ความทรงจำในอดีต

"ถ้านายยังกล้าอ่านข้อความนั้นซ้ำรอบที่สาม ฉันจะเอาเก้าอี้ฟาดหัวนายจริงๆ ด้วยนะคิน!" เสียงโวยวายของตะวันดังลั่นห้องเช่าแคบๆ ในยามวิกาล มือเรียวบางสั่นระริกขณะแย่งโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่ามาจากมือหนาของรูมเมตตัวแสบ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลน ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของอีกฝ่าย ความอายก็ยิ่งพุ่งทะยานจนอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ก็ใครจะไปคิดล่ะคะว่า แชทปริศนาที่เด้งขึ้นมาเตือนสติในคราแรก จะกลายเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ทำลายความมั่น หน้าของนักศึกษาปีสามสายมูอย่างเขาจนยับเยินไม่มีชิ้นดี หน้าจอสมาร์ทโฟนยังคงสว่างวาบ เผยให้เห็นประโยคพิฆาตที่ตะวันเพิ่งเผลอกดส่งไปหาสุดยอดวิญญาณกามเทพประจำหอพัก... *[ยินดีด้วยค่ะ คิน คุณเพิ่งสารภาพรักกับเจ้าของหอ... ที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อ 30 ปีก่อน]* ให้ตายเถอะ! นี่มันวันซวยอะไรกันเนี่ย! ตะวันอยากจะร้องไห้เป็นสายเลือด ปากก็บอกว่ากลัวผีขึ้นสมอง แต่ทำไมมือเจ้ากรรมถึงได้ซุ่มซ่ามพิมพ์อะไรแบบนั้นลงไปเล่า แถมยังเป็นเจ้าของหอพักวิญญาณอาถรรพ์ที่เขากลัวนักกลัวหนาอีกต่างหาก! "โถ... ตะวันคะ จะเขินอะไรเบอร์นั้นล่ะครับ... อ๊ะ! ลืมไป ผมห้ามพูดคำนั้นนี่นา" คินหัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความขบขัน ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของตะวันแทบจะติดกับกำแพงห้อง "อีกอย่างนะ... ถึงเขาจะเสียชีวิตไปแล้วสามสิบปี แต่ถ้าเขาเป็นคนเดียวกับคนที่คุณอยากใช้ชีวิตด้วยจริงๆ ผมว่าคุณผีข้างห้องเขาก็คงพร้อมจะฟื้นคืนชีพมารับรักคุณเหมือนกันนะ" "พูดมากน่าคิน! นายหยุดแซวฉันสักทีได้ไหม!" ตะวันค้อนใส่ค้อนใหญ่ พยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน เขากลับฉวยโอกาสนี้คว้าข้อมือของเขาไว้เบาๆ ไม่ให้หนีไปไหน สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของหนุ่มวิศวะทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศในห้องเช่าเงียบสงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องท่ามกลางความมืด จากความตื่นตระหนกเรื่องผีสาง ในตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ความกวนประสาทของคินมักจะมีพลังวิเศษในการละลายความกลัวของตะวันได้เสมอ... แม้ว่าในใจจะยังนึกเคืองอยู่บ้างที่อีกฝ่ายเอาแต่ใจความสนุกบนความอับอายของเขาก็ตามที "โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับคนสวย" คินยอมลดราวาศอก น้ำเสียงทุ้มนุ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าดวงตาเรียวรีของรูมเมตเริ่มมีแววตึงเครียดขึ้นมาจริงๆ นิ้วเรียวหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ "แต่พูดก็พูดเถอะ... ข้อความเมื่อกี้ มันทำให้เราได้เบาะแสสำคัญเลยนะตะวัน" ตะวันชะงัก กะพริบตาปริบๆ ความกลัวที่ถูกกลบไปด้วยความเขินอายเมื่อครู่เริ่มไหลย้อนกลับมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง "เบาะแสอะไรของนาย?" "ก็ประโยคที่ว่า... *'เสียชีวิตไปแล้วเมื่อ 30 ปีก่อน'* ไงล่ะครับ" คินหันไปหยิบสมุดบันทึกเก่าเก็บที่พวกเขาเพิ่งไปค้นเจอมาจากห้องใต้หลังคาของตึกเมื่อตอนหัวค่ำมาวางไว้บนโต๊ะทำงาน หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบตามกาลเวลาปรากฏลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม ตะวันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขยับเข้าไปใกล้คินโดยไม่รู้ตัวเพื่ออาศัยความอบอุ่นจากอีกฝ่ายเป็นเกราะกำบัง สายตากวาดมองตัวหนังสือในสมุดเล่มนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ สมุดบันทึกเล่มนี้เป็นของ 'คุณนที' อดีตเจ้าของหอพักคนเก่าผู้ล่วงลับ... วิญญาณตนเดียวกับที่คุณผีข้างห้องคอยช่วยเหลือและพยายามส่งสัญญาณให้พวกเขาค้นหาความจริงมาโดยตลอด หน้ากระดาษหน้าที่เปิดอยู่ บันทึกเหตุการณ์เมื่อสามสิบปีก่อนไว้ด้วยข้อความสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความหวาดผวา: *[วันที่ 14 ตุลาคม... ฝนตกหนัก ไฟฟ้าลัดวงจรที่ชั้นสาม มีคนพยายามเข้ามาในห้องของฉัน เขาต้องการสมุดบัญชีเล่มนั้น สมุดที่บันทึกความลับเรื่องการฮุบที่ดินของตึกนี้ ฉันหนีไปไหนไม่ได้แล้ว... ถ้าฉันเป็นอะไรไป ขอให้ใครก็ได้ช่วยตามหาความจริงที]* บรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษขาดหายไป มีคราบหมึกสีดำคล้ายรอยนิ้วมือเปรอะเปื้อนอยู่ราวกับถูกกระชากอย่างรุนแรงในวินาทีชีวิต "หมายความว่า... การตายของคุณนทีเมื่อสามสิบปีก่อน ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุไฟไหม้ธรรมดาอย่างที่ข่าวลือในอห.