คืนที่ผีอาละวาด

"หลบไปข้างหลังฉัน ตะวัน!" แรงกระชากที่ข้อมือทำให้ฉันถลาไปอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของคินทันที กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ที่คุ้นเคยปะปนกับกลิ่นสาบสางที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดแก้วหูดังสะท้อนไปมาอยู่ในห้องเช่าแคบๆ นี้ ราวกับมันกำลังสนุกที่เห็นพวกเราสั่นสู้ "คิน... นั่นมัน... ตัวอะไรกันแน่?" ฉันถามเสียงสั่น พยายามเกาะชายเสื้อเขาไว้แน่น ใจเต้นรัวเหมือนกลองรบที่กำลังจะพังทลาย "อย่าถามตอนนี้ แค่หลับตาไว้ก็พอ" คินตอบเสียงเข้ม นัยน์ตาที่มักจะวาวโรจน์ด้วยความกวนประสาทบัดนี้เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งและเย็นชา เขาหยิบสร้อยพระที่คอออกมาถือไว้แน่นมือ อีกมือนึงคว้าเอาโคมไฟตั้งโต๊ะมาถือไว้เป็นอาวุธ หน้ามึนๆ ของเขาดูจริงจังจนฉันเกือบจะลืมความกลัวไปชั่วขณะ ร่างเงาสีดำทมิฬที่มุมห้องเริ่มขยายใหญ่ขึ้น ใบหน้าซีกหนึ่งที่เคยเห็นในความทรงจำของคินบัดนี้บิดเบี้ยว ดวงตาที่โบ๋กลวงจ้องเขม็งมาทางเรา กลิ่นอายของความอาฆาตพยาบาทแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวหนาวเหน็บถึงกระดูก "จำได้แล้วสินะ... ไอ้หนุ่มปากดี" เสียงแหบพร่าดังก้องในหัวเราทั้งคู่ "มึงลบหลู่ศาลตายายของกู มึงทำลายที่อยู่อาศัยของกู... วันนี้ มึงต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" "ผมไม่ได้ตั้งใจ!" คินตะโกนกลับไป น้ำเสียงเขามั่นคงแม้ตัวจะสั่นน้อยๆ "ถ้าแค้นมากนัก ก็มาลงที่ผมคนเดียว อย่ามายุ่งกับตะวัน เขาไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย!" "คิน! อย่าพูดแบบนั้นสิ!" ฉันโพล่งขึ้น พยายามขยับตัวออกมาข้างๆ เขา "เรามาด้วยกัน ก็ต้องรอดไปด้วยกันสิ จะให้ทิ้งนายไว้คนเดียวได้ไง!" คินหันมามองฉัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ เขายิ้มมุมปาก—รอยยิ้มกวนๆ ที่ทำให้อุ่นใจได้อย่างประหลาด แม้จะอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน "แหม... เพิ่งรู้ว่าตะวันห่วงผมขนาดนี้ ถ้าเรารอดไปได้ สงสัยต้องให้รางวัลผมหนักๆ แล้วมั้งครับ" "เพ้อเจ้อ! ตายก่อนมั้ยล่ะนั่นน่ะ!" ฉันแว้ดกลับทั้งน้ำตา แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากชายเสื้อเขา ทันใดนั้น เงาสีดำก็พุ่งเข้าใส่! แรงปะทะมหาศาลทำให้โคมไฟในมือคินกระเด็นหลุดมือ แสงไฟในห้องดับพรึบลงเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา คินพุ่งตัวเข้ามาโอบกอดฉันแน่นแล้วหมุนตัวหลบไปอีกมุมหนึ่ง แรงกระแทกเข้ากับผนังห้องทำให้เราทั้งคู่จุกจนพูดไม่ออก แต่คินก็ยังไม่ปล่อยมือ เขายังคงกอดฉันไว้แน่นราวกับเป็นเกราะป้องกันเพียงหนึ่งเดียว "ฟังนะตะวัน" เขาพึมพำชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ฉันพอจะตั้งสติได้บ้าง "ผมจะเบี่ยงเบนความสนใจมัน พอผมส่งสัญญาณให้วิ่ง... นายต้องวิ่งไปที่ประตูหอให้เร็วที่สุด เข้าใจไหม?" "ไม่เอา! ฉันไม่ทิ้งนาย!" ฉันสวนกลับทันควัน "อย่าดื้อสิครับคนดี..." คินกระซิบเบาๆ ก่อนจะกดจูบลงบนขมับฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ "ผมตายไม่เป็นหรอก... แต่อยากให้นายรอด เพื่อมาเป็นแฟนผมจริงๆ สักทีไง" คำสารภาพท่ามกลางความตายทำเอาฉันชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เขาจะมาจีบอะไรตอนนี้! แต่ก่อนที่ฉันจะได้ด่ากลับ ร่างเงานั้นก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง คินคว้าเอาเศษพระเครื่องที่ติดอยู่ในกระเป๋ากางเกงขว้างใส่พร้อมกับตะโกนสุดเสียง "ออกไปจากห้องนี้ซะ!" ร่างเงานั้นกรีดร้องโหยหวนจนผนังห้องร้าว ความกดอากาศรอบข้างบีบอัดจนหูฉันอื้ออึง จังหวะที่ร่างเงานั้นชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที คินผลักฉันไปทางประตู "ไป!" ฉันวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดกึก เมื่อเห็นร่างหนึ่งยืนขวางทางอยู่ตรงหน้าประตู... ไม่ใช่ผีร้ายตัวนั้น แต่เป็น 'คุณผีข้างห้อง' ที่ดูตื่นตระหนกและกำลังกางมือกั้นไว้ "เฮ้ย! ไอ้หนู! อย่าเพิ่งออกไป!" คุณผีข้างห้องตะโกน "ข้างนอกนั่นไม่ได้มีแค่ตัวเดียว! มันล้อมหอไว้หมดแล้ว!" ฉันชะงักมองไปทางคินที่กำลังต่อสู้กับเงาสีดำอยู่อย่างทุลักทุเล ก่อนจะหันกลับมามองคุณผีที่ทำหน้าซีดเผือด "คุณหมายความว่าไง... ล้อมหอ?" "มันไม่ได้มาตัวเดียวหรอก มันพาสมุนมาด้วย!" คุณผีข้างห้องชี้ไปที่ทางเดินหน้าห้อง ซึ่งบัดนี้เริ่มมีเงาสีดำนับสิบปรากฏตัวขึ้น ทุกตัวจ้องมองมาที่เราสองคนด้วยสายตาหิวกระหาย คินเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งกลับมาหาฉัน เขาคว้ามือฉันไว้แน่น ความมั่นใจในแววตาเริ่มสั่นคลอนแต่มือที่กุมมือฉันไว้กลับอุ่นร้อน "ดูท่าทางแล้ว... คืนนี้คงไม่ได้จบลงง่ายๆ แล้วสินะ" คินพูดพลางแค่นยิ้ม "สงสัยต้องจับมือกันไปถึงนรกแล้วจริงๆ" ในขณะที่เงาสีดำตัวมหึมาเริ่มเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประตูห้องมากขึ้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของฉัน... ไม่ใช่เสียงผีร้าย แต่เป็นเสียงของ 'ใครบางคน' ที่เฝ้ามองเราอยู่ตลอดเวลา "พวกเจ้า... ไม่ได้สู้เพียงลำพังหรอกนะ" เงาสีดำตัวนั้นหยุดกึกก่อนจะหันไปทางระเบียงห้อง ประตูระเบียงเปิดออกเองอย่างแรงพร้อมกับร่างสีขาวจางๆ ที่ลอยเข้ามา... มันคือแม่ของคิน... ท่านที่ล่วงลับไปแล้ว! "คิน... ตะวัน... วิ่งไปที่ห้องใต้ดิน!" เสียงแม่ของคินดังก้องกังวานด้วยพลังที่เหนือกว่าทุกสิ่ง คินเบิกตากว้าง เขามองเงาร่างสีขาวนั้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด "แม่?" ทันใดนั้นเอง ผีร้ายตัวที่สู้กับเราอยู่ก็กรีดร้องเสียงหลงเมื่อโดนพลังสีขาวนั้นซัดกระเด็นไปติดผนัง แต่ทว่า... จังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง พื้นห้องใต้เท้าของพวกเรากลับทรุดตัวลงอย่างรุนแรง! พวกเราตกลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของพื้นตึก... สิ่งที่น่ากลัวกว่าผีตนใดที่เคยเจอมา! ขอให้รี้ดเดอร์ทุกคนร่วมลุ้นไปกับคินและตะวันในคืนแห่งความตายนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ!