ความลับในมิติรั่วไหล?

กลิ่นไออุ่นของเกลือสมุนไพรและควันจางๆ จากเตาฟืนยังไม่ทันจางหาย ความเงียบงันในลานบ้านตระกูลจางก็ราวกับถูกแช่แข็งไว้ด้วยน้ำแข็งพันปี ฝาลังไม้เนื้อหยาบถูกงัดขึ้นเผยให้เห็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่เกลือสมุนไพรหรือเนื้อเค็มที่ทางการต้องการยึดจับตามคำฟ้องร้องของพวกคนใจคด ทว่าภายในลังนั้นกลับบรรจุ... กล่องพลาสติกใสทรงทันสมัยอัดแน่นด้วยสตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงก่ำส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ และซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนำเข้าจากมิติลับนับร้อยซองที่เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าเหลือเชื่อ! ดวงตาสีดำสนิทของจางเหว่ยหรี่ลงเล็กน้อย นายทหารหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิรบและผ่านการอ่านคนมานับร้อยตลอดย่อมมีความสังเกตอันเฉียบคมเป็นเลิศ เขากวาดสายตาปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าสิ่งของเหล่านี้ไม่มีทางผลิตขึ้นได้ในหมู่บ้านกันดารแห่งนี้อย่างแน่นอน ไม่ส... แม้แต่ในเมืองหลวงที่เจริญที่สุดก็ยังไม่มีเทคโนโลยีการแพ็กเกจจิ้งที่แนบเนียนและสะอาดสะอ้านถึงเพียงนี้ รอบตัวพวกเขามีทั้งหัวหน้าหมู่บ้านและเจ้าหน้าที่จากทางการที่ถือหมายค้นยืนหน้าซีดเผือดด้วยความตกตะลึง เพราะสิ่งที่พวกเขากำลังตามหาคือ "สิ่งผิดกฎหมายและการกักตุนเสบียงเพื่อเก็งกำไร" แต่สิ่งที่พบกลับเป็นผลไม้ป่าแปลกประหลาดที่ดูราวกับผลไม้ทิพย์จากสรวงสวรรค์ "นี่มัน... นี่มันอะไรกัน!" หัวหน้าหมู่บ้านอุทานเสียงหลง นิ้วสั่นเทาชี้ไปที่กล่องสตรอว์เบอร์รีที่ยังคงมีหยดน้ำค้างเกาะพราวราวกับเพิ่งเด็ดออกจากขั้วสดๆ ร้อนๆ "หลินอิง เจ้าเอาของพวกนี้มาจากไหน! หรือว่าเจ้าแอบติดต่อกับพ่อค้าตลาดมืดนอกเขตควบคุม!" หลินอิงที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตาไฟไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบางเบา ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันราวกับมองทะลุความคิดของคนพวกนี้ได้ตั้งแต่สิบก้าวแรก นางก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าลังไม้เอาไว้ด้วยท่าทีสง่างาม ไหล่ตั้งตรงอย่างคนถือดี "หัวหน้าหมู่บ้านเจ้าคะ ตาของท่านมีปัญหาหรือสมองของท่านเสื่อมถอยกันแน่ ถึงได้มองไม่ออกว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร" น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ "สามีของข้าเป็นทหารรับใช้ชาติ ส่วนข้าเป็นเพียงแม่บ้านที่ทำมาหากินสุจริต ข้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปติดต่อตลาดมืด นี่คือผลไม้ป่าที่ข้าเพียรพยายามเพาะปลูกและทดลองเก็บรักษาด้วยภูมิปัญญาชาวบ้านต่างหากเล่าเจ้าคะ หรือท่านอิจฉาที่ครอบครัวเรามีกินมีใช้จนต้องหาเรื่องใส่ร้ายเช่นนี้?" "เหลวไหล!" เสียงตวาดกร้าวของเฒ่าแก่ผู้ตรวจการดังแทรกขึ้น เขาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความแค้นเคืองที่แผนการพังไม่เป็นท่า "ของพวกนี้ไม่มีทางเป็นของชาวบ้านธรรมดาจะทำได้! มันต้องเป็นของลักลอบนำเข้าจากต่างประเทศ! จับตัวนาง..." "ใครกล้า!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังราวกับราชสีห์คำรามดังขึ้นขัดจังหวะ จางเหว่ยที่ยืนนิ่งเงียบมานานก้าวออกมายืนบังร่างบางของภรรยาไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างใหญ่และกลิ่นอายคุกรุ่นของความเป็นนายทหารผ่านศึกแผ่ซ่านกดดันจนทุกคนในบริเวณนั้นต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองเจ้าหน้าที่ทุกคนทีละคนด้วยความเย็นชา "ภรรยาของข้า ข้าเป็นคนดูแล นางทำอะไร ข้า... ย่อมรู้ดีที่สุด" จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขามถึงขีดสุด "ถ้าพวกท่านไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่านี่คือสิ่งผิดกฎหมาย นอกจากจินตนาการตื้นๆ ของคนอิจฉาตาร้อน