มุกจีบกับผีหลอก

"ถ้ามึงยังเอานิ้วมาจิ้มแก้มกูตอนนอนอีกทีเดียว กูจะเอาผ้ายันต์แปะหน้ามึงแล้วนะไอ้คิน!" เสียงโวยวายของตะวันดังลั่นห้องเช่าขนาดกะทัดรัด ท่ามกลางบรรยากาศเที่ยงคืนที่ควรจะเงียบสงบ แต่นี่คือห้อง 404 ห้องที่ขึ้นชื่อเรื่องความวุ่นวายระหว่างคนกับผี... และคนกับรูมเมตตัวแสบที่น่ากลัวไม่แพ้ผี ตะวันสะดุ้งสุดตัวจนผ้าห่มแทบหลุดจากมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะหนังสือเกิดสว่างวาบขึ้นมาเอง ทั้งที่ไม่ได้เสียบสายชาร์จ และไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ เด้งขึ้นมาเลย หน้าจอนั้นไม่ได้ดับไป แต่มันกลับฉายภาพสะท้อนแปลกประหลาด—ไม่ใช่เงาของตะวัน หรือแม้แต่เงาของคินที่กำลังนอนเล่นเกมอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม แต่เป็นเงาร่างโปร่งแสงรางเลือนของ 'คุณผีข้างห้อง' วิญญาณกามเทพเจ้าatประจำหอ ที่กำลังทำหน้าจริงจัง นิ้วเรียวยาวสีขาวซีดจิ้มลงบนกระจกหน้าจอโทรศัพท์ฝั่งตรงข้ามเสมือนว่ากำลังพยายามพิมพ์ข้อความบางอย่างส่งมา "เฮ้ยๆๆๆ คิน! มึงดูนี่ดิ!" ตะวันคว้าแขนเสื้อของรูมเมตหนุ่มวิศวะทันที แรงบีบสะท้อนถึงความกลัวที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างจนตัวสั่นเทา "โทรศัพท์กู... หน้าจอมันขยับเองได้วะ ผี... ผีมันจะทักแชทกู!" คินละสายตาจากหน้าจอเกมในมือ ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ตะวันอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ ออกอาการไม่สะทกสะท้านต่อความหลอนตรงหน้าแม้แต่น้อย "กลัวอะไรวะตะวัน ผีเขาอาจจะแค่เหงา อยากหาเพื่อนคุยแก้เซ็ง หรือไม่... เขาก็อาจจะเป็นแม่สื่อที่อยากจะบอกว่า 'เลิกซึนแล้วไปคบกับไอ้เตียงฝั่งตรงข้ามได้แล้ว' มั้ง" คินแกล้งแซว พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้เสียจนไหล่ชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวรูมเมตโชยปะทะจมูกท่ามกลางอากาศเย็นเยียบของห้อง "ใช่เวลามาเล่นมั้ยไอ้บ้า!" ตะวันค้อนขวับ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกแซوَปนโมโห "นี่ผีนะเว้ย ผีจริงๆ! หน้าจอมันขยับเองเห็นป่ะเนี่ย!" ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกัน หน้าจอก็ปรากฏตัวอักษรทีละตัวอย่างช้าๆ ด้วยลายมือหวัดๆ ที่พิมพ์ผ่านแป้นพิมพ์เสมือน *[เตียงข้างๆ... น่ารักจัง]* ข้อความนั้นปรากฏขึ้นหราบนหน้าจอแชทที่ถูกเปิดค้างไว้ ตะวันอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันว่านี่คือมุกของผีตนไหน หรือคุณผีข้างห้องกำลังแซวใครกันแน่ ระหว่างเขากับ... "อ้าวเฮ้ย..." คินอุทานเบาๆ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา ดวงตาคมกริบมองหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะหันมามองหน้าตะวันสลับกันไปมา "ผีมันชมใครวะ? ชมกูหล่อเหรอ หรือชมมึงสวย?" "ชมผีพ่อง! กูเป็นผู้ชายเว้ย!" ตะวันโวยวายเสียงหลง รีบปัดหน้าจอโทรศัพท์มือถือทิ้งทันทีด้วยความตกใจจนเครื่องแทบหลุดมือ แต่แปลกประหลาดเหลือเกินที่หน้าจอนั้นไม่ยอมดับ มันกลับรีเฟรชตัวเอง เปิดแอปพลิเคชันแชทขึ้นมาใหม่ และพิมพ์ข้อความรัวเร็วยิ่งกว่าเดิม *[คิน... นายชอบตะวันใช่ไหมล่ะ? บอกมาเถอะ ฉันช่วยลุ้นอยู่]* บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ส่งเสียงหึ่งเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจของตะวัน คินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมคู่นั้นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นช้าๆ รอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาทแบบเดิม แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงจังจนตะวันไม่กล้าสบตา "เอ่อ... คือว่า..." ตะวันอึกอัก ลิ้นพันกันจนพูดไม่เป็นภาษา รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าและใบหู พยายามจะถอยหนีแต่แผ่นหลังก็ชนเข้ากับกำแพงห้องเสียแล้ว "ไอ้... ไอ้คิน มึงอย่าไปเชื่อผีนะเว้ย ผีมันชอบหลอกลวง!" "แล้วถ้าผีมันไม่ได้หลอกลวงล่ะ?" คินขยับเข้ามาประชิดตัว ใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวตะวันเอาไว้ บังคับให้คนปากแข็งต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบเดียว จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน "มะ... หมายความว่าไง" ตะวันเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวผีเมื่อครู่วันนี้กระจัดกระจายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกจากความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยเสียเหลือเกิน คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาพราวระยับจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ใจละลาย "ก็หมายความว่า... ไม่ต้องรอให้ผีมาช่วยสารภาพรักหรอก เพราะกู..." เสียงกระซิบยามดึกหวังว่าคุณรี้ดจะยังไม่ปิดไฟนอนนะคะ เพราะบทต่อไปความลับจะเริ่มเฉลยแล้วค่ะ!