แชทกลุ่มเด็กแสบห้อง 402

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ดังรัวติดกันเป็นชุดสามสิบรอบ ทำเอาตะวันแทบอยากจะปาเครื่องราคาแพงนี้ลงไปนอนสงบสติอารมณ์บนพื้นห้องให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่ว่าถ้าทำแบบนั้น นอกจากจะต้องเสียเงินซื้อใหม่แล้ว เขายังจะพลาดการอ่านข้อความเผือกมหากาพย์ที่เพื่อนสนิทในกลุ่มแชท "สมาคมคนรัก(การเผือก)ห้อง 402" กำลังรัวนิ้วพิมพ์ถล่มทลายมาในตอนนี้ด้วยค่ะ "อีตะวัน! มึงอย่ามาทำเป็นเงียบ อ่านแล้วไม่ตอบนะเว้ย!" ข้อความจาก 'มีน' เพื่อนสาวสายลุยประจำกลุ่มเด้งขึ้นมาพร้อมสติกเกอร์รูปมีดบินปักหน้าอก ตามมาด้วยรูปแคปหน้าจอสตอรี่ไอจีของตะวันเอง ซึ่งเบื้องหลังในภาพนั้น... แม้จะพยายามถ่ายให้เห็นแค่หนังสือสถิติกรรม แต่มุมกล้องเจ้ากรรมดันติดเงาสะท้อนกระจกตู้เสื้อผ้า ที่ปรากฏร่างสูงโปร่งของคิน... รูมเมตหนุ่มวิศวะสุดกวน กำลังยืนกอดอกอมยิ้มมองเขาอยู่พอดีเป๊ะ! ให้ตายสิ นี่มันอุบัติเหตุทางสายตาชัดๆ ค่ะ! ตะวันเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่คินแกล้งทำเป็นเนียนเดินมาหยิบชีทเรียนใกล้ๆ แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแพรวพราวว่า *'ถ้าอยากให้ติวตัวต่อตัวแบบไม่ต้องอ่านเอง ก็บอกได้นะ... ตะวัน'* หัวใจเจ้ากรรมมันก็ดันทรยศเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกทุกที "หน้าแดงใหญ่แล้วนะเรา..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำเอาตะวันสะดุ้งสุดตัว รีบคว่ำโทรศัพท์หน้าจอคว่ำลงกับเตียงนอนทันทีราวกับคนทำ ความผิดแล้วโดนจับได้ ตะวันหันไปค้อนใส่ร่างสูงที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนด้วยสายตาดุๆ "ใครหน้าแดงเล่า! บ้าหรือเปล่าคิน ออกไปเลยนะ มายืนทำลับๆ ล่อๆ อยู่ทำไมเนี่ย!" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความขบขัน ร่างหนาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่ตะวันพยายามแผ่ใส่ "เปล่าสักหน่อย ก็เห็นนั่งกุมโทรศัพท์หน้าเครียด นึกว่าโดนเพื่อนในกลุ่มรุมทึ้งเรื่องรูปเมื่อคืนเสียอีก" พูดไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์ของตะวันก็สั่นครืดคราดยิ่งกว่าเจ้าเข้า มีนและแก๊งเพื่อนโทรเข้ามาแบบกลุ่มทันทีจนหน้าจอแทบไหม้ ตะวันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จะกดรับก็ไม่กล้า จะตัดสายก็ยิ่งมีพิรุธ ในจังหวะที่ตะวันกำลังลังเลจนเหงื่อตกนั่นเอง มือหนาของคินก็ยื่นเข้ามาฉวยโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นไปหน้าตาเฉย! "เฮ้ย! คิน เอาคืนมานะ!" ตะวันร้องลั่น โผเข้าแย่งชิงโทรศัพท์มือถือคืน แต่มีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้แรงหนุ่มวิศวะไหว คินชูโทรศัพท์ขึ้นสูงเหนือหัว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "ไหนดูซิ... เพื่อนรักของตะวันเขาสงสัยอะไรกันนักหนา ถึงได้ร้อนรนขนาดนี้" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ก่อนจะกดเปิดลำโพงแล้วยื่นโทรศัพท์เข้ามาใกล้ตัว *(ตื๊ด...)* "อีตะวัน! มึงรับสายสักทีวะ! สรุปยังไง มึงกับไอ้วิศวะห้องข้างๆ นี่มันสถานะอะไรกันแน่ ทำไมช่วงนี้ตัวติดกันเป็นตังเมแถมยังมีกลิ่นอายความรักอบอวลจนเพื่อนหมั่นไส้หะ!" เสียงมีนแว้ดทะลุออกมาจากลำโพงดังลั่นห้อง ทำเอาตะวันถึงกับกุมขมับ ทรุดตัวลงนั่งแปะกับเตียงด้วยความหมดสภาพ คินก้มมองตะวันที่มีสีหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมคายทอประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของตะวันกระตุกวูบ ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียนจนตะวันแทบไม่กล้าหายใจ "อ้าว... เพื่อนเขาถามแล้วนะตะวัน..." คินกระซิบเสียงพร่า แกล้งกดเปิดไมค์โทรศัพท์ค้างไว้โดยที่ตะวันไม่ทันตั้งตัว "จะให้ฉันตอบพวกเขายังไงดีล่ะ... ว่าเราเป็นแค่รูมเมต หรือว่าเป็น... 'แฟน' กันแน่หึ?" สิ้นคำพูดนั้น... เสียงโวยวาย กรี๊ดกร๊าด และเสียงแซวจากปลายสายในกลุ่มแชทก็ดังระเบิดขึ้นพร้อมเพรียงกัน ราวกับระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนขึ้นกลางห้องนอน ตะวันเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเห็นรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของคนที่โน้มหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจก็ยิ่งติดขัด และก่อนที่ตะวันจะได้อ้าปากเถียงหรือแย่งโทรศัพท์คืน คินก็ขยับริมฝีปากกระซิบประโยคสุดท้ายใส่ไมค์โทรศัพท์ที่เปิดลำโพงอยู่ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ชัดถ้อยชัดคำ จนคนฟังทั้งฝั่งโทรศัพท์และคนตรงหน้าถึงกับหยุดหายใจไปพร้อมๆ กัน *“ถ้ายังไม่แน่ใจ... งั้นคืนนี้มานอนห้องฉันนะ เดี๋ยวฉันช่วยทบทวนสถานะให้ตัวต่อตัว... ตัวเล็ก”* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและใจสั่นในค่ำคืนนี้กับ 'เสียงกระซิบยามดึก' นะคะ