเย้าแหย่ ทั้งที่สถานการณ์คับขันถึงชีวิต แต่สัญชาตญาณความขี้เล่นและอยากเอาชนะกลับพุ่งพล่าน ทว่า ในวินาทีที่ปาลินกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น พร้อมกับเสียงเคาะสามครั้งตามด้วยการถูกถีบพังเข้ามาอย่างแรง! ร่างของชายชุดดำสามคนในหน้ากากอนามัยพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ปาลินผลักรินรดากระเด็นไปหลบหลังเตียงผู้ป่วยในเสี้ยววินาที พร้อมกับชักปืนยสวนกลับไปอย่างไร้ความลังเล เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงกรีดร้องของพยาบาลด้านนอก และในจังหวะชุลมุนที่กระสุนนัดสุดท้ายของปาลินหมดลงพอดี ประตูห้องน้ำด้านในห้องพักฟื้นก็เปิดผางออก... ร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก พร้อมกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของปาลินพอดี! "เกมพลิกแล้วล่ะครับ... คุณอดีตสายลับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่สามอย่างชัดเจน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกใจและเคมีที่ร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!