ฐานปฏิบัติการลับ

เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงที่สะท้อนก้องผ่านอุโมงค์คอนกรีตเสริมเหล็ก ไม่ได้ทำให้รินรดาลนลานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวยังมีแก่จิตแก่ใจยกนิ้วขึ้นเคาะพวงมาลัยรถเอสยูวีกันกระสุนเป็นจังหวะเพลงร็อก ขณะที่ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งแสดงภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในเซฟเฮาส์เก่าที่พวกเธอเพิ่งสลัดหลุดมาได้หมาดๆ หน้าจอนั้นปรากฏร่างของ “กานต์” มาเฟียสายเทคผู้เย่อหยิ่ง เขากำลังเหยียดรอยยิ้มเยาะเย้ยใส่เลนส์กล้อง ราวกับมั่นใจนักหนาว่าแมካนีสติกที่เขาวางไว้จะต้อนพวกเธอจนมุมได้สำเร็จ “ยิ้มอะไรนักหนา หน้าเหมือนปลาบู่ชนเขื่อนขนาดนั้น คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกเอ็มวีช่องไหนกันยะ” รินรดาบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ พร้อมกับหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวรถเข้าสู่ซอกตึกมืดทึบที่ดูราวกับทางตันอย่างไรอย่างนั้น “หุบปากแล้วหมุนพวงมาลัยให้มันพ้นถังขยะนั่นซะ รินรดา” เสียงทุบตักเตือนด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากเบาะข้างๆ ปาลิน อดีตสายลับสาวผู้กวาดตามองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ตื่นตัวเต็มพิกัด มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังเช็คกระสุนในแมกกาซีนปืนพกสั้นคู่ใจ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบยิ่งขับเน้นบรรยากาศตึงเครียดให้เข้มข้นขึ้นไปอีก “แหม คุณปาลินคะ ใจเย็นๆ สิคะเนี่ย ฉันกำลังพาคุณมา ‘เดท’ นอกสถานที่อยู่นะคะ ดูบรรยากาศสิ โรแมนติกจะตาย มุมตึกมืดๆ กลิ่นอับชื้นๆ เผื่อเราจะได้สร้างโมเมนต์ใจเต้นแรงกันบ้างไงคะ” รินรดาแกล้งเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แม้สถานการณ์เบื้องหลังจะกำลังถูกล่าหัวจากแก๊งมาเฟียระดับประเทศก็ตามที ปาลินหันขวับมามองคนข้างๆ ด้วยหางตาที่เฉียบคมจนแทบจะกรีดผิวเนื้อได้ “ถ้าเราตายเพราะความปากมากของคุณ ฉันจะลากคุณมาฝังไว้ใต้ตึกนี้คนแรกแน่” “โหดร้ายจังเลยนะคะ...” รินรดาทำเสียงตัดพ้อ แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มพรายอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน เธอเหยียบคันเร่งพุ่งตรงเข้าใส่ผนังคอนกรีตเปลือยด้านหน้า ซึ่งดูผิวเผินแล้วไม่มีทางไปต่อได้ แต่ทว่า— *เอี๊ยด—โครม!* เสียงล้อรถบดเบียดกับพื้นปูนจนเกิดควันโขมง ก่อนที่รถเอสยูวีคันโตจะพุ่งทะลุกำแพงปลอมที่อำพรางด้วยเทคโนโลยีโฮโลแกรมลวงตา ร่างของรถยนต์หรูพุ่งวาบผ่านม่านแสงสีฟ้าอ่อน เข้าสู่ลานจอดรถใต้ดินลับใต้ดินอีกชั้นที่กว้างขวางและล้ำสมัยกว่าเซฟเฮาส์เดิมหลายเท่าตัว ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะดีดตัวปิดล็อกอัตโนมัติทันทีที่ล้อหลังพ้นผ่าน พร้อมกับระบบไฟสำรองสีนวลที่ติดพรึบขึ้นทีละดวงเผยให้เห็นอาณาจักรย่อยๆ ซ่อนเร้น ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ ดับลง และเสียงลมหายใจผ่าวร้อนของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องในพื้นที่ปิดทึบ ปาลินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองคนขับที่เวลานี้กำลังส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ราวกับเด็กทำความดีรอรับรางวัล “ที่นี่ที่ไหน...” ปาลินเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “ฐานปฏิบัติการลับสำรองของฉันเองค่ะ” รินรดาตอบอย่างภาคภูมิใจ เธอขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่เบรกข้างๆ จนไหล่แทบจะแนบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสานกับกลิ่นอายความตื่นเต้นลอยวนอยู่ในพื้นที่แคบๆ “แปลกใจล่ะสิคะว่าทำไมฉันถึงมีสถานที่แบบนี้ซ่อนอยู่... บอกแล้วว่าอย่าประเมินฝีมือ ‘นักสืบรินรดา’ ต่ำเกินไปค่ะ” ปาลินไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาสีนิลคู่สวยกวาดมองไปรอบบริเวณ ระบบคอมพิวเตอร์แม่ข่าย แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยแบบควอนตัม และหน้าจอแสดงผลรอบทิศทางที่เชื่อมต่อกับดาวเทียม สะท้อนความล้ำหน้าทางเทคโนโลยีที่เหนือกว่าฝั่งของกานต์เสียอีก