อย่าให้รูมเมตคนนี้ดุนะ

"พี่คิน! ปล่อยนะ! คนเขามองกันทั้งร้านแล้วเนี่ย!" ตะวันพยายามบิดข้อมือตัวเองออกจากอุ้งมือหนาที่กุมไว้แน่นจนขึ้นรอยแดง แววตาของคนตรงหน้าไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกวันที่เคยเจอ แต่มันกลับมืดสนิทเหมือนท้องฟ้ายามพายุเข้า บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารในร้านชาบูใต้หอพักดูจะลดอุณหภูมิลงอย่างน่าประหลาด ทั้งที่หม้อน้ำซุปตรงกลางกำลังเดือดปุดๆ "มองให้มองไปสิครับ" คินเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปที่ ‘รุ่นพี่ปีสี่’ คนหนึ่งที่เพิ่งเดินมาวางแก้วน้ำหวานตรงหน้าตะวันเมื่อครู่นี้ "ก็แค่อยากรู้ว่า... คนที่เขาไม่รู้ที่ต่ำที่สูงน่ะ เขาจะกล้าลองดีกับคนหวงของแค่ไหน" "หวงอะไรของพี่! ปล่อย!" ตะวันเริ่มหน้าเสีย เมื่อเห็นรุ่นพี่คนนั้นชะงักไปพร้อมกับสีหน้าเหยื่อที่กำลังเผชิญหน้ากับนักล่า "หวงอะไรเหรอ?" คินเลิกคิ้ว สายตาคมปลาบเปลี่ยนไปมองหน้าตะวันเพียงชั่ววับก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "หวงในฐานะ ‘รูมเมต’ ที่ต้องรับผิดชอบชีวิตมึงไงครับ... หรือมึงอยากให้คนอื่นมา ‘รับผิดชอบ’ แทนกูหือ?" ตะวันหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะเขิน แต่มันคือความรู้สึกกดดันที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง เหมือนมีไอเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวคินจนคนรอบข้างเริ่มขยับเก้าอี้หนี *กึก!* แก้วน้ำในมือรุ่นพี่ปีสี่ที่พยายามเข้ามาตีสนิทตะวันสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนถูกแรงกระแทกจากอากาศธาตุ ทันใดนั้น ไฟในร้านก็กระพริบถี่ๆ ราวกับเครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังโดนรบกวน 'คุณผีข้างห้อง' นั่นเอง... ที่กำลังสนุกกับการปั่นประสาทให้สถานการณ์มันเดือดขึ้นไปอีก! "เห้ย... ไฟดับบ่อยจังวะ" รุ่นพี่คนนั้นเริ่มหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดเมื่อจู่ๆ อุณหภูมิในร้านก็ดิ่งฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอ คินไม่ได้สนใจสภาพแวดล้อมเลยสักนิด เขาหันกลับมามองตะวันที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ทั้งกลัวผีในร้านและกลัว 'ความโหด' ของคนตรงหน้า "ยังอยากให้ใครมานั่งจีบอยู่อีกไหมครับตะวัน?" "พี่คิน... เลิกทำตัวเป็นผีดิบสักทีเถอะ ผมกลัว!" ตะวันโวยวายพร้อมกับซบหน้าลงกับอกแกร่งของอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ คินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มร้ายกาจ มือที่เคยบีบแน่นกลับเปลี่ยนมาโอบเอวบางไว้หลวมๆ พร้อมกับปรายตามองไปยังมุมมืดของร้านที่เงาสีดำจางๆ กำลังยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างสะใจ "กลัวผีแต่ไม่กลัวผม... งั้นคืนนี้ก็เตรียมตัวไว้ให้ดีนะครับ" คินกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู เสียงนั้นแหบพร่าและหนักแน่นจนตะวันใจสั่นรัว ไม่ใช่สั่นเพราะความหลอน แต่สั่นเพราะสัมผัสอุ่นๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากคนขี้แกล้ง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเริ่มจะหวานปนสยองขวัญ จู่ๆ เสียงแชทในมือถือของตะวันก็ดังขึ้นรัวๆ จนเจ้าตัวต้องผละออกมารีบหยิบดู *แจ้งเตือนจากกลุ่ม [ตามติดชีวิตคนมีของ]:* *‘ไอ้ตะวัน! หนีเร็ว! มึงอย่ามองไปข้างหลัง คินมันไม่ได้อยู่คนเดียว... แฟนเก่าที่ตามมาจองเวรมันเพิ่งโผล่มาที่หน้าประตูร้าน!’* หัวใจของตะวันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบเงยหน้ามองคินที่ยังคงทำหน้านิ่ง แต่ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงกระซิบเย็นเยียบที่ไม่ได้มาจากคินกลับดังขึ้นที่ข้างหูของเขา... "เจอตัวแล้ว... คิน... ทำไมต้องเลือกมันล่ะ?" ร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวค่อยๆ ปรากฏขึ้นข้างหลังคิน เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความแค้น คินที่เพิ่งรับรู้ถึงพลังงานชั่วร้ายนั้นรีบดึงตะวันเข้ามาหลบหลังตัวเขาเองทันที แต่ทว่าประตูร้านที่ปิดสนิทกลับถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนกระจกแตกกระจาย! คินหันมามองตะวันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องคนตรงหน้าให้ถึงที่สุด "ตะวัน... ฟังนะ ถ้าผมเป็นอะไรไป... อย่าลืมอ่านข้อความที่ผมทิ้งไว้ในไดอารี่สีน้ำเงินใต้เตียงด้วยล่ะ" ตะวันเบิกตากว้างขณะที่คินเดินก้าวผ่านตัวเขาไปเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาตกลางร้านอาหารที่ตอนนี้กลายเป็นสนามรบแห่งความตาย... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ลุ้นระทึกที่สุดไปด้วยกันนะคะ!