ห้ามทำหน้าแบบนี้ใส่คนอื่นนะ

"ตะวัน! เอาเบอร์พี่ไปสิ เดี๋ยวเย็นนี้พี่พาไปเลี้ยงหมูกระทะร้านเปิดใหม่แถวหลังมอ แลกกับที่น้องตะวันช่วยติววิชา Calculus ให้พี่หน่อย" เสียงทุ้มต่ำของรุ่นพี่วิศวะปีสี่คนหนึ่งดังขึ้นกลางโถงทางเดินคณะ ตะวันชะงักไปเล็กน้อย พลางกระชับสายกระเป๋าเป้แน่นด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตมองรุ่นพี่ตรงหน้าสลับกับกระดาษโน้ตในมืออย่างลังเล เขาเป็นคนปฏิเสธคนไม่เก่งเสียด้วยสิ "เอ่อ... คือว่าพี่ครับ ผมไม่ค่อยแน่ใจเรื่องตาราง..." "ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า คนกันเองทั้งนั้น" รุ่นพี่คนนั้นถือวิสาสะยื่นมือเข้ามาแตะไหล่ตะวันเบาๆ อย่างสนิทสนมเกินเบอร์ แต่ยังไม่ทันที่ตะวันจะได้เอ่ยปากปฏิเสธให้ชัดเจน จู่ๆ บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอ้าวไปด้วยไอแดดยามบ่ายก็พลันเย็นเยียบลงจนขนลุกซู่ แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างราวกับถูกอะไรบางอย่างบดบังจนมืดสลัวลงทันตาเห็น กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาปะทะจมูก หมับ! มือหนาของใครบางคนวางลงบนไหล่ของตะวันในตำแหน่งเดียวกับที่รุ่นพี่คนนั้นเพิ่งแตะไปเมื่อครู่ ก่อนจะออกแรงดึงตะวันให้ถอยหลังไปชิดตัวคนมาใหม่ "ขอโทษนะครับพี่ พอดีไอ้ตัวเล็กคนนี้มี 'เจ้าของ' ติวส่วนตัวแล้ว" ตะวันเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นหู คินยืนหน้าตึงเปรี๊ยะ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังรุ่นพี่วิศวะคนนั้นเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "อ้าว คิน... มึงรู้จักน้องเขาเหรอ?" รุ่นพี่คนนั้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน "โทษทีๆ ไม่เห็นว่ามีคนจอง" "ครับ รู้จักดีมาก... รู้ลึกรู้จริงด้วย" คินเน้นคำว่า 'รู้ลึก' พร้อมกับกระชับวงแขนที่โอบไหล่ตะวันแน่นขึ้น "ส่วนเรื่องหมูกระทะ ถ้าพี่หิวมาก ก็ไปกินคนเดียวเถอะครับ แฟนผมเขาไม่ชอบกลิ่นควัน เดี๋ยวผมพาไปกินอะไรที่มันดีกว่านี้เอง" คำว่า 'แฟน' ทำเอาตะวันสะดุ้งสุดตัว หน้าเห่อร้อนขึ้นมาจนแทบจะระเบิดออกเป็นโกโก้ครั้นช์ เขาพยายามจะขยับตัวออก แต่คินกลับไม่ยอมปล่อยแถมยังส่งสายตาดุๆ มาให้หนึ่งทีราวกับจะบอกว่า 'อย่าดื้อ' "เออๆ โทษทีว่ะ ไปก็ได้วะ" รุ่นพี่คนนั้นโบกไม้โบกมือแล้วเดินเลี่ยงออกไปอย่างเสียไม่ได้ ทิ้งให้ตะวันกับคินยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบที่กดดันกว่าเดิม ยิ่งมี 'คุณผีข้างห้อง' ที่โผล่มานั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนขอบหน้าต่างใกล้ๆ คอยเชียร์อัปด้วยการทำท่าส่งจูบมาให้นั้น ยิ่งทำให้ตะวันอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "พี่คิน... ปล่อยได้แล้วมั้งครับ คนเขามองกันหมดแล้ว" ตะวันประท้วงเสียงอ้อมแอ้ม คินก้มลงมองใบหน้าที่แดงซ่านของคนตัวเล็กกว่า แววตาที่เคยก้าวร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความนิ่งลึกที่ทำเอาตะวันหัวใจเต้นผิดจังหวะ เขาไม่ยอมปล่อยแขน แต่กลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้ม "มองก็มองไปสิ จะได้รู้กันไปเลยว่าคนนี้ 'ห้ามจีบ'" คินกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหู ก่อนจะผละออกมาจ้องตาตะวันตรงๆ "แล้วเมื่อกี้... ทำไมทำหน้าแบบนั้นใส่เขา?" "หน้าไหน?" ตะวันทำหน้ามึน "หน้าตาแบบ... ที่ดูเหมือนพร้อมจะใจอ่อนให้เขาน่ะ" คินเลิกคิ้วกวนๆ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามทำหน้าแบบนั้นใส่คนอื่น นอกจากผม... จำไม่ได้หรือไง?" "ใครเขาจะไปทำหน้าแบบนั้นกัน! พี่ก็พูดมั่วซั่ว หึงก็บอกว่าหึงสิครับ ไม่เห็นต้องทำท่าทางโวยวายไล่แขกเลย" ตะวันเถียงกลับทั้งที่มือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะกลัวผีที่นั่งยิ้มอยู่ข้างหลังคินหรอกนะ แต่เป็นเพราะท่าทางเอาแต่ใจของรูมเมตคนนี้ต่างหาก "เออ หึง" คินพูดออกมาหน้าตาเฉย "หึงจนควันจะออกหูอยู่แล้วเนี่ย พอใจหรือยัง?" ตะวันไปไม่เป็นเลยทีเดียว เขาอ้าปากค้างมองคนตรงหน้าที่จู่ๆ ก็สารภาพออกมาตรงๆ แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย คินยังคงยืนนิ่งแววตามุ่งมั่นไม่มีวี่แววของความล้อเล่น "ไปกันเถอะ เดี๋ยววันนี้พาไปกินของอร่อยที่หอแทน" คินถือวิสาสะคว้าข้อมือตะวันแล้วลากเดินออกไปทันที ขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านโถงทางเดิน คินก็แอบเหลือบมองไปที่ 'คุณผีข้างห้อง' ที่ยังคงหัวเราะร่าด้วยความพอใจ ราวกับกำลังแสดงละครฉากใหญ่ให้ใครดู คินเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้เริ่มจะเอ่อล้นออกมา เมื่อถึงหน้าประตูห้องเช่า คินหยุดกะทันหันก่อนจะดันตะวันให้เข้าไปข้างในแล้วปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา "พี่คิน จะทำอะไรน่ะ?" ตะวันถอยหลังไปจนติดกำแพง คินก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้มือทั้งสองข้างยันขอบกำแพงกักตัวตะวันไว้ในอ้อมแขน แสงสลัวจากหลอดไฟในห้องทำให้ใบหน้าของคินดูมีเสน่ห์ร้ายกาจกว่าปกติ "ห้ามทำหน้าแบบนั้นใส่ใครอีกนะตะวัน..." คินก้มลงกระซิบแผ่วเบาจนตะวันขนลุกไปทั้งร่าง "เพราะถ้าเห็นอีกครั้ง... ผมอาจจะไม่ใจดีแค่ไล่รุ่นพี่คนนั้นกลับไปเฉยๆ แบบเมื่อกี้แน่" ตะวันใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาเงยหน้าขึ้นหวังจะโต้ตอบ แต่สายตาของคินกลับเปลี่ยนไป... มันไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นสายตาที่จริงจังจนตะวันหยุดหายใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวและรุนแรงจนบานประตูไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ตะวัน! เปิดประตูให้พี่หน่อย! พี่รู้ว่านายอยู่ในห้อง พี่เห็นนายกับคินเดินเข้ามา!" เสียงของผู้ชายคนเดิมที่เพิ่งถูกคินไล่ตะเพิดมาดังขึ้นจากหน้าห้องด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแปลกไป... มันแหบพร่าและเย็นเยียบผิดปกติ ตะวันตัวแข็งทื่อเมื่อเห็น 'เงา' ที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามา มันไม่ใช่เงาของคน แต่มันเป็นเงาของ 'บางอย่าง' ที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวและขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มห้อง! "คิน... นั่น... นั่นไม่ใช่คนแล้วนะ" ตะวันเสียงสั่น สะกิดแขนคินที่ยังคงยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น คินหันไปมองเงาดำที่พุ่งผ่านประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมามองหน้าตะวันด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นความหวาดหวั่นที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "ตะวัน... วิ่งไปที่ระเบียง เดี๋ยวนี้!" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและใจสั่นในค่ำคืนนี้กับ 'เสียงกระซิบยามดึก' นะคะ