แชทหลุดกลุ่ม

ดวงตากลมโตของตะวันเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า นิ้วเรียวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือด้วยความเร็วแสงถึงกับชะงักกึก ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศราวกับถูกแช่แข็งด้วยเวทมนตร์ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทยอดฮิตดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก บนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ... ข้อความที่เขาเพิ่งพิมพ์ระบายความอัดอั้นตันใจด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนและหยาบคายเล็กน้อยเพื่อด่าทอ 'คิน' รูมเมตหนุ่มวิศวะจอมกวนประสาท มันไม่ได้ถูกส่งไปที่ห้องแชทส่วนตัวของเจ้าตัวแสบอีกต่อไปแล้วค่ะ แต่มันดัน... โชว์หราอยู่ใน "กลุ่มรวมกิจצกรรมคณะบริหารธุรกิจ ปี 3" ที่มีสมาชิกอยู่ร่วมสองร้อยชีวิต รวมถึงอาจารย์ที่ปรึกษาและดาวคณะสุดป๊อปด้วย! *(ตะวัน): ไอ้วิศวะหน้ามึน! ชอบนักนะ มากวนประสาทอยู่ได้ คนเขานอนไม่หลับเพราะผีหลอกยังจะมาทำเป็นเนียนซื้อขนมมาล่ออีก คิดว่าหล่อมากมั้งไอ้บ้าคิน ชิส์!* บรรยากาศในห้องนอนเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของตะวันที่เต้นรัวโครมครามราวกับกลองเพลิง ตะวันยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ ค่ะ อยากจะมุดแผ่นดินหนีหรือเอาหัวโขกหมอนให้ตายไปเสียตรงนั้น "นะ... นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย..." ตะวันครางในลำคอด้วยความเร่าร้อนและอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นิ้วสั่นเทาพยายามจะกดปุ่ม 'ยกเลิกข้อความ' ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทว่า... ความซุ่มซ่ามมักมาพร้อมกับความซวยเสมอค่ะ! ในจังหวะที่ลลีาลนลานนั้น นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดปุ่ม 'ลบสำหรับฉันคนเดียว' แทนที่จะเป็นยกเลิกสำหรับทุกคน! กรี๊ดดดดด! (ในใจ) ตะวันอยากจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาโบราณ "เป็นอะไรหรือเปล่าตะวัน หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว หรือว่าเมื่อคืนโดนคุณผีข้างห้องหลอกจนเก็บเอาไปฝันร้ายล่ะครับ หึๆ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นที่กรอบประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ คินยืนพิงวงกบประตูด้วยท่าทางสบายๆ สวมเสื้อยืดสีดำตัวเก่งกับกางเกงนอนขาสั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่ที่มุมปากหนา คู่นั้นมองมาที่เขาด้วยแววตาแพรวพราวที่เดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องหายนะที่เพิ่งเกิดขึ้นหรือยัง ตะวันสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองหน้าคนต้นเรื่องทันที ความอับอายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวกลบเกลื่อนความเขินอาย ตะวันลุกพรวดขึ้นจากเตียงนอน ชี้หน้าคินแล้วพยายามทำเสียงให้ดังที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "นาย! นายมันตัวซวยคิน! ออกไปจากห้องฉันเลยนะ!" "อ้าว... อยู่ดีๆ ก็ไล่กันเฉยเลย น้อยใจนะเนี่ย" คินแกล้งทำหน้าเศร้าสร้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับ เดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ตะวันเรื่อยๆ จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังกรูดไปจนติดมุมโต๊ะทำงาน "เมื่อกี้ฉันเห็นเธอจ้องโทรศัพท์แล้วทำหน้าเหมือนคนกินยาขมตั้งนานสองนาน มีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่าหืม... คุณภรรยาจำเป็น?" "ใครภรรยาณีนาย! พูดเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย ออกไปห่างๆ เลยนะ!" ตะวันดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกไป แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของนายเอกสายมูจะสู้แรงหนุ่มวิศวะหุ่นนักกีฬาได้ คินรวบข้อมือทั้งสองข้างของตะวันไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มใสที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ตะวันหัวใจเต้นผิดจังหวะ สมองหยุดทำงานชั่วขณะ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นสบู่ lingers อ่อนๆ ทำให้เผลอเคลิ้มไปชั่ววินาที "ปากบอกว่าเกลียดฉัน..." คินกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาตะวันขนลุกซู่ "...แต่ในกลุ่มคณะเนี่ย เขาแชร์ภาพหน้าจอที่เธอพิมพ์ด่าฉันกันสนั่นเลยนะตะวัน รู้ตัวบ้างไหมครับเนี่ย?" เพล้ง! เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของตะวัน "ร... รู้... รู้ได้ยังไง..." ตะวันเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด หน้าชาดิกไปหมด "ก็เพื่อนในคณะมันแท็กชื่อฉันรัวๆ ยิ่งกว่าแจกรางวัลล็อตเตอรี่น่ะสิครับ" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังเลิกลั่กด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "แถมในแชทยังแซวกันใหญ่เลยด้วยว่า... แฟนด่าแปลว่าแฟนรัก จริงไหมครับคุณแฟนคลับเบอร์หนึ่ง?" "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครแฟนมนาย ปล่อยนะ!" ตะวันดิ้นขลุกขลักด้วยความเขินอายจนหน้าดำหน้าแดง พยายามหลบสายตาคู่นั้นที่มองมาอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของคินที่ดังเคล้าคลอไปกับความอับอายของตะวันนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องนอนก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนขนลุกซู่ แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ๆ สองสามครั้งก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสว่างสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เงาสีดำทึบรูปร่างสูงโปร่งค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นบริเวณปลายเตียง บรรยากาศกดดันและกลิ่นอายเย็นเยียบพัดผ่านแผ่นหลังของทั้งคู่จนต้องหยุดการยื้อยุด "อุ๊ย... ขอโทษทีนะจ๊ะที่ขัดจังหวะความหวานของคู่รักข้าวใหม่ปลามะพร้าว..." เสียงหวานใสติดจะตลกโปกฮาของคุณผีข้างห้องลอยละลิ่วเข้ามาในความมืด พร้อมกับร่างโปร่งแสงที่โผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้า ทำเอาตะวันสะดุ้งสุดตัวแล้วโผเข้ากอดเอวหนาของคินโดยอัตโนมัติซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างด้วยความกลัวฝังใจ คินยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ แขนแกร่งโอบเอวบางของตะวันไว้แน่นโดยอัตโนมัติเพื่อปกป้อง พร้อมกับปรายตาไปมองคุณผีข้างห้องที่ยืนลอยชายทำหน้าลอยตาอยู่กลางห้อง "ไม่ต้องรีบออกตัวแรงขนาดนั้นก็ได้ตะวัน..." คินกระซิบเสียงนุ่มชิดกลุ่มผมนิ่ม พลางลูบหลังเบาๆ อย่างปลอบประโลม "แต่เรื่องในกลุ่มคณะ... เดี๋ยวเราค่อยเคลียร์กันยาวๆ นะครับ" ในวินาทีที่ตะวันเงยหน้าขึ้นเพื่อจะเอ่ยปากด่าซ้ำ ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสัมผัส... ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากบุคคลปริศนาในกลุ่มคณะที่ทุกคนคาดไม่ถึง!