หนาวไหม กอดได้นะ

ว่าอะไรเล่า! ใครจะไปกลัวผีวะ ผีมันน่ากลัวจะตาย! นายถอยไปเลยนะ หน้าตาก็ดีแต่ชอบฉวยโอกาสตอนผีหลอกอยู่เรื่อย!” ตะวันหน้าแดงแจ๋ พยายามผลักแผงอกกว้างของรูมเมตตัวแสบให้ออกห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะขยับ เขากลับฉวยจังหวะที่ไฟในห้องกะพริบพร่า ดึงข้อมือบางให้เซเข้าไปปะทะกับแผ่นอกของเขาเต็มๆ *โครม!* เสียงบานตู้เสื้อผ้ากระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเงาดำทะมึนรูปร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากความมืด ดวงตาสองข้างแดงก่ำจ้องมองตรงมายังคนทั้งสอง บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านจนเส้นขนทั่วร่างของตะวันลุกชันด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น “คุณ... คุณผีครับ! ผมกับไอ้ตะวันไม่ได้ตั้งใจจะส่งเสียงดังรบกวนเวลานอนนะเว้ย ไปทางไหนก็ไปเถอะ!” คินเอ่ยปากไล่เสียงดัง แม้ปากจะบอกแบบนั้น แต่มือหนากลับกระชับเอวบางของตะวันให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นไปอีกราวกับเกราะป้องกัน *“ฮึ... พวกแก... สวีทกันเกินไปแล้วนะ... ชั้นอิจฉา!”* เสียงโหยหวนแหบพร่าดังสะท้อนก้องห้อง นั่นคือเสียงของคุณผีข้างห้อง วิญญาณกามเทพประจำหอที่คอยชงเข้มยิ่งกว่าชาไทย แต่ตอนนี้ดูเหมือนคุณผีจะหมั่นไส้ความปากแข็งของรูมเมตคู่นี้เหลือเกิน ถึงได้แปลงร่างเป็นเงาตะคุ่มพุ่งเข้ามาหาแบบไม่ทันตั้งตัว “เฮ้ย!” คินอุทานเสียงหลง ก่อนจะตัดสินใจคว้าตัวตะวันแล้วหมุนตัวหลบวูบ แรงปะทะของลมวิญญาณทำให้ข้าวของบนโต๊ะทำงานกระจัดกระจาย ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ความมืดมิดและความหนาวเหน็บของวิญญาณก็ถาโถมเข้ามาจนตะวันสะท้านเฮือก ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวจนควบคุมไม่อยู่ มือบางกำเสื้อของคินแน่น ฝังใบหน้าลงกับอกแผ่นกว้างเพื่อหลีกหนีจากภาพน่ากลัวตรงหน้า ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาตัดผ่านความหนาวเยือกของภูตผีได้อย่างน่าประหลาด คินก้มมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้เปลี่ยนสภาพจากแมวป่าขوეยกลายเป็นแมวเปอร์เซียขี้อ้อนไปเสียแล้ว เขายกมือขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางเบา ลูบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “หนาวไหม...” เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูที่แดงก่ำ ตะวันชะביกเงยหน้าขึ้นสบตา ท่ามกลางแสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ ดวงตาคมกริบของคินพราวระยับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาของความกลัวผี หรือความสนุกสนานที่ได้แกล้งกันเหมือนทุกที แต่มันคือความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาลมหายใจของตะวันสะดุดกึก “...?” ตะวันอ้าปากพะงาบๆ สมองขาวโพลนคิดคำพูดไม่ออกสักคำ “กอดได้นะ... ไม่คิดตังค์หรอก” คินยิ้มมุมปาก ประโยคหยอกเย้าแพรวพราวถูกพ่นออกมาหน้าตาเฉย แม้ในสถานการณ์ที่วิญญาณข้างห้องกำลังยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่มุมห้องก็ตามที “ไอ้... ไอ้บ้าคิน! นี่มันเวลากลัวผีนะเว้ย! มาหยอดอะไรตอนนี้เนี่ย!” ตะวันแหวลั่น ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู มือบางทุบอกอีกฝ่ายไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ แต่ไม่รู้ทำไม แรงทุบนั้นถึงได้เบาหวิวราวกับปุยนุ่นแถมยังไม่ยอมขยับตัวหนีไปไหนสักที *“โว้ย! กูมาหลอกผีนะเว้ย ไม่ได้มาดูพวกมึงจีบกัน รำคาญเว้ย กลับห้องใครห้องมันไปเลยไป!”