เป็นแฟนกันเถอะ

"ถ้ายังขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเซนเดียว... ฉันจะเอาผ้ายันต์แปะหน้า นายจำเลยรักฉบับวิศวะนี่แหละคิน!" ตะวันแผดเสียงลั่นห้องเช่าขนาดกะทัดรัด แผ่นหลังบางแนบติดกับบานประตูไม้จนแทบจะสิงเข้าไปได้อยู่แล้ว สองมือถือกระปุกเกลือเม็ดและสายสิญจน์ม้วนโตไว้มั่น ทำท่าเหมือนนักรบโบราณที่กำลังจะออกศึก แต่ทว่าคู่ต่อสู้ตรงหน้ากลับไม่ใช่ภูตผีปีศาจที่ไหน เป็นไอ้หนุ่มวิศวะตัวสูงใหญ่ที่กำลังโน้มใบหน้าลงมาใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่บนปลายจมูกรั้นๆ ของเขาต่างหาก คินไม่ได้ถอยหนีเลยสักนิด แถมยังยกแขนข้างหนึ่งขึ้นยันวงกบประตูไว้ กักขังร่างของคนปากแข็งให้อยู่ในอาณาเขตของตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเลفةที่มุมปากนั่นทำเอาตะวันอยากจะควักยันต์มาแปะปากสักร้อยรอบให้รู้แล้วรู้รอด "แปะสิครับ... ถ้าแปะแล้วได้รางวัลเป็นหอมแก้มสักฟอด พี่ก็จะยอมยืนให้แปะทั้งวันเลยนะตะวัน" คินว่าด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววหยอกเย้า แพรวพราวเสียจนคนฟังต้องเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันประท้วงความใกล้ชิดนี้ นี่มันตอนที่สามสิบสองแล้วนะ! ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงรุกหนักขึ้นทุกวันๆ ไม่มีพักผ่อนหย่อนใจบ้างเลยเล่า! ย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน พวกเขาเพิ่งผ่านศึกหนักกับการปราบผีสาวพยาบาทที่หอพักข้างๆ มาได้หมาดๆ เหตุการณ์นั้นเกือบทำให้ตะวันวิญญาณหลุดออกจากร่างไปหลายรอบ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าผี ยิ่งกว่าสัมผัสเย็นยะเยือกยามวิกาล ก็คือรอยยิ้มอุ่นๆ และความใส่ใจเกินเบอร์ของไอ้รูมเมตตัวแสบนี่แหละที่ทำเอาคนกลัวผีขึ้นสมองอย่างเขา "ใจสั่น" จนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ "ใครพี่นาย ทะลึ่งละไอ้คิน ถอยไปเลยนะ!" ตะวันดันแผงอกกว้างนั้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่มันก็แทบไม่สะเทือนร่างหนาของวิศวะปีสามคนนี้เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงกลับยิ่งก้มต่ำลงมา ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูผสมความจริงจังบางอย่างที่ทำเอาตะวันต้องหลบสายตา "ไม่ถอยครับ... บอกแล้วไงว่าช่วงนี้งานยุ่งมาก" คินลากเสียงยาว ลมหายใจอุ่นๆ ปัดผ่านข้างแก้มเนียนที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู "ยุ่งอยู่กับการจีบตะวันเนี่ยแหละ ไม่มีเวลาว่างไปถอยให้หรอกนะ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นราวกับรู้จังหวะ ขัดจังหวะบรรยากาศชวนหายใจไม่ทั่วท้องนั้นพอดี ตะวันรีบยกมือขึ้นดันอกคินออกสุดแรง พร้อมกับมุดลอดแขนแกร่งพุ่งตัวไปคว้าโทรศัพท์มาถือไว้แก้เขินทันที หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มแชท "แก๊งคนสู้ชีวิตแต่ชีวิตสู้กลับ" ที่มีเพื่อนสนิทอย่างไอ้ปืน และ... เอ่อ คุณผีข้างห้อง วิญญาณกามเทพประจำหอที่แอบเนียนเข้ามาอยู่ในกลุ่มด้วย *[คุณผีข้างห้อง]:* อู๊ยยยย แรงมากแม่! น้องคินลูกแม่รุกฆาตสุดๆ แบบนี้อีตะวันมันไม่รอดแล้วค่ะคุณน้า! เอาอีกๆๆ ดันหลังให้ถึงเตียงเลยลูก! *[ปืนเพื่อนรัก]:* กูอ่านแชทแล้วกูก็เขินแทน มึงเลิกเก๊กแล้วตอบรับความหวังดีของไอ้คินเขาสักทีเถอะตะวัน สงสารคนหล่อเขา หน้ามึนมานานละ *[ตะวันคนแมน]:* พวกมึงเงียบไปเลยนะ! ใครเขิน ไม่มี๊! กูแค่รำคาญมันต่างหากเล่า! ตะวันพิมพ์ตอบกลับรัวเร็ว นิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความเขินอายจนเกือบพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก เหลือบตามองคินที่เดินตามมาทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบข้างๆ แบบไม่เกรงใจเจ้าของห้อง แถมยังชะโงกหน้าเข้ามาดูจอโทรศัพท์หน้าตาเฉย "แอบนินทาอะไรผมให้เพื่อนฟังรึเปล่าครับเนี่ย หูผมร้อนๆ นะ" คินเอ่ยแซ਼ยิ้มๆ วางคางเกยไหล่บางของตะวันเอาไว้หน้าตาเฉย สนิทสนมราวกับเป็นเจ้าของร่างนี้ไปเสียแล้ว "ไอ้คิน! หนักนะเว้ย ออกไปไกลๆ เลย!" ตะวันโวยวายพร้อมกับใช้ศอกกระทุ้งสีข้างอีกฝ่ายเบาๆ แต่คินกลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ไม่ยอมขยับไปไหนแถมยังกระชับวงแขนขึ้นมาโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ อีกต่างหาก บรรยากาศในห้องเช่าแคաբๆ กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แปลกออกไป แม้ภายนอกจะยังคงมีเสียงลมพัดหวีดหวิวจากระเบียงข้างนอก และบางครั้งยังมีเงาตะคุ่มๆ ของวิญญาณเร่ร่อนเดินผ่านหน้าต่างไปมาตามประสาหอพักผีสิง แต่ทว่าในเวลานี้... ตะวันกลับไม่รู้สึกกลัวบรรยากาศพวกนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่ตรงเอว และไออุ่นจากร่างกายของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มันเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวทั้งหมดจนหมดสิ้น "ตะวัน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเขาเบาๆ น้ำเสียงนั้นไม่มีเค้าลางของความกวนประสาทเหมือนทุกที มีเพียงความจริงจังที่สะท้อนผ่านแววตาคู่คม ตะวันชะงัก หันไปสบตากับอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะกระโดดออกมานอกอก "อะไร... มองหน้าฉันทำไม มีอะไรติดหน้าฉันรึไง" ตะวันแสร้งทำเป็นเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการเชิดหน้าขึ้นนิดๆ "เปล่าครับ... แค่คิดว่า ถ้าวันนั้นผมไม่ได้ย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ แล้วบังคับให้คุณมาเป็นรูมเมต ผมคงพลาดเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปเลยล่ะมั้ง" คินส่งยิ้มละมุน รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนบาทาเหมือนตอนแรกเจอ แต่มันคือรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่ตะวันเคยเห็นมา คนฟังนิ่งงัน คำพูดธรรมดาๆ แต่มันกลับมีพลังทำลายล้างความเกราะกำบังในใจของตะวันจนพังทลายลงราบคาบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ สมองตื้อตันจนคิดมุกโต้กลับไม่ออก ได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด "ขอบคุณนะ... ที่ยอมให้ผมเข้ามาอยู่ในชีวิต" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่ "และก็... ขอบคุณที่เปิดใจให้คนกลัวผีอย่างผมได้ดูแลคุณ" "ใครให้ดูแล... นายต่างหากที่ต้องให้ฉันคุ้มครอง มะ... มัวแต่พูดจาเลี่ยนๆ ระวังฉันเอาน้ำมนต์สาดหน้านะเว้ย" ตะวันเสียงสั่น หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น แต่ก็ถูกมือหนาเอื้อมมาประคองคางให้หันกลับมามองตรงๆ คินระบายยิ้มกว้าง ดวงตาส่อประกายความรักใคร่ชัดเจนจนคนถูกมองแทบละลายกลายเป็นน้ำ "งั้นถ้าน้ำมนต์สาดไม่โดน... เปลี่ยนเป็นคำนี้แทนได้ไหมครับ" ตะวันขมวดคิ้วสงสัย "คำอะไรของนา—" "เป็นแฟนกันเถอะนะตะวัน" *กริ๊ง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในมือของตะวันร่วงหล่นลงกระทบพื้นห้องเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันที่จู่ๆ ก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ หน้าจอแชทกลุ่มยังคงสว่างวาบพร้อมกับข้อความจากคุณผีข้างห้องที่ส่งสติ๊กเกอร์รูปหัวใจรัวเป็นชุด ทว่า... ในวินาทีที่คำว่า 'เป็นแฟนกัน' หลุดออกมาจากริมฝีปากของวิศวะหนุ่ม ทั่วทั้งห้องกลับเงียบสนิทลงทันตาเห็น แม้กระทั่งเสียงลมข้างนอกก็คล้ายจะหยุดพัดไปเฉยๆ ตะวันอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะรุกฆาตแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปลายลิ้นพาลแข็งทื่อจนพูดไม่ออก ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ภายใต้วงแขนของคนที่เพิ่งเอ่ยขอเป็นแฟนหน้าตาเฉย แต่ทว่า... ก่อนที่ตะวันจะได้ทันอ้าปากตอบรับหรือปฏิเสธ รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าของคินก็พลันแข็งค้าง แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนหวาดระแวงชั่วพริบตา เมื่อจู่ๆ บานหน้าต่างกระจกที่ปิดสนิทอยู่ตรงระเบียงก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมปริศนา พร้อมกับเงาดำทะมึนร่างสูงใหญ่ของใครบางคน... หรือ 'บางสิ่ง' ที่พุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องนอนของพวกเขาด้วยความเร็วสูงเกินมนุษย์! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนฟินนี้ด้วยกันนะคะ!