ห้องน้ำชั้นสองมีคนยืนอยู่

"ไอ้คิน! มึงเอาสบู่ก้อนไปไว้ไหนวะ! กูมองไม่เห็น!" เสียงตะโกนแหลมปรี๊ดของตะวันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องน้ำรวมชั้นสอง มันเป็นเสียงที่ขาดห้วงและสั่นพร่าอย่างคนพยายามข่มความกลัวเอาไว้สุดชีวิต มือเรียวพยายามควานสะเปะสะปะไปทั่วชั้นวางสบู่ ทว่าสิ่งที่นิ้วสัมผัสได้กลับไม่ใช่ก้อนสบู่ลื่นๆ แต่มันคือสัมผัสเย็นเยียบ... เย็นจนกระดูกสันหลังตะวันชาวาบ "ตะวัน มึงใจเย็นก่อน" เสียงทุ้มต่ำของคินดังมาจากหน้าประตูห้องน้ำ น้ำเสียงนั้นราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ "กูไม่ได้เอาไป แต่กูว่ามึงรีบใส่กางเกงให้เรียบร้อยก่อนดีกว่าไหม เดี๋ยวคุณผีข้างห้องเขาจะมองตาค้างเอาได้นะ" "ตลกเหรอไอ้บ้า! กูบอกให้มึงเข้ามาช่วยกูเดี๋ยวนี้!" ตะวันแผดเสียงกลับไปโดยไม่สนใจจะหันไปมอง เพราะสิ่งที่เขากำลังเห็นผ่านกระจกบานมัวๆ เหนืออ่างล้างหน้านั้นไม่ใช่แค่ความมืด แต่เป็นเงาสีเทาจางๆ ที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงมุมห้องน้ำด้านหลังเขา เงาร่างนั้นสูงชะลูด ขาเรียวเล็กยืนอยู่บนพื้นกระเบื้องที่เปียกชื้น ทั้งที่คนปกติไม่มีทางยืนนิ่งขนาดนั้นในที่มืดสลัวแบบนี้ได้แน่ๆ คินผลักประตูเข้ามาพร้อมไฟฉายจากมือถือที่ส่องสว่างวาบไปทั่วบริเวณ ในจังหวะที่ไฟฉายกราดผ่านมุมห้องนั้น ตะวันเห็นเต็มตา... เห็นรองเท้าแตะสีขาววางอยู่บนพื้น ทั้งที่ตะวันมั่นใจว่าเขาเพิ่งเดินเข้ามาคนเดียว และไอ้คนยืนอยู่ตรงนั้นก็ไม่มีเท้า! "เหวอ!" ตะวันพุ่งตัวไปคว้าคอเสื้อคินไว้แน่นจนคนตัวสูงเซไปด้านหลัง คินไม่ได้ตกใจอย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มกลับยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งโอบเอวตะวันไว้หลวมๆ เพื่อประคองไม่ให้ล้ม อีกข้างก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมุมนั้นหน้าตาเฉย "ถ่ายเหี้ยไรของมึง! ผีนะเว้ย ผี!" "ผีแล้วไงล่ะ" คินกระซิบข้างหูตะวัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาตะวันขนลุกซู่ "เขาก็แค่เหงา อยากมาเข้าสังคมบ้าง มึงดูสายตาเขาสิ... จ้องมึงตาไม่กะพริบเลยนะ สงสัยจะชอบคนน่ารักแบบมึง" "อีคิน! มึงจะให้กูตายใช่ไหม!" ตะวันโวยวาย มือทุบไหล่หนาไปหนึ่งที แต่มืออีกข้างกลับกำเสื้อคินไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ในวินาทีนั้นเอง ไฟในห้องน้ำก็กระพริบถี่ๆ จนแทบจะดับลงสนิท กลิ่นดอกมะลิแห้งลอยอบอวลไปทั่วบริเวณจนหายใจไม่ออก เงาสีเทานั้นขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนตะวันสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาปะทะผิวหนัง แต่มือของคินที่โอบเอวเขาอยู่กลับอุ่นร้อนจนเขารู้สึกเหมือนมีเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด "เฮ้ คุณเพื่อนผีครับ" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเหมือนกำลังทักทายเพื่อนบ้าน "ถ้าจะยืนจ้องเมีย... เอ๊ย