ศัตรูที่คาดไม่ถึง

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะทำงานไม้สักราคาแพงดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบงันภายในห้องเซฟเฮาส์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มและไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศ ปาลินยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ แววตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองหน้าคนที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่บนโซฟาเบดอย่างคาดคั้น "รินรดา คุณเล่นอะไรอยู่ รู้ตัวไหมว่ากำลังเอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้าย" คนถูกดุไหวไหล่เบาๆ เจ้าตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินนวดคออย่างอารมณ์ดีราวกับเสียงบ่นเมื่อครู่เป็นเพียงเพลงกล่อมเด็ก รินรดาขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงที่กำลังพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยความเย้ายวนตามแบบฉบับของอดีตสายลับทำให้คนเจ้าเล่ห์อดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ถ้าไม่เอาชีวิตเข้าแลก แล้วเราจะเจอเบาะแสของกานต์เหรอคะ คุณปาลิน... หรือว่าห่วงฉันจนนอนไม่หลับ ถึงได้อารมณ์เสียแต่เช้าแบบนี้" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียน แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความท้าทาย ปาลินชะงักไปนิด หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้กับระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามนี้ หญิงสาวเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความไหววูบในดวงตา ก่อนจะยกมือขึ้นดันไหล่บางให้ออกห่างอย่างสุภาพ แต่แรงปะทะนั้นเบาหวิวเสียจนแทบจะกลายเป็นการโอบกอด "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องค่ะ ร่องรอยการทำธุรกรรมใต้ดินที่คุณแอบไปเจาะระบบมาเมื่อคืน มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ กานต์ไม่ได้แค่ฟอกเงินผ่านแพลตฟอร์มเทคโนโลยีพวกนั้น แต่มันกำลังเตรียมตัว 'ย้ายฐานข้อมูล' ทั้งหมด" ปาลินพยายามดึงสติกลับมาที่ประเด็นสำคัญ น้ำเสียงของเธอกลับมาจริงจังและเย็นชาอีกครั้ง รินรดาหุบยิ้ม ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ้าปัญญาขึ้นมาทันที หญิงสาวเดินกลับไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาสไลด์หน้าจอให้ดูข้อมูลล่าสุด "ถูกต้องค่ะ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องเสี่ยง... จากร่องรอยการเข้ารหัสที่ฉันแกะรอยได้เมื่อคืน กานต์ไม่ได้อยู่ที่สวิสเซอร์แลนด์อย่างที่ข่าวกรองเคยรายงาน แต่มันอยู่ใกล้เรามากกว่าที่คิด ใกล้จนน่าขนลุกเลยล่ะค่ะ" ปาลินขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้ามาดูหน้าจอแท็บเล็ต พิกัดจุดสีแดงกะพริบอยู่ใจกลางย่านธุรกิจชื่อดังกลางกรุงเทพมหานคร ห่างจากเซฟเฮาส์แห่งนี้ไม่ถึงสิบกิโลเมตร "เขตย่านการค้าใหม่ของเครือข่าย K-Tech?" ปาลินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "บ้าน่า... มันกล้าซ่อนตัวอยู่ในที่แจ้งขนาดนั้นเลยเหรอ?" "ความอันตรายที่สุด มักจะซ่อนอยู่ใกล้มือที่สุดค่ะ" รินรดากระซิบเสียงพร่า ขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอดีตสายลับจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่ "และที่สำคัญ... มีคนวงในคอยช่วยเหลือมันอยู่ ไม่งั้นระบบป้องกันระดับความลับสูงสุดของกระทรวงจะไม่เปิดช่องโหว่ให้มันลอยนวลมาได้นานขนาดนี้หรอกค่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ปาลินหันมาสบตากับรินรดา แววตาของทั้งคู่สะท้อนความมุ่งมั่นและแรงปรารถนาที่จะปิดเกมนี้ให้เด็ดขาด เคมีที่เคยปะทะกันด้วยความดื้อรั้น บัดนี้กลับหลอมรวมเป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งที่แทบไม่ต้องเอ่ยคำใด ปาลินเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่น ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือถ่ายทอดความรู้สึกมากมายที่ไม่อาจเอ่ยปาก "ถ้านี่คือเกมเสี่ยงตาย... ฉันจะไม่ยอมให้คุณเดินไปคนเดียวเด็ดขาด รินรดา" รินรดาชะงัก หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับแฮกเกอร์ระดับโลกเสียอีก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก นัยน์ตาระยิบระยับด้วยประกายความหวาน "เป็นห่วงฉันเหรอคะเนี่ย... ยอมรับมาเถอะค่ะว่าคุณขาดฉันไม่ได้" "ปากเก่งนักนะ..." ปาลินถอนหายใจยาวด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว มือที่จับข้อมือเปลี่ยนเป็นสอดประสานนิ้วเข้าหากันอย่างแนบแน่น ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำที่น่าประทับใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของเซฟเฮาส์ก็ดังลั่นสนั่นห้อง! *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* ไฟสีแดงกระพริบวาบไปทั่วบริเวณ ระบบสแกนใบหน้าหน้าประตูกลางส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็ว พร้อมกับหน้าจอหลักที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดด้านนอก ร่างสูงของปาลินเปลี่ยนโหมดกลับเป็นอดีตสายลับในเสี้ยววินาที เธอผลักรินรดาไปหลบด้านหลังตู้เซฟพร้อมกับชักอาวุธปืนพกสั้นออกมาจากซองคาดเอวอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังหน้าจอแสดงภาพ รินรดาขมวดคิ้วแน่น นิ้วเรียวรีบเคาะแป้นคีย์บอร์ดพกพาเพื่อดึงภาพความคมชัดสูงขึ้นมาทันที "เกิดอะไรขึ้น? ระบบป้องกันของเราถูกเข้ารหัสชั้นที่สามแล้วนี่นา ใครมัน..." คำพูดของรินรดาขาดหายไปในลำคอ เมื่อภาพบนหน้าจอมอนิเตอร์เผยให้เห็นร่างของใครบางคนก้าวพ้นเงามืดเข้ามาในระยะรัศมีกล้อง ร่างนั้นยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกลาง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังเลนส์กล้อง ราวกับกำลังมองทะลุเข้ามาในห้องนี้โดยตรง และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนที่พวกเธอคาดไม่ถึงที่สุด ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