เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

"บอกมาก่อนสิคะว่าเมื่อคืนแอบฝันถึงใคร ถึงได้ละเมอเรียกชื่อฉันซ้ำๆ ตั้งสามรอบน่ะตะวัน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเจ้าเล่ห์ดังขึ้นชิดริมใบหู จนคนที่กำลังงละล่ำละลักตักข้าวเข้าปากเกือบสำลักเม็ดข้าวสวยร้อนๆ ตะวันสะดุ้งสุดตัวจนข้อศอกไปกระแทกกับขอบโต๊ะไม้กินข้าวในห้องครัวดัง *ปั้ก* ใหญ่ น้ำตาซึมปริ่มขอบตาด้วยความเจ็บผสมผสานกับความตกใจ แต่เจ้ากรรม นายคิน ตัวต้นเหตุกลับยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ส่งสายตาพราวระยับมาให้อย่างน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ใคร! ใครละเมอ นายหูฝาดไปเองแล้วคิน!" ตะวันแหวสวนทันควัน พยายามซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวกด้วยการก้มหน้าก้มตาเคี้ยวข้าวในช้อนตุ้ยๆ ทั้งที่แทบไม่รู้รสชาติ ให้ตายสิ... เมื่อคืนเขาเผลอละเมอเรียกชื่อหมอนี่จริงๆ หรอกหรือ? ความคิดตีรวนอยู่ในหัวจนยุ่งเหยิงไปหมด ตั้งแต่เหตุการณ์ระทึกขวัญที่ห้องพักผีสิงเมื่อสัปดาห์ก่อน ตะวันก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในตัวไอ้เพื่อนร่วมห้องวิศวะคนนี้ คินที่เคยผลักเขาให้ไปรับหน้ากับผีสาวหน้าขาวตอนนี้กลับกลายเป็นคินคนเดิมที่... เอаะ ไม่ใช่สิ คินที่ “แปลกไป” ในแบบที่หัวใจเจ้ากรรมของตะวันมันเริ่มควบคุมยากขึ้นทุกวัน คิดดูเอาเถอะครับคุณผู้ชม หนุ่มวิศวะร่างสูงใหญ่ ดีกรีเดือนคณะที่สาวๆ ตามกรี๊ดครึ่งค่อนมหาวิทยาลัย จู่ๆ ก็มานั่งเฝ้าไข้เวลาเขาปวดท้องเพราะกินส้มตำลาราดปลาร้าตอนตีสองแถมยังใจดีนวดขมับให้อีกต่างหาก ไหนจะสายตาคู่คมที่มักจะมองมาด้วยความหมายลึกซึ้งเกินคำว่าเพื่อนสนิทร่วมหอพักนั่นอีก... ตะวันไม่ใช่คนโง่นะคะ ถึงเขาจะเป็นสายมูที่พกผ้ายันต์เต็มกระเป๋า แต่เรื่องความรู้สึกทางใจเขาก็พอมีเรดาร์ตรวจจับได้เหมือนกัน และเรดาร์ตัวดีของเขาก็ส่งเสียงเตือนดังลั่นห้องมาสองวันเต็มๆ แล้วว่า — *ไอ้คินมันกำลังจีบเขาอยู่!* "หูฝาดเหรอคะ?" คินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัว ชายหนุ่มโน้มใบหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มจนตะวันต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน "แต่เสียงที่ฉันได้ยินมันชัดเจนมากเลยนะ... 'คิน อย่าทิ้งฉันไปนะ' จำไม่ได้เหรอคะคนเก่ง" "ไอ้... ไอ้บ้า! ใครพูดแบบนั้นวะ!" ตะวันหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู ขว้างตะเกียบในมือลงโต๊ะเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "ฉันไม่ได้พูดนะเว้ย นายมโนไปเองร้อยเปอร์เซ็นต์!" "อุ๊ยๆๆๆ แหมๆๆๆ กลิ่นความรักมันตลบอบอวลจนฉันที่เป็นผียังเหม็นความรักเลยค่ะคุณขา" เสียงแหลมเล็กคุ้นหูแทรกขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับร่างโปร่งแสงของคุณผีข้างห้องที่ลอยทะลุผนังปูนเข้ามาพร้อมกับถือหมอนอิงสีชมพูฟรุ้งฟริ้งมาหนุนนอนกลางอากาศ วิญญาณสาวทำหน้าทำตาหมั่นไส้ใส่คู่รัก (ที่ยังไม่ยอมรับสถานะ) ตรงหน้าเต็มประดา "ปากแข็งกันเข้าไปเถอะค่ะระวังหมาคาบไปกินนะยะ ตะวันตัวน้อยของฉัน หน้าแดงเป็นตูดลิงขนาดนี้ยังจะปากแข็งอีกเหรอ" *ให้ตายเถอะคุณผี! จะมาเผาเครื่องอะไรตอนนี้เล่า!