ความลับของรูมเมต

“คิน หยุดพูดจาเพ้อเจ้อแล้วช่วยหุบปากสักนาทีได้ไหม! พี่ผีเขาจ้องตาเขียวปั๊ดอยู่ข้างหลังนายแล้วเนี่ย เห็นไหม!” ตะวันตะโกนลั่นห้องพลางคว้าหมอนข้างใบโปรดมาปิดหน้าปิดตาตัวเองไว้แน่น ร่างบางสั่นเทาอยู่บนเตียง ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะไอ้รูมเมตหน้าตายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานดันทำตัวชิลล์เหมือนกำลังนั่งจิบชาอยู่ท่ามกลางดงวิญญาณ ทั้งที่บรรยากาศในห้องตอนนี้มันเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไออยู่แล้ว “ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นล่ะตะวัน ก็แค่คุณผีเขาอยากรู้ว่าทำไมเราถึงยังไม่นอนกันสักที” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ดวงตาคมกริบมองผ่านไหล่ตะวันไปที่มุมห้องว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยมวลพลังงานกดดัน ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มกวนประสาทให้ “อีกอย่าง... ฉันไม่ได้พูดจาเพ้อเจ้อ แต่ฉันกำลังพูด ‘ความจริง’ ที่นายพยายามหลอกตัวเองมาตลอดต่างหาก” ตะวันลดหมอนลงครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจผสมความหวาดหวั่น “ความจริงอะไรของนาย? นายก็เป็นแค่นักศึกษาคณะวิศวะที่ดวงซวยมาติดแหง็กกับฉันในหอพักเฮี้ยนนี่เหมือนกันไม่ใช่หรือไง” คินยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาหาตะวันจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขาเท้าแขนกับหัวเตียง กักตัวอีกฝ่ายไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยือกจากมิติที่มองไม่เห็นทำเอาหัวใจตะวันเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเพราะกลัวผีหรือเพราะคนตรงหน้ากันแน่ “ฉันรู้เรื่องของหอนี้ดีกว่าที่นายคิด... ตะวัน” คินกระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังจนตะวันเผลอกลั้นหายใจ “สาเหตุที่นายมักจะเจอเรื่องประหลาด หรือทำไมห้องข้างๆ ถึงได้ดูเหมือนจะคอย ‘ชง’ ให้เราสองคนได้ใกล้ชิดกันนัก... นายไม่เคยสงสัยเลยเหรอว่าทำไมฉันถึงเลือกห้องนี้? ทั้งที่ตอนแรกหอพักนี้แจ้งว่าห้องนี้ ‘เต็ม’ มาตลอดครึ่งปี” ตะวันอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเรื่องผีๆ สางๆ แทบไม่ทัน “นาย... นายหมายความว่าไง?” “ฉันไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ และฉันก็ไม่ได้กลัวผีอย่างที่นายคิดหรอก เพราะจริงๆ แล้ว...” คินเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นวูบไหวราวกับมีความลับนับพันซ่อนอยู่ “...ฉันรู้จักคนที่สร้างหอนี้มาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะกลายเป็น ‘คุณผีข้างห้อง’ ของนายเสียอีก” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของตะวัน คินขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือหนาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากตะวันออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำเอาตะวันลืมตัวที่จะโวยวายไปชั่วขณะ “นายเป็นใครกันแน่คิน?” ตะวันถามด้วยเสียงสั่นพร่า “คนที่พร้อมจะปกป้องนาย... จากทุกสิ่งที่อยู่ในหอนี้ รวมถึงสิ่งที่อยู่หลังประตูบานนั้นด้วย” คินไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่เขากลับเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ทโฟนของตะวันที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมา ก่อนจะกดเปิดหน้าแชตกลุ่มที่มีชื่อว่า ‘ชมรมคนกลัวผี (แต่มีผีมาจีบ)’ นิ้วเรียวของคินเลื่อนแชตอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ข้อความหนึ่งที่ถูกส่งมาจากแอ็กเคานต์นิรนามที่ตะวันเพิ่งเห็นว่ามันถูกปักหมุดไว้ที่ด้านบนสุด *‘ถ้าอยากให้ตะวันปลอดภัยจากไอ้ผีร้ายที่แฝงตัวมากับความแค้น... นายต้องยอมรับความจริง ว่านายเองก็ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกันนะ... คิน’* ตะวันเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อที่ถูกกล่าวถึงในข้อความนั้น แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าของคินที่ดูเคร่งขรึมขึ้นอย่างผิดหูผิดตา เขาหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิททันที ทว่าก่อนที่ตะวันจะได้เอ่ยปากถามอะไรไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นราวกับพายุฝนก็ดังขึ้นมาจาก ‘ห้องข้างๆ’ ห้องที่ควรจะเป็นห้องเก็บของร้างมานานหลายปี คินคว้ามือตะวันไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านมานั้นมั่นคงจนตะวันรู้สึกอุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ก่อนที่คนตัวสูงจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงที่เบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความมืด “อย่ามองไปที่ช่องตาแมวเด็ดขาด... เพราะสิ่งที่กำลังเคาะประตูอยู่นั่น ไม่ใช่ผีที่หวังดีกับเราเหมือนคุณผีข้างห้องแน่ๆ และที่สำคัญที่สุด... มันกำลังเรียกชื่อนายอยู่... ตะวัน” สิ้นคำพูดนั้น เสียงเคาะประตูก็หยุดลงฉับพลัน พร้อมกับความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม ตะวันแทบหยุดหายใจเมื่อได้ยินเสียงกระซิบลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เสียงนั้นเรียกชื่อเขาซ้ำๆ เหมือนกับคนที่เขารู้จักดีในอดีตที่เขาพยายามลืมไปนานแสนนาน ขอขอบพระคุณที่ร่วมดำดิ่งไปกับความลับที่กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาลในค่ำคืนนี้กับ "เสียงกระซิบยามดึก" นะคะ