โดนผีหลอกขัดจังหวะรัก

"ขยับเข้ามาอีกนิดสิคะตะวัน... นี่เราอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งนาน ยังจะเขินอะไรกันอีกคะ?" เสียงทุ้มต่ำของคินที่กระซิบอยู่ข้างหู ทำเอาตะวันถึงกับตัวแข็งทื่อ ร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงพยายามขยับตัวหนี แต่ก็หนีไม่พ้นเมื่อวงแขนแกร่งของชายหนุ่มโอบรัดเอวเขาไว้หลวมๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความอบอุ่นแบบผู้ชายวิศวะทำให้หัวใจดวงน้อยของตะวันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ไม่ต้องมาทำเนียนเลยนะคิน! ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวคุณผีข้างห้องก็มาเห็นเข้าหรอก" ตะวันโวยวายเสียงอุบอิบ ใบหน้าหวานขึ้นสีจัดจนลามไปถึงใบหู "ก็ให้เห็นไปสิคะ... หรือว่าที่ตะวันไม่กล้า เพราะกลัวคุณผีเขาจะอิจฉาที่เราหวานกันเกินหน้าเกินตา?" คินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนในอ้อมกอดด้วยสายตาที่แพรวพราวเสียจนตะวันต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปทางอื่น บรรยากาศในห้องเช่าที่เคยอึมครึมด้วยบรรยากาศหลอนๆ ดูจะกลายเป็นสีชมพูฟุ้งกระจายไปหมด แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทำหน้าที่สร้างบรรยากาศได้เป็นอย่างดี คินค่อยๆ เอื้อมมือไปเกลี่ยไรผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากของตะวันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนทำให้ตะวันยอมหยุดดิ้นและเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างลืมตัว "ตะวันคะ..." คินเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ดูจริงจังและเว้าวอนจนคนฟังใจสั่น "ที่ผ่านมาอาจจะมีเรื่องหลอนๆ เข้ามาขัดจังหวะเราตลอด แต่คืนนี้... ผมอยากให้มีแค่เราสองคนนะ" ตะวันเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะระเบิด "จะ...จะทำอะไรน่ะ?" "ก็แค่อยากจะ..." *ปัง!* เสียงประตูห้องข้างๆ กระแทกเปิดออกดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก กรี๊ดดดดด! ไม่ใช่เสียงคนธรรมดาแน่ๆ แต่มันคือเสียงโหยหวนของวิญญาณที่ดูเหมือนกำลังโกรธจัดอะไรบางอย่าง "เฮ้ย!" คินอุทาน ลุกพรวดขึ้นบังหน้าตะวันโดยสัญชาตญาณ ตะวันคว้าคอเสื้อคินไว้แน่น หลับตาปี๋ด้วยความกลัว "นั่นไง! บอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งทำอะไรแบบนี้ คุณผีเขาคงไม่พอใจแล้วแน่ๆ เลย!" ภายในห้องเริ่มสั่นไหว ข้าวของบนชั้นวางค่อยๆ เลื่อนลงมาวางกองกับพื้นเองโดยไม่มีใครแตะต้อง เสียงกรีดร้องนั้นเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ฟังดูแหบพร่าและหลอนประสาท บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก "ใจเย็นๆ นะคะตะวัน อยู่หลังผมไว้" คินพยายามข่มความกลัวเอาไว้ แม้ในใจจะเริ่มสั่นเมื่อเห็นบานหน้าต่างเปิดออกเอง ทั้งที่เขาล็อกไว้อย่างแน่นหนา "คิน... ดูนั่น..." ตะวันชี้มือสั่นๆ ไปที่มุมห้อง เงาสีดำทมิฬค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจนเห็นเป็นรูปร่างของหญิงสาวในชุดไทยสีซีดจาง ใบหน้าของเธอเละเทะจนดูไม่ได้ แต่ที่น่าแปลกคือ ในมือของเธอกำลังถือกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้แน่น ก่อนจะพุ่งตรงมาที่พวกเขาทั้งสอง คินตัดสินใจคว้าคว้าเอาพระเครื่องที่พกไว้ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาถือไว้มั่น แต่ทว่า... ก่อนที่วิญญาณตนนั้นจะประชิดตัว จู่ๆ เธอก็หยุดกึก แล้ววางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะชี้หน้าพวกเขาแล้วกรีดนิ้วเป็นท่าทางประหลาดเหมือนกำลังสั่งให้ "ทำต่อ" ตะวันกับคินมองหน้ากันด้วยความงุนงง เสียงกรีดร้องที่เคยน่ากลัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะคิกคักที่ดูเหมือนจะพึงพอใจกับปฏิกิริยาของพวกเขาเสียเหลือเกิน "นี่มันอะไรกัน..." ตะวันพึมพำ คินค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกระดาษที่ผีตนนั้นทิ้งไว้ ในนั้นเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า 'ห้ามหยุด! ทำต่อให้จบ เดี๋ยวฉันช่วยกันผีตนอื่นให้เอง!' คินอ่านข้อความนั้นแล้วแทบสำลักอากาศ นี่พวกเขาโดนผีบงการชีวิตรักอยู่หรืออย่างไรกัน? แต่ในขณะที่ตะวันกำลังอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก คินกลับคว้ามือเขาไปจับไว้แน่น "เห็นไหมคะตะวัน... แม้แต่ผียังเชียร์เราเลย เพราะฉะนั้น..." คินไม่รอให้ตะวันได้ตั้งตัว เขากดส่งข้อความเข้าแชทกลุ่มลับที่ตะวันตั้งไว้กับเพื่อนๆ ว่า "พรุ่งนี้ผมจะไปขอตะวันเป็นแฟนอย่างเป็นทางการนะครับ" แต่ทว่า... พอนิ้วกดส่งไปแล้ว เขาก็เพิ่งนึกได้ว่าเขาเผลอกดส่งผิดไปในแชทกลุ่มครอบครัวของตะวันที่รวมคุณแม่และญาติผู้ใหญ่ทุกคนเอาไว้! ตะวันหันมามองหน้าจอมือถือของคินที่เด้งขึ้นมาพอดี ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก "คิน! นายส่งเข้ากลุ่มไลน์แม่ฉัน!!" ขอบพระคุณที่ร่วมดำดิ่งไปกับความวุ่นวายในคืนนี้กับ "เสียงกระซิบยามดึก" นะคะ