* ตะวันอยากจะกรี๊ดใส่หน้าวิญญาณสาวจริงๆ ถ้าไม่ติดว่ากลัวโดนหักคอตอนนอน คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายทำเอาหัวใจเจ้ากรรมของตะวันกระตุกวูบไหวราวกับเล่นรถไฟเหาะ มือหนาเอื้อมมาขยี้ผมของตะวันด้วยความเอ็นดูจนยุ่งเหยิง โดยที่เจ้าตัวไม่ยอมปัดมือออกเหมือนทุกครั้ง... เออ แปลกดีเหมือนกัน ปกติถ้าใครมาจับหัว ตะวันจะต่อยท้องกระเด็นไปแล้ว แต่นี่กลับยืนนิ่งให้อีกฝ่ายแกล้งแถมยังแอบเคลิ้มตามสัมผัสอุ่นๆ นั้นอีกต่างหาก "เห็นไหม... ขนาดผียังช่วยยืนยันเลยว่าเธอเขินฉันอยู่" คินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความจริงจังที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น จนตะวันต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ใคร... ใครเขินนาย อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยคิน ฉันแค่... ร้อนต่างหาก อากาศในห้องมันอบอ้าวจะตายไป นายไม่เปิดแอร์เหรอ" ตะวันหาข้ออ้างน้ำขุ่นๆ พร้อมกับเบือนหน้าหนีสายตาดุจเหยี่ยวที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน "แอร์ก็เปิด 25 องศาเซลเซียสปกตินะคะ..." คินลากเสียงยาวอย่างหยอกเย้า ก่อนจะขยับตัวถอยออกไปนิดหน่อยเพื่อให้พื้นที่หายใจ แต่สายตายังคงพราวระยับ "เอาเถอะค่ะ ปากแข็งไปก็เท่านั้น... งั้นเย็นนี้เลิกเรียนแล้ว ฉันมี 'ที่พิเศษ' จะพาไปพิสูจน์ความจริงใจหน่อย สนใจไปเดท... เอ้ย ไปทำรายงานกับฉันไหมล่ะ?" คำว่า 'เดท' เกือบหลุดออกจากปากหนุ่มวิศวะ แต่เจ้าตัวแก้คำพูดแทบไม่ทัน แถมยังส่งยิ้มหวานหยดแบบที่ไม่เคยทำกับใครหน้าไหนมาก่อนมาให้ ตะวันอ้าปากค้าง หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างในอก... นี่มันคำชวนไปเดทชัดๆ! ไม่ใช่แค่ไปทำรายงานแน่นอน! "ใครจะไปกับนาย... ละ... แล้วทำไมฉันต้องไปเล่า!" ตะวันเสียงสูงใส่เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง "ถ้าไม่ไป... ฉันจะฟ้องคุณผีข้างห้องนะว่าเมื่อคืนเธอกอดฉันแน่นขนาดไหนตอนฝันร้าย" คินยิ้มกริ่ม งัดไม้ตายออกมาขู่หน้าตาเฉย "ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้คนหน้ามึน!" ตะวันชี้นิ้วด่าหน้าตาตื่น ส่วนคุณผีข้างห้องที่ลอยอยู่ใกล้ๆ ก็ปรบมือเชียร์แปะๆ อย่างสนุกสนานราวกับกำลังดูละครหลังข่าว แต่ในจังหวะที่ตะวันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำชวนแกมบังคับนั้นเอง สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนสายหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่นอกหน้าต่างกระจกของห้องพักที่ตั้งอยู่บนชั้นหก! ไม่ใช่เงาคน... และไม่ใช่คุณผีข้างห้องตนเดิมแน่นอน! บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องที่เคยอุ่นสบายกลับกลายเป็นเย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กลิ่นอับชื้นของดินป่าและซากศพโชยแตะจมูกจนตะวันต้องรีบคว้าชายเสื้อของคินไว้โดยอัตโนมัติด้วยความกลัวที่พุ่งทะยานขึ้นขีดสุด "คิน..." เสียงของตะวันสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเงาร่างนั้นเริ่มทาบทับลงบนกระจกหน้าต่าง กลายเป็นใบหน้าบิดเบี้ยวของบางสิ่งที่มีดวงตาสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยความอาฆาตมาดร้าย! "หืม เป็นอะไ... เฮ้ย!" คินหันตามสายตาของเพื่อนสนิท ก่อนที่รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จะหายวับไปกับตา เมื่อร่างโปร่งแสงของคุณผีข้างห้องจู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าพวกเขาพร้อมกับตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกสุดขีด *"ระวังค่ะ! มันไม่ใช่ผีธรรมดา... มันตามกลิ่นดวงวิญญาณของพวกแกมาตั้งแต่ศาลเจ้าที่ท้ายซอยแล้ว!"* สิ้นเสียงกรีดร้องของคุณผี กระจกหน้าต่างห้องพักก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงลมกรดพัดกระหน่ำเข้ามาในห้องพร้อมกับเงาดำทะมึนที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับลูกศรพิฆาต! ตะวันหลับตาปี๋ด้วยความกลัวสุดขีด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาเตรียมรับมือกับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง อ้อมแขนแกร่งของคินก็คว้าเอวเขาเข้าไปกอดรัดแนบแน่นจนจมอก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหูอย่างหนักแน่นและอบอุ่น ท่ามกลางเสียงคำรามโหยหวนของวิญญาณร้าย "ไม่ต้องกลัวนะคะ... มีฉันอยู่ตรงนี้ ไม่มีทางให้ผีหน้าไหนมาทำอะไรเธอได้แน่นอน!" พูดจบ คินก็คว้าสเปรย์น้ำมนต์ขวดโตที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงซัดเข้าใส่เงาดำนั้นเต็มแรง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ยังคงกวนประสาทได้โล่แม้ในวินาทีเป็นตาย... แต่ทว่า... ในจังหวะที่น้ำมนต์กระทบเข้ากับร่างของวิญญาณร้ายจนมันกรีดร้องโหยหวน เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของคินก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* พร้อมกับหน้าจอเรืองแสงสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความที่ตั้งเวลาส่งอัตโนมัติจากบัญชีลับของใครบางคน— **"ยินดีด้วยที่คุณสารภาพรักสำเร็จ... ระบบทำการส่งข้อความเปิดใจไปยังกลุ่มเพื่อนสนิททั้งหมดเรียบร้อยแล้ว"** คินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หน้าถอดสีทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าแผนการแอบสารภาพรักที่เขายังไม่ทันได้บอกความจริง ถูกส่งต่อไปยังกลุ่มไลน์คณะวิศวะและกลุ่มเพื่อนสนิทของตะวันเรียบร้อยแล้วโดยฝีมือของระบบแชตอัจฉริยะ (ที่คุณผีข้างห้องแอบแฮกเล่นเมื่อวาน)! -------------------------------------------------- *(ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้ด้วยกันนะคะ!)* — **เสียงกระซิบยามดึก**