* คุณผีข้างห้องร้องโودโอยด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะสลายตัวเป็นควันจางๆ หายทะลุผนังห้องไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ห้องเช่ากลับมาเงียบสงบและอบอวลไปด้วยบรรยากาศชวนเขินอายอีกครั้ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรำไปพร้อมๆ กันอย่างไม่ได้นัดหมาย คินยังคงโอบเอวตะวันเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้คนตัวเล็กกว่าได้ขยับหนีไปไหน ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า “ปล่อยได้แล้วน่า... ผีไปแล้ว” ตะวันกระซิบเสียงเบาหวิว หลบสายตาคู่นั้นที่มองมาด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะรับไหว “ไม่ปล่อย... จนกว่าจะได้คำตอบ” คินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวขมับของคนในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ “เรื่องที่บอกว่า... หนาวไหม กอดได้นะ ตกลงว่าจะลองกอดดูหน่อยไหมล่ะ” “ใครจะไปอยากกอดนายกันเล่า! หรอกกินเต้าหู้ชัดๆ!” ตะวันโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาเสียดื้อๆ ทั้งที่เมื่อครู่ยังหนาวสั่นเพราะวิญญาณอยู่เลย “งั้นเปลี่ยนเป็น... ให้ฉันกอดนายตลอดไปเลยดีไหมล่ะ ตะวัน...” คำพูดนั้นหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหว ตะวันเงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นความจริงจังที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น มันไม่ใช่คำพูดหยอกเล่นแบบที่คินชอบทำเป็นประจำ แต่มันคือความรู้สึกที่ส่งตรงมาจากก้นบึ้งของหัวใจ นิ้วเรียวของคินค่อยๆ เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ระใบหน้าของตะวันอย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าตอนโดนผีหลอกเสียอีก สมองของตะวันประมวลผลไม่ทัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาเป็นแค่รูมเมตที่กัดกันบ้าง ช่วยกันหนีผีบ้าง แต่ทำไมตอนนี้... บรรยากาศมันถึงได้เปลี่ยนไปเป็นสีชมพูจนน่ากลัวแบบนี้ได้ล่ะ ในขณะที่ตะวันกำลังอ้าปากจะเอ่ยปฏิเสธเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย นิ้วมือหนาก็เลื่อนมาแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา เป็นเชิงห้ามไม่ให้พูดคำใจร้ายออกมา “ไม่ต้องรีบตอบหตอนนี้ก็ได้...” คินยิ้มละมุน รอยยิ้มที่ทำให้คนมองใจละลายจนแทบยวบยาบไปกับพื้น “แต่จำไว้ก็แล้วกันนะ... ว่าฉันไม่ได้แค่พูดเล่น” พูดยังไม่ทันขาดคำ มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของคินก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศ เจ้าตัวก้มลงมองหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากบุคคลที่พวกเขาเพิ่งจะไล่ตะردไปเมื่อครู่ *“คุณผีข้างห้อง: กูส่งรูปตอนพวกมึงกอดกันเมื่อกี้ลงกลุ่มหอพักแล้วนะ 5555 จัดไปอย่าให้เสีย!”* คินเบิกตากว้างทันTี รีบกดล็อกหน้าจอแล้วพุ่งเป้าไปที่มือถือของตัวเองเพื่อกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตพุ่งชนจอแชทของตะวันพอดิบพอดี! “ไอ้คุณผีเฮงซวย!” คินสบถลั่นห้อง ลืมมาดหนุ่มวิศวะสุดเท่ไปชั่วขณะ ส่วนตะวันก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่เด้งข้อความสารภาพรักยาวเป็นพรืดพร้อมสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตจากคิน... ที่เจ้าตัวกดส่งมาแล้วกดยกเลิกไม่ทันต่อหน้าต่อตา! หัวใจของตะวันกระตุกวูบ ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาทันทีเมื่ออ่านข้อความสารภาพรักยาวเหยียดที่คินพิมพ์ค้างไว้แล้วเผลอกดส่งมาในจังหวะนรกแบบพอดิบพอดี! *- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้ด้วยกันนะคะ! —* — **เสียงกระซิบยามดึก**