บอกงั้นเหรอ?" ตะวันสูดหายใจเข้าลึก and ถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ความเย็นเยียบแล่นริ้วไปตามไขสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า พวกเขากำลังขุดคุ้ยเรื่องราวที่อาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่าที่คิด "ถูกต้องครับ" คินพยักหน้ารับช้าๆ แววตาคมเข้มทอประกายจริงจังผิดจากยามปกติ "มีคนจงใจฆาตกรรมเขาเพื่อปิดปากเรื่องที่ดิน และสมุดบัญชีเล่มนั้น... ตอนนี้มันอาจจะยังซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในหอพักแห่งนี้" ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับชัดเจนเสียจนทำให้ขนหัวลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ตะวันสะดุ้งสุดตัว คว้าชายเสื้อของคินไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น "คะ... คิน เสียงอะไรอ่ะ ใครมาเคาะห้องตอนนี้ ดึกป่านนี้แล้วนะ!" คินไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับร่างมากดไหล่บางให้หลบอยู่ด้านหลังของตัวเองอย่างปกป้อง สายตาสีเข้มคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูห้องไม้เก่าๆ ที่ปิดสนิท บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นธูปจางๆ ลอยอบอวลเข้ามาในห้อง ทั้งๆ ที่หน้าต่างและประตูปิดสนิททุกบาน แสงไฟนีออนบนเพดานกระพริบถี่ๆ สองสามทราวก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงสว่างสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเท่านั้น ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันช้าลง แต่หนักหน่วงขึ้น ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนรอคอยให้อีกฝ่ายเปิดประตูต้อนรับด้วยความใจจดใจจ่อ คินสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตูช้าๆ มือหนาเอื้อมไปแตะที่ลูกบิดประตูโลหะที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็ง เขากวาดสายตามองลอดผ่านตาแมวออกไปด้านนอกเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาล ทว่า... สิ่งที่สะท้อนเข้ามาในคลองจักษุของชายหนุ่ม กลับไม่ใช่เงาของคนเป็น หรือแม้แต่ร่างโปร่งแสงของคุณผีข้างห้องตนเดิม ดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่ง... ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ กำลังแนบชิดติดกับกระจกตาแมวจากด้านนอกจ้องมองตรงเข้ามาที่เขาโดยตรง! พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างจนถึงใบหูที่ปรากฏขึ้นในความมืดมิด คินชะงักงัน ลลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพสยองขวัญที่อยู่เบื้องหน้า "คิน... ใครมาเหรอ?" ตะวันกระซิบถามเสียงสั่น รั้งชายเสื้อเขาแน่นด้วยความหวาดกลัว คินยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบอะไร หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานที่เปิดค้างหน้าแชทไว้ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแรงสั่นเตือนรัวๆ ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างจัง โดยที่ไม่มีใครแตะต้องมันเลยสักนิด และข้อความนั้น... เขียนไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานว่า... *[ระวังตัวไว้นะคะ... คนที่ฆ่าฉันเมื่อสามสิบปีก่อน กำลังยืนเคาะประตูห้องพวกคุณอยู่ตอนนี้แล้วค่ะ]* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางความหลอนปนฟีลกู๊ดมาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลับฝันดี (หรือฝันถึงผีข้างห้องดีคะ?) แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!