นอนกอดกันเพราะผีบังคับ

"บอกแล้วไงคะว่าถ้ายังเล่นมุกแป้กแบบนี้อีกรอบ ฉันจะเอาเกลือสาดใส่หน้าคุณจริงๆ ด้วยนะ!" เสียงตะวันแหวลั่นห้องนอนขนาดกะทัดรัด พร้อมกับมือเรียวที่คว้าหมอนอิงใบโตมาฟาดใส่ร่างสูงของคินอย่างไม่ยั้งแรง ร่างบางในชุดนอนลายเป็ดน้อยกำลังยืนหายใจหอบฮึก ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนความกลัวที่ยังหลงเหลือจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกจนน่าเอ็นดู ขณะที่ชายหนุ่มรูมเมตตัวแสบกลับทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างสบายอารมณ์ หลบหมอนอิงที่ปลิวมาทักทายได้อย่างคล่องแคล่วราวกับซ้อมมาเป็นอย่างดี บรรยากาศภายในห้องเช่าช่วงตีสองกว่าๆ ช่างชวนให้ประสาทเสียสิ้นดี เครื่องปรับอากาศส่งเสียงหึ่งๆ แข่งกับความเงียบงันยามวิกาล และก่อนหน้านี้ไม่ถึงหนาที ชีวิตของตะวันเพิ่งจะเกือบหลุดลอยไปกับความตกใจกลัว เมื่อจู่ๆ แจกันเซรามิกราคาแพงของคุณผีข้างห้องก็เกิดร่วงลงมาจากชั้นวางหนังสืออย่างไร้สาเหตุ ส่งเสียงดังเพล้งสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดมิด ด้วยความที่สัญชาตญาณสายมูและอาการกลัวผีขึ้นสมองทำงานประสานกันอย่างไร้รอยต่อ ตะวันจึงกรี๊ดแตกกระเจิง วิ่งพล่านจนสะดุดพรมเช็ดเท้า และผลลัพธ์สุดท้ายคือการพุ่งหลาวเข้าไปมุดซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงนอนของคินอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มวิศวะกวนประสาทอยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดรินอยู่ข้างแก้มทำให้ตะวันแทบอยากจะละลายหายไปกับฟูกที่นอน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนน่าตกใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวผี หรือเพราะความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่าคำว่ารูมเมตกันแน่ที่ทำให้ช่องอกของตะวันมันปั่นป่วนไปหมด "อ้าว ไหนตะวันบอกว่าเก่งไงคะ หืม? แค่แจกันตกใจร่วงแค่นี้ ถึงกับต้องมุดเข้ามาซุกอกพี่ขนาดนี้เลยเหรอ" คินเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจคนตัวเล็กที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู มือหนาแกล้งทำเป็นขยับตัวเล็กน้อยเพื่อกระชับวงแขนที่เผลอโอบเอวบางเอาไว้ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ "ใครซุกคุณ! ปล่อยนะ! ฉันแค่สะดุดล้มต่างหากเล่า!" ตะวันรีบเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดนั้นไม่ได้ทำให้คินสะเทือนแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้วงแขนแข็งแกร่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม "ล้มยังไงให้พุ่งเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดพี่ได้พอดีเป๊ะล่ะคะเนี่ย... ยอมรับมาเถอะค่ะว่าคิดถึงอกอุ่นๆ ของพี่" คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งเกือบจะชนกับปลายจมูกรั้นของคนในอ้อมแขน ในจังหวะที่หัวใจของตะวันกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะและเตรียมจะอ้าปากด่ากราดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวประหลาดพัดวูบผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิท พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาที่ลอยล่องมาจากมุมห้อง *(แหม... หวานกันซะจริงนะคะคุณขา แบบนี้ค่อยคุ้มค่าที่ชั้นลงทุนทำแจกันแตกหน่อย!)