หญิงสาวหันกลับมาสบตากับคนข้างกายที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน “คุณซ่อนมันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่...” น้ำเสียงของปาลินแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อจู่ๆ ระยะห่างระหว่างพวกเธอก็ถูกร่นจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ “2 ปีก่อนค่ะ ตอนที่เริ่มได้กลิ่นไม่ดีเกี่ยวกับโปรเจกต์ของกานต์...” รินรดาตอบเสียงกระซิบ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของอดีตสายลับ “แต่รู้ไหมคะว่าสิ่งที่ฉันเพิ่งมารู้เอาวันนี้... คืออะไร” “อะไรล่ะ” ปาลินขยับตัวจะถอยหนี แต่ทว่ามือเรียวของอีกฝ่ายกลับไวเท่าความคิด เอื้อมมาแตะที่พนักเบาะด้านหลัง ล็อกกรอบกายของเธอเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้ “รู้ว่า... ต่อให้ฉันต้องสร้างฐานปฏิบัติการลับอีกสักกี่แห่ง หรือต้องวิ่งหนีกระสุนปืนไปทั่วโลก...” รินรดาเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาหวานเชื่อมทำหน้าที่สื่อสารความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดทีเล่นทีจริง “คนเดียวที่ฉันอยากให้มา ‘ติดกับดัก’ อยู่ในที่ลับแบบนี้ด้วยกัน... มีแค่คุณคนเดียวค่ะ, ปาลิน” หัวใจของอดีตสายลับสาวกระตุกวูบอย่างแรง ความเย็นชาและกำแพงหนาที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตาเดียว เคมีที่ร้อนแรงและคำหยอกล้อที่แฝงความคลั่งรักแบบไม่ปิดบังของคนตรงหน้า ทำให้ปาลินรู้สึกเหมือนกำลังหายใจไม่ทั่วท้อง ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามรักษาฟอร์มทำเป็นนิ่งขรึมแค่ไหนก็ตาม “คุณนี่มัน... เหลือเกินจริงๆ รินรดา” ปาลินพึมพำลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่กลับยิ่งทำให้รอยยิ้มของรินรดากว้างขึ้นไปอีก “ก็คนมันคลั่งรักนี่คะ จะให้ทำยังไงล่ะ...” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับแกوفةนวลของอีกฝ่าย “แล้วคุณล่ะคะ... ใจเต้นแรงขนาดนี้ แปลว่าติดกับดักของฉันเข้าเต็มเปี่ยมแล้วใช่ไหมคะ” ปาลินเม้มริมฝีปากแน่น กำมือแน่นเข้าหากันด้วยความประหม่า ความใกล้ชิดที่ระอุอุ่นทำให้สติที่มีอยู่กระเจิงไปหมด แต่ก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอยคำใดออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้น— *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบคอมพิวเตอร์หลักดังขึ้นก้องห้องควบคุม แสงไฟสีนวลภายในฐานปฏิบัติการเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว หน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่ด้านหน้าตัดเข้าสู่ภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอกอุโมงค์ทันที ร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่กำลังก้าวล้ำเข้ามายังเขตหวงห้าม และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... หน้าจอตรงกลางเผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นของ “กานต์” ที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูนิรภัยชั้นนอก พร้อมกับเสียงพูดผ่านเครื่องส่งสัญญาณที่ดังทะลุกำแพงเข้ามา *“ยินดีต้อนรับสู่กรงนกกระจอกนะ, คุณนักสืบ... คิดจริงๆ เหรอว่าอุโมงค์ปลอมๆ แค่นี้จะตบตาฉันได้?”* รินรดาหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมและดุดันในเสี้ยววินาที เช่นเดียวกับปาลินที่ดึงสติกลับมาได้ในพริบตา มือเรียวคว้าปืนพกขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว “ดูท่าทาง... เราจะอยู่ ‘เดท’ กันตามลำพังได้ไม่นานแล้วล่ะค่ะ” รินรดาหันมาสบตากับปาลินด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย “พร้อมจะต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญไปพร้อมกับฉันไหมคะ, ที่รัก” ปาลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีนิลฉายประกายความดุร้ายของนักล่าที่พร้อมขย้ำเหยื่อ “ฉันจะจัดการพวกมันให้หมด... ก่อนที่คุณจะได้ทันเล่นมุกแป้กๆ อีกรอบก็แล้วกัน” แล้วในวินาทีที่นิ้วมือเรียวของกานต์กำลังกดปุ่มระเบิดทำลายประตูนิรภัยชั้นนอก— โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของทั้งคู่เสมอนะคะ