แชทเด้งเตือนตอนตีสาม

"นี่คุณ! เลิกเอาเท้ามาเขี่ยขาฉันสักทีได้ไหม มันน่าขนลุกนะ!" ตะวันแหวเสียงหลง ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวแคบในห้องนั่งเล่น ทั้งที่เจ้าของชื่ออย่าง 'คิน' ก็แค่ขยับขาไปมาตามจังหวะเพลงในหูฟัง แต่คนขี้ระแวงอย่างเขากลับคิดไปไกลว่าสิ่งที่สัมผัสโดนอาจไม่ใช่เนื้อหนังของคนเป็น "ก็ไม่ได้ตั้งใจไหมล่ะ พื้นที่มันแคบ นายก็เขยิบไปสิ" คินดึงหูฟังออกข้างหนึ่ง ส่งยิ้มกวนประสาทที่มุมปากตามสไตล์คนหน้ามึน "หรือว่า... นายกำลังตื่นเต้นที่ใกล้ชิดฉันจนใจสั่นล่ะหืม?" "ตื่นเต้นกับผีน่ะสิไม่ว่า!" ตะวันคว้าหมอนอิงฟาดลงบนหน้าอกคนตรงหน้าแรงๆ แต่คินกลับคว้าหมอนไว้ได้ทันก่อนจะดึงร่างของตะวันให้เอนลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนจากความหมั่นไส้เป็นความ 'บางอย่าง' ที่อบอุ่นเกินไปนั้นเอง หน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนกลุ่มแชท 'หอพักสุขใจ (เวอร์ชันไม่ลับ)' ที่เด้งรัวจนน่าตกใจ *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ตะวันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความลนลาน นิ้วเรียวสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความที่ถูกส่งมาจากสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มที่ขึ้นชื่อว่า 'ห้อง 404' ซึ่งเป็นห้องที่ไม่มีใครอยู่มานานกว่าสามปี [ห้อง 404]: "คืนนี้... ใครยังไม่นอนบ้าง" ตะวันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือเย็นเฉียบขึ้นมาทันที "คิน... นายเห็นไหม ห้อง 404 ส่งข้อความมา" คินขมวดคิ้วแน่น เขายันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟา สายตาจดจ้องที่หน้าจอแชทด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจัง "ใครแกล้งเล่นหรือเปล่า หอเรามีคนเข้าออกตลอดเวลา อาจจะมีคนมาเช่าใหม่แล้วก็ได้" [ห้อง 404]: "ฉันเหงาจัง... มีใครอยากมาหาไหม" [ห้อง 404]: "ตะวัน... คิน... พวกเธอคุยอะไรกันอยู่เหรอ ฉันได้ยินนะ" คำว่า 'ได้ยินนะ' ทำให้ขนแขนของตะวันลุกชันไปถึงต้นคอ เขาจำได้ดีว่าผนังห้องของพวกเขาติดกับห้อง 404 และทุกครั้งที่เขากับคินเถียงกัน หรือแม้แต่ตอนที่คินเผลอแกล้งหยอดคำหวานใส่เขาในห้อง เสียงเหล่านั้นมักจะเงียบหายไปอย่างน่าประหลาด หรือบางที... ผีที่เป็นแฟนคลับคนนี้อาจจะกำลังแอบฟังพวกเขาอยู่จริงๆ "บ้าเอ๊ย!" คินสบถเบาๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิดตามสัญชาตญาณปกป้อง "ใครน่ะ อย่ามาเล่นตลกแบบนี้ ห้อง 404 มันล็อกมานานแล้วนะเว้ย!" ทันทีที่คินกดส่ง ข้อความนั้นก็ขึ้นสถานะ 'อ่านแล้ว' ทันทีโดยไม่มีความล่าช้าแม้แต่วินาทีเดียว เหมือนมีคนกำลังนั่งจ้องหน้าจออยู่หลังกำแพงห้องนี้จริงๆ [ห้อง 404]: "คิน... นายชอบตะวันไม่ใช่เหรอ?" [ห้อง 404]: "ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่ได้มาทำร้าย... แค่มาเป็นพยานรัก" ตะวันหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายและตื่นตระหนก เขาหันไปมองคินที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาดูแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่คินจะหันมามองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินบรรยาย "นาย... นายบอกฉันสิว่านี่ไม่ใช่ผี" เสียงของตะวันสั่นเครือ "ทำไมมันถึงรู้เรื่อง..." "ตะวัน..." คินเรียกชื่อเขาเบาๆ สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยเหมือนต้องการจะสื่อสารบางอย่างที่เกินกว่าคำพูด "ถ้านี่ไม่ใช่ผี แล้วใครจะเป็นคนรู้ดีไปกว่าฉันและนาย... ในห้องที่ปิดตายแบบนี้" เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้น 'ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...' เบาๆ ทว่าจังหวะของมันสม่ำเสมอจนน่าขนลุก ทั้งที่ประตูห้องพักอยู่ห่างจากโซฟาไม่กี่ก้าว และพวกเขาทั้งคู่ต่างมั่นใจว่าได้ล็อกกลอนแน่นหนาตั้งแต่มืดค่ำแล้ว ตะวันขยับเข้าไปใกล้คินโดยอัตโนมัติ มือหนึ่งกำชายเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น ในขณะที่โทรศัพท์ในมือของตะวันสั่นรัวอีกครั้งเป็นข้อความสุดท้ายจากห้อง 404 [ห้อง 404]: "หันไปดูที่ประตูด้านหลังพวกเธอสิ... ฉันเปิดให้แล้วนะ" คินค่อยๆ หันไปตามสัญชาตญาณพร้อมกับตะวัน แสงไฟจากหลอดนีออนบนเพดานกระพริบถี่ๆ เหมือนจะดับลงในวินาทีข้างหน้า และที่บานประตูหน้าห้องนั้น... ลูกบิดสีเงินกำลังค่อยๆ หมุนเองช้าๆ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ด้านนอก! เสียงกระซิบยามดึกหวังว่าคุณรี้ดจะยังไม่ปิดไฟนอนนะคะ เพราะบทต่อไปความลับจะเริ่มเฉลยแล้วค่ะ!