เมื่อคนใจร้ายกลายเป็นโบ้

"ไอ้คนนิสัยเสีย! จะมาแชตทำไมตอนนี้วะ!" ตะวันสบถเสียงหลง โยนมือถือลงบนเตียงราวกับมันเป็นก้อนถ่านร้อนระอุ หน้าจอที่ยังสว่างวาบแสดงข้อความจาก 'คิน' ที่ส่งเข้ามาในแชตกลุ่มคณะด้วยประโยคที่ทำเอาหัวใจคนอ่านเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความโรแมนติกหรอกนะ แต่มันคือความอับอายที่ถูกประจานท่ามกลางสายตานับร้อยชีวิตในกลุ่ม! *คิน: "ตะวัน ถ้าจะโกรธจนไม่ยอมตอบแชตส่วนตัวแบบนี้ ช่วยหันมาเปิดประตูห้องให้หน่อยได้ไหมครับ พอดีคนใจร้ายแถวนี้ลืมกินข้าวเย็น ผมหิ้วของอร่อยมาง้อถึงหน้าห้องแล้ว"* บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ครางหึ่ง คุณผีข้างห้องที่ปกติจะชอบมาวนเวียนเคาะประตูแกล้งให้เขาหลอนเล่น วันนี้กลับเงียบเชียบผิดปกติ ราวกับกำลังลุ้นระทึกอยู่หลังบานประตูไม้บานนั้นว่า 'แผนการ' ของพ่อหนุ่มวิศวะปากแข็งจะได้ผลหรือไม่ ตะวันเม้มปากแน่น ความโกรธที่สั่งสมมาตั้งแต่ตอนเย็นเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประหม่า เขาไม่ได้โกรธที่คินแกล้งหรอกนะ แต่เขางอนที่คินดันไปให้ความหวังกับยัยรุ่นน้องคนนั้นในสตอรี่ไอจีต่างหาก! *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูนุ่มนวลกว่าปกติ ไม่ใช่เสียงทุบแบบพวกเถื่อนๆ อย่างคินที่เขาคุ้นเคย "ตะวัน... เปิดหน่อยดิ" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านช่องว่างประตูเข้ามา "รู้ว่าไม่ได้หลับ แสงจากมือถือมันแยงตาออกมาข้างนอกแล้วเนี่ย ไม่เปิดจริงดิ? ถ้าผมพังประตูเข้ามา อย่าหาว่าไม่เตือนนะ" "จะพังก็พังเลยสิ! ไหนๆ ก็เป็นคนนิสัยเสียแล้วนี่!" ตะวันตะโกนกลับไป ปากเก่งแต่ขาเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู มือสั่นระริกขณะจับลูกบิด "อ้าว... นี่ประชดหรือไล่ครับเนี่ย" คินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแฝงความเอ็นดูจนคนฟังอย่างตะวันต้องหน้าร้อนผ่าว "โอเคๆ ยอมแพ้แล้วครับ ผมเป็น 'โบ้' ก็ได้ถ้ามันจะทำให้คุณหายโกรธ... ดูนี่สิครับ ของโปรดคุณทั้งนั้นเลยนะ" กลิ่นหอมของชานมไข่มุกเจ้าดังและวาฟเฟิลฮ่องกงเตะจมูกทันทีที่ตะวันตัดสินใจแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย ภาพที่เห็นคือคินในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งที่ดูยุ่งเหยิงผิดปกติ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะกวนประสาทอยู่เสมอ ตอนนี้กลับดูหงอยเหมือนลูกหมาโดนเจ้าของดุจริงๆ "ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น..." ตะวันพึมพำ พยายามทำเสียงแข็งแต่แววตาดันสั่นไหว "ก็คนมันสำนึกผิด" คินก้าวเข้ามาเบียดในห้องอย่างถือวิสาสะ โดยไม่ต้องรอคำอนุญาต "ที่ลงสตอรี่นั่น... เพื่อนมันท้าให้โพสต์ ถ้าตะวันไม่ชอบ ต่อไปนี้ผมจะลบไอจีทิ้งเลย เอาไหม?" "บ้าเหรอ! ใครจะไปสั่งให้ลบไอจี" "งั้นก็หายโกรธดิครับ" คินวางของกินลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนตะวันถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ตะวัน... ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไมตะวันต้องโมโหขนาดนั้น แต่ถ้าเป็นเพราะ 'หึง' ละก็... บอกตรงๆ นะว่าผมดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอยเลยล่ะ" คำว่า 'หึง' กระแทกใจตะวันจนจุก เขาอ้าปากค้าง เตรียมจะเถียงกลับว่า 'หลงตัวเอง!' แต่คินกลับก้มลงมาสบตาจนใกล้ชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "คุณผีข้างห้องน่ะ บอกผมหมดแล้วนะว่าตะวันบ่นอะไรบ้างตอนไม่อยู่ห้อง" "หะ... หา? นายคุยกับผีเหรอ! นายเห็นเหรอ!" ตะวันเบิกตากว้าง ความกลัวเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความเขิน "ก็ไม่ได้เห็นเป็นตัวเป็นตนแบบหนังผีหรอกนะ แต่... บางทีความรู้สึกมันก็สื่อถึงกันได้" คินยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน "เอ้อ... แล้วก็นะ เมื่อกี้ตอนที่ตะวันโยนมือถือลงเตียง มีข้อความเด้งเข้าอีกข้อความหนึ่ง... ผมถือวิสาสะแอบอ่านผ่านหน้าจอตอนที่เดินเข้ามานะ" ตะวันชะงัก "ข้อความอะไร?" "มันมาจาก 'บุคคลปริศนา' ที่ตะวันกำลังสืบอยู่" คินขมวดคิ้ว แววตาที่เคยขี้เล่นเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที "เขาส่งโลเคชั่นมาให้... แล้วบอกว่า ถ้าอยากรู้ความจริงเรื่องที่หอพักนี้... ให้ไปหาเขาที่ห้องเก็บของใต้ดิน... เดี๋ยวนี้" ตะวันหน้าซีดเผือด ห้องเก็บของใต้ดินที่ห้ามเข้าเด็ดขาดตั้งแต่เขาย้ายเข้ามา! คินคว้ามือตะวันไว้แน่น "ไปกับผมนะ... ถ้าจะไปเผชิญหน้ากับความลับของผีพวกนี้ ผมจะไม่ให้ตะวันไปคนเดียวเด็ดขาด" ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง เสียงโทรศัพท์ของตะวันก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเสียงริงโทนที่ไม่คุ้นเคย... เสียงเพลงกล่อมเด็กที่ดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่งในห้อง และบนหน้าจอโทรศัพท์ มือปริศนาที่โผล่พ้นออกมาจากมุมมืดของห้องพักกำลังกดตอบรับสายนั้นแทนตะวัน! "ตะวัน... อย่าขยับ" คินกระซิบเสียงสั่น แววตาของเขาจดจ้องไปยังมุมมืดที่บัดนี้ปรากฏเงาร่างของใครบางคน—เงาที่ไม่ได้มีแค่หนึ่ง แต่มีมากมายนับไม่ถ้วนกำลังขยับเข้ามาใกล้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนและหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