รูมเมตสายกวน

"ถ้าพี่ผีข้างห้องยังกล้าส่งเสียงเคาะผนังเป็นจังหวะสามช่าตอนตีสองอีก รอบนี้ตะวันจะเอาผ้ายันต์แปะหน้าห้องจริงๆ ด้วยนะคะ!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องเช่าขนาดกะทัดรัด พร้อมกับร่างโปร่งบางของตะวันในชุดนอนลายเป็ดน้อยที่กำลังยืนกอดหมอนแน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดระแวง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกจนแทบจะร้องไห้ ทว่า คนที่ทำให้หัวใจของนักศึกษาปีสามสายมูคนนี้เต้นระรัว ไม่ใช่ดวงวิญญาณเร่ร่อนที่ไหน ไหงกลับกลายเป็น 'คิน' รูมเมตหนุ่มวิศวะหน้ามึนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفت ดวงตาคมกริบพราวระยับราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้แกล้งแมวตื่นตูม "ใครเคาะผนังกันครับคุณตะวัน... ผมแค่นอนไม่หลับ เลยลุกมาเดินเล่นแถวนี้ต่างหาก" คินแกล้งทำเสียงอ่อย ยกมือขึ้นเกาหัวทำหน้าซื่อตาใส ทั้งที่รอยยิ้มมุมปากฟ้องชัดเจนว่ากำลังกลั้นขำสุดฤทธิ์ "โกหก! ตะวันได้ยินเสียงกุกกักมาจากฝั่งเตียงนายชัดๆ แถมไฟในห้องก็กะพริบแปลกๆ อีก... นายแกล้งตะวันใช่ไหมคิน!" ตะวันชี้หน้าคาดคั้น พยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่เกาะกินหัวใจ แต่เสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยกลับทรยศเจ้าตัวเสียสนิท "เปล่าสักหน่อย... หรือว่า..." คินแกล้งทำเป็นหันไปมองมุมมืดของห้อง แล้วลดเสียงลงกระซิบกระซาบด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ชวนให้ขนลุก "เขา... มายืนอยู่ข้างหลังคุณแล้วนะตะวัน" "ว๊าย! อย่าพูดนะ!" ตะวันหวีดร้องลั่นด้วยความตกใจ หลับตาปี๋แล้วพุ่งตัวเข้าไปคว้าหมอนข้างมาซุกหน้าหนีอย่างไร้ทิศทาง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้วิ่งหนี แต่ความมืดรอบตัวและบรรยากาศเย็นยะเยือกทำให้ขาเจ้ากรรมก้าวไม่ออก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคินแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในเสี้ยววินาที แผนการแกล้งให้กลัวเพื่อหาข้ออ้างเนียนกอดสำเร็จผลเกินคาด ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแกร่งรวบรัดเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ พร้อมกับดึงร่างที่กำลังสั่นเทาเข้ามาซบลงกับแผงอกกว้าง "บอกแล้วว่าให้อยู่ใกล้ๆ ผม... จะได้ไม่ต้องกลัวอะไร" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านเส้นผมนุ่ม ทำให้คนที่กำลังกลัวจนตัวสั่นถึงกับชะงัก ตะวันเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นอกของอีกฝ่าย หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว กลับเปลี่ยนจังหวะเป็นเต้นโครมครามด้วยความเขินอายแทน ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องพยายามขัดขืน "ป... ปล่อยเลยนะไอ้คนฉวยโอกาส! ใครบอกให้มากอดเล่า!" ตะวันทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนอกอีกฝ่าย แต่มีหรือที่แรงแค่นี้จะระคายเคืองวิศวกรหนุ่ม รังแต่จะทำให้คินยิ่งกระชับกอดแน่นขึ้นไปอีก "ก็คุณกลัวจนตัวสั้นเป็นลูกนกตกน้ำแบบนี้... ในฐานะรูมเมตที่ดี ผมก็ต้องทำหน้าที่ปกป้องสิครับ หรือว่า... ชอบให้กอดมากกว่า?" คินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหใบหู รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้านวลแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "ใครชอบกัน! นายมันไว้ใจไม่ได้เลยคิน!" ตะวันพยายามดันตัวออก แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งเข้าทาง เพราะคินกลับใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงรวบตัวไว้นิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวที่ควรจะน่ากลัว กลับตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด ในขณะที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันด้วยความหมั่นไส้และเขินอาย เสียงกระซิบแผ่วเบาที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมห้องที่ไม่มีใครมอง... *"แหม... แผนนี้ใช้ได้ผลดีนี่หนุ่มวิศวะ... งั้นฉันช่วยปิดไฟให้บรรยากาศมันเป็นใจอีกนิดก็แล้วกันนะจ๊ะ..."* พรึบ! ไฟนีออนบนเพดานดับวูบลงทันทีท่ามกลางความตกใจของทั้งคู่ ก่อนที่เสียงประตูกระจกห้องน้ำจะเปิดผางขึ้นเองโดยไม่มีลม พร้อมกับเงาร่างโปร่งแสงสีขาวโพลนที่ลอยเคว้งคว้างพุ่งตรงมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว! "เฮ้ย!" คินอุทานเสียงหลง สัญชาตญาณความเป็นชายชาตรีพุ่งพล่าน ลืมมาดกวนประสาทไปชั่วขณะ มือหนารวบเอวตะวันเข้าหาตัวแน่นกว่าเดิมแล้วหมุนตัวหลบวูบ ร่างทั้งสองล้มกลิ้งลงไปกองบนเตียงนุ่มด้วยกัน โดยมีคินเป็นฝ่ายคร่อมทับอยู่ด้านบนอย่างพอดิบพอดี ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากกันและกัน ดวงตากลมโตของตะวันเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่ดวงตาคมของคินฉายแววไหววับอย่างมีความหมาย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ตะวันอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยด่าแต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองนัยน์ตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความจริงจังผิดจากทุกที "เอ่อ... ตะวัน..." คินกระซิบเสียงแหบพร่า ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสโดยไม่รู้ตัว "คือว่า... จริงๆ แล้ว..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะขึ้นสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าจากหน้าห้องที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ *"เปิดประตูให้ฉันหน่อย... ฉันลืมของไว้ข้างใน..."* ทั้งคินและตะวันแข็งค้างไปพร้อมกัน ดวงตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองบานประตูกระจกที่เริ่มมีรอยฝ้าสีขาวปรากฏเป็นรูปมือคนแนบประทับลงมาอย่างช้าๆ... และก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เสียงบิดลูกบิดประตูก็เริ่มดังขึ้น *คลิก... คลิก...* เสียงกระซิบยามดึกหวังว่าคุณรี้ดจะยังไม่ปิดไฟนอนนะคะ เพราะบทต่อไปความลับจะเริ่มเฉลยแล้วค่ะ!