เพื่อนผมขนาดนี้ รบกวนช่วยจ่ายค่าไฟด้วยนะครับ เดือนนี้พวกผมงบหมดแล้ว ถ้าไม่ช่วยจ่าย ก็อย่ามาทำหน้าหงิกใส่กันเลยครับ" ตะวันอ้าปากค้าง "เมีย? มึงพูดคำว่าอะไรออกมานะ!" "เอ้า ก็ถ้าเขาชอบมึงขนาดนี้ ก็แปลว่าเป็นกามเทพให้เราสิ" คินขยิบตาให้ตะวัน ก่อนจะหันไปหาความว่างเปล่าเบื้องหลัง "เอาแบบนี้ไหม ถ้าคืนนี้มึงยอมไปนอนดีๆ ไม่หลอกไม่หลอนพวกกู พรุ่งนี้กูจะซื้อขนมเปี๊ยะเจ้าอร่อยมาวางไว้ให้หน้าห้องทุกคืน... ตกลงนะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องน้ำอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่ไฟจะหยุดกระพริบ เงาสีเทานั้นเลือนหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัดผ่าน เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นที่ค่อยๆ จางไป ตะวันหอบหายใจถี่ ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนคิน "มึง... มึงคุยกับผีรู้เรื่องเหรอ?" "กูคุยกับผีเก่งนะ" คินก้มลงมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แก้มแดงก่ำเพราะความตื่นเต้นและเขินอายปนเปกันไป "แต่กูว่ากูชอบคุยกับมึงมากกว่า... โดยเฉพาะตอนมึงทำหน้าตื่นเต้นแบบนี้น่ารักดี" ตะวันผลักคินออกอย่างแรง แต่หัวใจกลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนเจอผีเสียอีก "ไอ้บ้า! มึงเพ้อเจ้อมาก... ไปเลยนะ! ไปรอข้างนอกเลยกูจะอาบน้ำต่อ!" "อาบเร็วๆ นะ" คินแกล้งถอยหลังก้าวหนึ่งแล้วยิ้มกว้าง "เดี๋ยวผีเปลี่ยนใจกลับมาใหม่ กูไม่รับประกันนะว่าจะป้องได้แบบนี้นานแค่ไหน" ตะวันรีบปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าคินทันที ก่อนจะพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูไม้เย็นๆ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัวจากสิ่งที่เพิ่งเจอ แต่เป็นเพราะประโยคกวนๆ ของคนข้างนอกนั่น เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่ลืมวางทิ้งไว้บนอ่างล้างหน้า มีข้อความเด้งขึ้นมาในกลุ่มแชทที่เขาคุยกับคินแค่สองคน *คิน: "ถ้ากูบอกว่าที่พยายามไล่ผี ไม่ใช่เพราะกลัวผีหรอก แต่กลัวมึงถูกผีแย่งไป... มึงจะเชื่อไหม?"* ตะวันเบิกตากว้าง นิ้วสั่นระริกกำลังจะกดปุ่มกดยกเลิกข้อความ แต่มันดันเด้งเตือนขึ้นมาอีกข้อความหนึ่งทันที *คิน: "เออ... ที่กูพิมพ์ไปน่ะ ลืมมันไปนะ กูปัดหน้าจอพลาด"* ตะวันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงผีที่ว่าน่ากลัวยังไม่เท่าเสียงหัวใจตัวเองในตอนนี้เลย... และก่อนที่เขาจะได้พิมพ์อะไรตอบกลับไป ประตูห้องน้ำที่เขาเพิ่งปิดลงไปก็ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ทั้งที่ไม่มีลมแม้แต่น้อย ทว่าคนยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่คิน... แต่เป็นมือสีซีดเผือดที่ยื่นเข้ามาพร้อมกับก้อนสบู่ที่ตะวันทำหายไป! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและใจสั่นในค่ำคืนนี้กับ 'เสียงกระซิบยามดึก' นะคะ