เผลอเรียกชื่อเล่นสุดน่ารัก

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมกับธูปหอมจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องเช่าขนาดกะทัดรัด แสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงกะพริบถี่ราวกับมันกำลังกลั้นใจตายตามวิญญาณเร่ร่อนที่สิงสถิตอยู่แถวนี้ ตะวันทรุดตัวลงนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นห้อง มือบางสั่นเทาขณะถือคัมภีร์คาถาไล่ผีเล่มโตที่ยืมมาจากหอสมุดคณะโบราณคดี ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดผวาเมื่อเงาตะคุ่มที่มุมห้องเริ่มขยับไหว "คุณผี... ถ้าจะมาขอส่วนบุญ รบกวนไปรับที่วัดนะตะวันไม่มีโอนวอลเล็ตให้นะคะ!" ตะวันตะโกนเสียงสั่น หลับตาปี๋พร้อมกับยกพระเครื่องขึ้นมาประณนมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "โห... ตะวันจ๋า ใจร้ายจังเลยนะครับ นี่ยังไม่ทันแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย จะไล่กันซะแล้วเหรอ" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นข้างหูทำเอาคนกลัวผีสะดุ้งโหยง ลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้ากวนประสาทของคินที่โน้มเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน รูมเมตหนุ่มหน้ามึนส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ รอยยิ้มที่ปกติควรจะทำให้ใจเต้น แต่วินาทีนี้ตะวันอยากจะคว้าหมอนฟาดหน้าสักทีสองทีข้อหาทำตกใจ "ไอ้... ไอ้คิน! แกมาเงียบๆ เป็นผีหรือไงวะ!" ตะวันโวยวายเสียงดังลั่น ผลอกลับไปเต็มแรงจนคินเซถอยหลังไปสองก้าว แต่รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับยิ่งกว้างขึ้น "ก็เห็นนั่งหน้าเครียด ท่องคาถาอะไรพึมพำคนเดียว นึกว่าเรียกหาผี... อ้อ หรือว่าเรียกหา *'ที่รัก'* กันแน่น้า" คินลากเสียงยาวอย่างหยอกเย้า ดวงตาพราวระยับจ้องมองคนตัวเล็กที่แก้มแดงปลั่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ที่รักบ้าบออะไรของแก! ฉันกำลังตั้งสติไล่วิญญาณเร่ร่อนต่างหากเล่า หลบไปเลยนะไอ้ตัวแสบ" ตะวันสะบัดหน้าหนี พยายามซ่อนใบ้าร้อนผ่าวที่เริ่มลามไปถึงใบหู หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ห้องเช่าแคบๆ กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศชวนใจเต้นแปลกๆ แม้ภายนอกจะมีเสียงลมพัดหวีดหวิวชวนขนหัวลุก แต่วิญญาณกามเทพที่แอบลอยอยู่มุมห้องกลับยิ้มแก้มปริ ยกมือขึ้นทำท่าเชียร์คู่รักคู่นี้เงียบๆ คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ มือหนายื่นไปหยิบคัมภีร์ไล่ผีออกจากมือของตะวันอย่างง่ายดาย ก่อนจะโยนมันไปไว้บนเตียงนอน "ไม่ต้องไปอ่านหรอกคาถาพวกนั้นน่ะ ผีแถวนี้ไม่กลัวหรอก... กลัวแต่ไอ้คนปากแข็งแถวนี้มากกว่า" คินกระซิบเสียงนุ่ม ทอดสายตามองคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ไม่มิด ตะวันเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องมันพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ มือบางกำชายเสื้อตัวเองแน่นเพื่อระบายความประหม่า ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "ใครปากแข็งไม่ทราบ... ฉันแค่... แค่..." "แค่เป็นห่วงฉันกลัวผี ก็เลยทำเป็นฟอร์มจัดใช่ไหมล่ะครับ... *'ตะวันน้อย'* ของผม" สิ้นคำพูดนั้น เวลาในห้องราวกับหยุดเดิน สมองของตะวันขาวโพลนไปชั่วขณะ คำว่า *'ตะวันน้อย'* ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของคินมันช่าง... ช่างเป็นชื่อที่เขาแอบตั้งให้ตัวเองในใจเวลาที่เขินอายผู้ชายคนนี้ แต่นี่อีกฝ่ายดันรู้ทันแถมยังเอามาล้อหน้าตาเฉย! ความตกใจ ความเขินอาย และความโกรธปะปนกันจนแยกไม่ออก ตะวันอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันหัวใจ ทันใดนั้นเอง... หน้าต่างกระจกบานใหญ่ข้างห้องก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงโหยหวนที่ดังบาดแก้วหู วิญญาณพยาบาทตนหนึ่งพุ่งทะลุกำแพงเข้ามาตรงหน้าพวกเขาในระยะประชิด! "เฮ้ย!" คินอุทานลั่น คว้าตัวตะวันเข้ามากอดแนบอกตามสัญชาตญาณทันที แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างแค่เอื้อม วิญญาณตนนั้นกลับหยุดชะงัก ดวงตาสสีดำสนิทเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะชี้มาที่หน้าของคินแล้วส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวยิ่งกว่าเจอผีเสียอีก "กรี๊ดดด! ทำไมในตัวแกถึงมีกลิ่นอายของ... ของเจ้านรกวะเนี่ยยย!" ร่างโปร่งแสงของวิญญาณตนนั้นสลายหายไปกับสายลมทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัดที่น่าอัศจรรย์ใจ ตะวันซบหน้าอยู่กับอกแผงอกกว้างของคิน หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจกลัว แต่ไม่นานนัก ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ก็ทำให้ความกลัวมลายหายไปสิ้น ร่างบางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขน แว่นตาเอียงกะเท่เร่ ดวงตากลมโตมองหน้าคินด้วยความงุนงงระคนสงสัย "เมื่อกี้... ผีมันกลัวแกเหรอไอ้คิน แกไปทำบุญหรือไปทำบาปอะไรมาเนี่ย" ตะวันถามเสียงสั่น เจือรอยยิ้มแห้งๆ คินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มทอประกายลึกล้ำ มือหนายื่นไปจัดแว่นตาให้ตะวันอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างแก้มทำให้ตะวันสะấuเล็กน้อย "ไม่รู้เหมือนกันครับ... แต่ที่รู้แน่ๆ คือ..." คินโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหูของตะวันด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สั่นสะท้อนถึงหัวใจ "ต่อให้มีผีสักกี่ตัวโผล่มา... ฉันก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้อง *'ตะวันน้อย'* ของผมเด็ดขาด" คำสารภาพที่มาพร้อมกับการกระทำแสนเจ้าเล่ห์ทำเอาตะวันหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ปากอ้าพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นหินท่ามกลางบรรยากาศชวนใจสั่น ปัง! เสียงประตูกลอนห้องด้านนอกถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ... และใบหน้าที่ตะวันต้องจำได้ไม่มีวันลืม! ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและหัวใจสั่นไหวในค่ำคืนนี้กับ "เสียงกระซิบยามดึก" นะคะ