กลัวผีหรือกลัวใจตัวเอง

"บอกว่าไม่ได้มองไงเล่า! หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องเอาๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเนี่ย!" เสียงโวยวายของตะวันดังลั่นห้องครัวขนาดกะทัดรัด พร้อมกับเสียงตะหลิวเคาะกระทะดัง *โป๊กๆ* เป็นจังหวะระบายความหงุดหงิด ใบหน้าเนียนใสตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความร้อนจากเตาแก๊สตรงหน้า แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมของคนตัวสูงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ต่างหาก คินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความกวนประสาทปรากฏขึ้นตามแบบฉบับพ่อหนุ่มวิศวะหน้ามึน เขายmemore อากัปกิริยาขัดเขินนั้นไว้ในAestheticส่วนตัวอย่างเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนตะวันต้องเผลอถอยหลังสะโพกชนเคาน์เตอร์ครัวโดยอัตโนมัติ "ไม่ได้มีอะไรติดหน้าหรอก..." คินลากเสียงยาว ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูกจนคนตัวเล็กกว่าต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ "แต่แค่มองแล้วมันเพลินดี... ผิดตรงไหนล่ะครับคุณมูเตลู" "ฉันชื่อตะวัน! ไม่ได้ชื่อคุณมูเตลู เลิกเรียกแบบนี้สักที!" ตะวันแหวใส่เพื่อกลบเกลื่อนความวูบโหวดแปลกๆ ในช่องท้อง หัวใจเจ้ากรรมก็ดันทรยศ เต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันรัวเร็วกว่ากลองชุด ช่วงนี้ตะวันเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับสายตาของคินจริงๆ นะคะ สายตาที่ปกติมักจะมองมาด้วยความกวนบาทา หรือใช้แซวเวลาเขาโดนผีหลอก แต่วันนี้... มันไม่ใช่แบบนั้นเลย สายตาของคินเวลานี้มันมีความหมายลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่ เหมือนกำลังมองของที่มีค่าที่สุดในโลก จนตะวันไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ นานเกินสามวินาที *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนแชทจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าวช่วยชีวิตตะวันไว้พอดี เขาผุดลุกขึ้นแล้วรีบพุ่งตัวไปคว้ามือถือมาดูทันทีราวกับคนเจอทางรอด **[กลุ่มแชท: สมาคมคนกลัวผีแต่ปากดี]** *คุณผีข้างห้อง:* "อุ๊ย อุ๊ย อุ๊ย~ บรรยากาศชวนจิ้นฟินกระจาย น้ำตาลเรียกพี่แล้วมั้งคะคุณน้อง ไหวไหมเนี่ยพ่อหนุ่มวิศวะเขาจ้องจนตัวจะพรุนอยู่แล้วนะ" *ตะวัน (หนุ่มสายมูผู้สู้ชีวิต):* "เงียบไปเลยนะคุณผี! อยากโดนฉันสาดน้ำมนต์พ่นคาถาใส่รอบห้องอีกรอบใช่ไหม ถึงได้มาแซวไม่เข้าเรื่องเนี่ย!" *คุณผีข้างห้อง:* "แหมๆ เขินแล้วพาลนะเรา ระวังเถอะ... ปากบอกไม่ชอบ แต่ระวังจะตกหลุมรักผู้ชายปากหมาคนนี้จนโคนหัวไม่ขึ้นนะคะ คิกคุก~" ตะวันกัดริมฝีปากแน่น อ่านข้อความของผีข้างห้องตัวดีแล้วอยากจะปามือถือทิ้งหน้าต่างให้รู้แล้วรู้รอด แต่ยังไม่ทันจะได้พิมพ์สวนกลับ ประโยคถัดมาของผีจอมจุ้นก็ทำเอาเขาชะงักกึก *คุณผีข้างห้อง:* "อ๊ะ... ระวังข้างหลังนะ... ดูเหมือน 'เขา' จะไม่ได้แค่มองด้วยสายตาธรรมดาแล้วล่ะ..." *พรึบ!* จู่ๆ ไฟในห้องก็กระพริบวบหาบ กลิ่นธูปจางๆ ลอยคละคลุ้งขึ้นมาในอากาศทั้งที่ไม่ได้จุดธูป และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อ้อมแขนแกร่งของคินก็เอื้อมมาจากด้านหลัง คว้าเอวบางของตะวันเข้ามาชิดแผ่นอกโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาวโดยอ้างความเนียน "เฮ้ย! คิน! ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยนะ!" ตะวันสะดุ้งสุดตัว มือเล็กพยายามยื้อยุดผลักอกอีกฝ่าย แต่คินกลับกระชับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนขนลุกซู่ "เงียบก่อน... ตะวัน" เสียงทุ้มต่ำของคินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงที่ปกติจะติดเล่น ตอนนี้กลับจริงจังและแหบพร่าจนน่าใจหาย "ไม่ได้แกล้ง... ตั้งใจต่างหาก" ตะวันนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่ๆ ก็รุกหนักของคนข้างหลัง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวผีที่เคยมีมลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความกลัว... กลัวว่าหัวใจตัวเองจะยอมจำนนต่อผู้ชายคนนี้เข้าจริงๆ ในความเงียบงันที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูเจือความหลอนนิดๆ คินก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกช้าๆ แต่ยังคงกุมมือบางทั้งสองข้างของตะวันเอาไว้แน่น ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิดที่ใกล้จนแทบจะไร้ช่องว่าง "ตะวัน..." คินเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา "ที่ฉันมอง... เพราะฉันไม่อยากละสายตาไปไหนต่างหาก เลิกมองฉันเป็นแค่รูมเมตตัว P กวนประสาทได้แล้ว... เพราะหลังจากนี้ ฉันจองสถานะอื่นในใจเธอแล้วนะ" คำสารภาพแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาตะวันสมองดับสนิท ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด มือไม้สั่นเทาจนทำอะไรไม่ถูก ปากอ้าพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เรียบเรียงคำพูดไม่ได้สักคำ และในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นตรงกันในจังหวะเดียวกันนั้นเอง... *แอ๊ดดดด—!* เสียงเปิดประตูห้องนอนฝั่งตรงข้ามที่ควรจะปิดสนิทดังขึ้นเองช้าๆ พร้อมกับร่างโปร่งแสงสีขาวโพลนของใครบางคนพุ่งทะลุกำแพงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งคู่ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ไม่ได้มาจากคุณผีข้างห้องคนเดิม! "อุ๊ย ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ... พอดีประตูมันเปิดเองอ่ะค่ะ แต่ว่า... ประโยคเมื่อกี้หวานมากเลยนะพ่อหนุ่ม สนใจรับผีเร่ร่อนไปเป็นสักขีพยานรักสักตนไหมล่ะคะ?" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและหัวใจสั่นไหวในค่ำคืนนี้กับ 'เสียงกระซิบยามดึก' นะคะ