* เสียงหัวคิกคักของผู้หญิงดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวจนต้องรีบคว้าชายเสื้อของคินมาขยุ้มไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหวานซุกเข้ากับซอกคอของร่างสูงอย่างไร้ทางเลือกเพื่อหลบสายตาจากความมืดมนเบื้องหน้า "คะ... คุณผีมาอีกแล้ว!" ตะวันเสียงสั่นเครือ ลืมความโกรธเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่กลับมาเกาะกุมหัวใจ คินเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของอุณหภูมิในห้อง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง แม้ปากจะบอกว่าไม่กลัว แต่สถานการณ์ชวนขนหัวลุกแบบนี้ก็ทำเอาเขากลืนน้ำลายลงคอatอย่างยากลำบากเหมือนกัน แต่กระนั้น วงแขนที่โอบกอดตะวันไว้ก็ไม่ได้คลายออก กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นเพื่อมอบความอบอุ่นและปกป้องคนในอ้อมกอด "ไม่ต้องกลัวนะคะ... มีพี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน ผีหน้าไหนก็ทำอะไรตะวันไม่ได้หรอกค่ะ" คินกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งแววหยอกล้อ ทำให้คนที่กำลังตัวสั่นเทิ้มรู้สึกสงบลงได้อย่างน่าประหลาด ตะวันเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนที่ยอมเป็นเกราะกำบังให้ ท่าทางปกป้องที่จริงใจและไออุ่นจากร่างกายของคินมันชวนให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ความกลัวผีที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ *(แหมๆๆ มีการกอดปลอบกันด้วย กามเทพปลื้มปริ่มค่ะ! งั้นคืนนี้ชั้นไม่กวนแล้วนะจ๊ะ เลิฟๆ!)* เสียงกระซิบแซวของคุณผีข้างห้องดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ลมเย็นๆ จะค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับอุณหภูมิในห้องที่กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ทว่า... แม้ผีจะยอมถอยทัพไปแล้ว แต่สถานการณ์บนเตียงนอนของทั้งคู่กลับยิ่งระอุขึ้นกว่าเดิม เพราะตอนนี้ตะวันยังคงอยู่ในอ้อมกอดของคิน และใบหน้าของทั้งคู่ก็อยู่ห่างกันแค่คืบเดียวเท่านั้น ตะวันกะพริบตาปริบๆ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังนอนทับร่างของคินอยู่ และมือของตัวเองก็ยังกำเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมที่พราวระยับไปด้วยประกายความเอ็นดู "เอ่อ... คือ..." ตะวันอึกอัก หน้าแดงแจ๋ สมองตื้อตันไปหมด คิดคำพูดไม่ออกสักคำ "ไหนๆ ก็ 'นอนกอดกันเพราะผีบังคับ' แล้ว..." คินยิ้มเจ้าเล่ห์ เอ่ยเสียงพร่าต่ำด้วยความแพรวพราว "งั้นคืนนี้... ไม่ต้องแยกห้องกันนอนแล้วดีไหมคะ?" ตะวันอ้าปากค้าง เตรียมจะปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแฮก นิ้วเรียวอุ่นของคินก็แตะลงบนริมฝีปากของเธอเบาๆ เพื่อหยุดคำพูดโวยวายทั้งหมด พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ทำเอาคนมองใจสั่นจนแทบหยุดหายใจ และในวินาทีที่ตะวันกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยความเขินอزن จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมาหรา... เป็นข้อความจากบัญชีปริศนาที่ส่งรูปถ่ายปัจจุบันขณะที่พวกเขากำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียง พร้อมกับแคปชันสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของตะวันฉีดพล่านจนแทบระเบิด: *[ส่งรูปภาพ]* "ภาพหลุดคู่รักป้ายแดง... ถ้าไม่อยากให้รูปนี้หลุดไปถึงกรุ๊ปไลน์คณะพรุ่งนี้เช้า คืนนี้ต้องทำตามคำสั่งของกามเทพคนนี้ซะดีๆ นะคะคุณตะวัน!" ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและหัวใจสั่นไหวในค่ำคืนนี้กับ "เสียงกระซิบยามดึก" นะคะ