การหายตัวไปของรูมเมต

"คิน... ปล่อยได้แล้ว! กอดแน่นจนตะวันจะกลายเป็นหมอนข้างแล้วเนี่ย!" ตะวันแหวขึ้นมาทั้งที่หน้าแดงซ่าน อ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเขาไว้แน่นจากเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้คลายออกเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายคินยังซบหน้าลงกับไหล่บาง พลางพ่นลมหายใจร้อนผ่าวผ่านเสื้อยืดตัวบาง ทำเอาคนถูกกอดขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง "ก็มันน่าแกล้งนี่ครับ... ใครจะไปรู้ว่าคุณตะวันเวลาตกใจจะน่ารักขนาดนี้" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างหู ตะวันถึงกับสะดุ้งสุดตัวก่อนจะศอกเข้าที่สีข้างคนตัวสูงเต็มแรงจนอีกฝ่ายร้อง 'อุ๊ย' ออกมาเบาๆ "น่ารักกับผีสิ! ไปนอนไปเลยนะ ห้องมีตั้งกว้าง ทำไมต้องมาเบียดกันตรงนี้ด้วย" ตะวันผลักอกอีกฝ่ายออก แต่คินกลับดึงข้อมือเขาไว้แล้วฉุดให้หันกลับมาเผชิญหน้า สายตาคู่คมที่มักจะกวนประสาทเขาวันนี้ดูอ่อนโยนและวูบไหวอย่างแปลกประหลาด "ก็ห้องมันกว้าง... แต่ผมอยากอยู่แค่ในที่ที่ 'ตะวัน' อยู่เท่านั้นแหละครับ" ยังไม่ทันที่ตะวันจะได้สวนกลับด้วยคำด่าทอแก้เขิน แสงไฟในห้องก็กะพริบถี่จนน่ากลัว กลิ่นธูปหอมจางๆ ลอยอบอวลเข้ามาในห้องจนตะวันเริ่มใจคอไม่ดี มือเล็กคว้าแขนคินไว้แน่นตามสัญชาตญาณ "คิน... ไฟ... ไฟมันเป็นอะไรน่ะ?" คินไม่ได้ตอบ เขาปรายตามองไปที่มุมมืดของห้อง พลางแค่นยิ้มมุมปากที่ดูผิดแผกไปจากปกติ "สงสัยจะไม่มีใครอยากให้เรา 'หวาน' กันนานเกินไปมั้งครับ" ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทก็พุ่งวาบผ่านหน้าต่างไปราวกับลมพัด ตะวันรู้สึกเหมือนมีมือที่เย็นจัดมาสัมผัสที่ข้อเท้า ก่อนที่ร่างของคินจะถูกกระชากหายไปต่อหน้าต่อตา! "คิน! เฮ้ย! คิน!" ตะวันตะโกนสุดเสียง แต่ภาพตรงหน้ากลับบิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณทีวีเสีย ห้องเช่าที่เคยคุ้นตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่มืดมิด เขาควานมือไปในอากาศแต่ก็ไม่พบแม้แต่ชายเสื้อของรูมเมทจอมกะล่อนคนนั้น ตะวันพยายามวิ่งไปเปิดประตูห้อง แต่มือจับประตูกลับเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง และเมื่อเปิดออกไป... มันไม่ใช่โถงทางเดินของหอพัก แต่มันคือป่าทึบที่ดูไม่มีทางออก "เล่นอะไรของนายเนี่ยคิน! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! มันไม่ตลกนะเว้ย!" ตะวันเริ่มปล่อยโฮ ความกลัวที่เคยปากแข็งไว้พรั่งพรูออกมา เขาเป็นคนกลัวผีขึ้นสมอง แต่ตอนนี้กลับต้องมาติดอยู่ในที่ที่ดูยังไงก็ไม่ใช่โลกความเป็นจริง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นในความเงียบ ตะวันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู มือที่สั่นเทาแทบจะกดรหัสผ่านไม่ได้ **[รูมเมทสายกวน]:** *อย่าเดินไปทางต้นไทรคู่นั่นนะตะวัน* ตะวันขยี้ตา มองข้อความนั้นซ้ำๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว **[ตะวัน]:** *คิน! นายอยู่ที่ไหน? ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฮือ... ฉันกลัวแล้วนะ* **[รูมเมทสายกวน]:** *ผมอยู่... ในที่ที่มองไม่เห็นคุณ แต่ผมได้ยินเสียงคุณนะ ตะวัน... ฟังผมดีๆ อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น เงาของผมที่เห็นเดินอยู่ข้างหน้าคุณน่ะ... ไม่ใช่ผม* ตะวันหยุดกึก ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นร่างสูงของคินยืนหันหลังให้อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ร่างนั้นยืนนิ่งสนิทภายใต้เงาไม้ใหญ่ "คิน... นายจริงๆ ด้วย" ตะวันก้าวเท้าเข้าไปหาด้วยความดีใจ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็น 'บางอย่าง' กำลังชอนไชออกมาจากหลังคอเสื้อของร่างนั้น มันไม่ใช่คิน... มันคือกลุ่มก้อนสีดำที่ขดตัวเลื้อยพันร่างคนนั้นไว้เหมือนหุ่นเชิด "ตะวัน... มานี่สิ" เสียงของคินที่ดังออกมาจากร่างนั้นบิดเบี้ยวและแหบแห้งจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของคินที่เขาคุ้นเคย ตะวันถอยหลังกรูด มือถือในมือสั่นสะท้าน เขามองเห็นแชตในหน้าจอยังคงเด้งขึ้นมาเรื่อยๆ **[รูมเมทสายกวน]:** *อย่ามองหน้ามัน! ตะวัน วิ่งไปที่ห้อง 404... คุณผีข้างห้องทิ้งกุญแจสำรองไว้ใต้พรมเช็ดเท้าหน้าห้องนั้น รีบไป!* ตะวันหันหลังวิ่งสุดชีวิต เสียงฝีเท้าที่หนักอึ้งและลากยาวไล่หลังมาติดๆ กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยตามลมมาทำเอาเขาแทบอาเจียน เขาตะเกียกตะกายไปตามทางเดินที่บิดเบี้ยวจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 404 จริงๆ อย่างที่คินบอก เขาก้มลงควานหาใต้พรมด้วยความลนลาน มือสั่นๆ สัมผัสเข้ากับกุญแจเย็นเฉียบ พริบตาที่ไขประตูออกได้ เสียงฝีเท้าข้างหลังก็หยุดกึกลง... ตามมาด้วยเสียงกระซิบเบาๆ ที่ชวนให้เลือดในกายแข็งตัว "หาทางออกเจอแล้วเหรอ... หวานใจ" ลมหายใจเย็นวาบเป่ารดที่ต้นคอ ตะวันตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าหันกลับไป แต่แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือที่ยังเปิดค้างไว้กลับส่องกระทบเงาบนผนังข้างหน้า... เงาของ 'คิน' ที่กำลังยืนซ้อนหลังเขาอยู่... ทั้งที่ตัวจริงของคินควรจะถูกขังอยู่อีกที่! และสิ่งที่ทำให้ตะวันเกือบหยุดหายใจ คือภาพในเงาสะท้อนที่กระบอกตาของคินคนนั้นกลายเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์คนเดิมที่เคยคอยหยอดคำหวานใส่เขาในทุกเช้าค่ำ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงวิกฤตนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปพวกเราจะพารูมเมทจอมกวนกลับมาได้นะคะ!