ข้าเกรงว่าหมายค้นนี้คงต้องนำกลับไปให้ผู้บังคับบัญชาของท่านเซ็นอนุมัติใหม่เสียแล้วล่ะกระมัง" เจ้าหน้าที่ผู้ตรวจการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เขาจะได้รับสินบนจากตระกูลรองให้มาจัดการบ้านจาง แต่วินาทีนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจางเหว่ย ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและอนาคตไกลในกองทัพ เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หลินอิงชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยความรู้สึกประหลาดใจระคนซาบซึ้ง นางรู้ดีว่าจางเหว่ยไม่ใช่คนโง่ เขาย่อมต้องสังเกตเห็นความผิดปกติของสิ่งของในลังนี้อย่างแน่นอน เพราะเมื่อครู่ตอนที่เขาก้มลงตรวจดู ปลายนิ้วของเขาเกือบจะสัมผัสโดนฉลากวันหมดอายุที่เป็นภาษาอังกฤษบนซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วด้วยซ้ำ ทว่า... เขากลับเลือกที่จะเงียบ เขากลับเลือกที่จะใช้ร่างกายและอำนาจของตนเองปกป้องนางจากสายตาของคนนอกอย่างไร้เงื่อนไข! บรรยากาศในลานบ้านเริ่มกลับมาตึงเครียดอีกครั้งเมื่อไม่มีใครกล้าขยับตัว หัวหน้าหมู่บ้านจำต้องโบกมือไล่ลูกน้องให้เก็บข้าวของแล้วล่าถอยออกไปอย่างน่าอนาถ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่โรยตัวลงมาระหว่างสองสามีภรรยา เมื่อประตูรั้วบ้านถูกปิดลงสนิท หลินอิงก็หันกลับมาเพื่อจะเก็บกวาดลังไม้ ทว่ามือใหญ่ของจางเหว่ยกลับคว้าข้อมือนางไว้นุ่มนวล แรงบิดเพียงน้อยนิดแต่มั่นคงทำให้นางต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของจางเหว่ยในยามนี้ไม่มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความล้ำลึกและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความนิ่งเฉย "อิงอิง..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอמה่ยเรียกชื่อนางเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ "เจ้ามีความลับสินะ..." หัวใจของหลินอิงกระตุกวูบไปชั่วขณะ สมองที่เคยฉลาดเฉลียวและรวดเร็วในการแก้ปัญหาพลันว่างเปล่า นางเตรียมข้อแก้ตัวไว้เป็นร้อยแปดพันประการ เตรียมจะอ้างเรื่องตำราโบราณหรือพ่อค้าเร่ลึกลับ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจของสามี คำแก้ตัวเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ จางเหว่ยไม่ได้คาดคั้น เขาใช้มืออีกข้างลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาเบาๆ อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับอาวุธสัมผัสกับผิวแก้มนวลแผ่วเบา "ข้าไม่สนใจว่าของพวกนั้นมาจากไหน และข้าก็ไม่สนว่าเจ้าได้มันมาอย่างไร..." จางเหว่ยกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังและมั่นคง หนักแน่นดั่งขุนเขา "ขอเพียงแค่... มันไม่เป็นอันตรายต่อตัวเจ้า และเจ้าไม่จากข้าไปไหน ข้าก็พร้อมที่จะปกป้องความลับนี้... แม้ว่าทั้งโลกจะลุกขึ้นมาต่อต้านเจ้าก็ตามที" น้ำตาหยดหนึ่งรันออกมาจากความรู้สึกตื้นตันที่เอ่อล้นในอก หลินอิงไม่เคยคิดเลยว่าในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและการหักหลังเช่นนี้ นางจะได้พบกับผู้ชายที่พร้อมจะยอมจำนนต่อความลับของนางโดยไม่แม้แต่จะถามหาคำอธิบาย บรรยากาศรอบตัวเริ่มอบอุ่นขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ยังหลงเหลือจากเตาไฟ ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังก้าวลึกซึ้งไปอีกขั้น เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงสามครั้งติดๆ กัน! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ร่างของหญิงชราคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาในบ้านโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต นางหอบหายใจสะท้าน ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนกจนริมฝีปากสั่นระริก "หลินอิง! จางเหว่ย!แย่แล้ว... แย่กันหมดแล้ว!" เสียงกรีดร้องของป้าสะใภ้ใหญ่ดังลั่นจนนกบนต้นไม้แตกตื่นบินหนี "ที่... ที่ชายแดนทิศเหนือ... ขบวนสินค้าล๊อตใหญ่ที่พวกเจ้าแอบส่งไปขายถูกกองทัพหลวงยึดไว้หมดแล้ว! และตอนนี้... แม่ทัพใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ด้วยตัวเองเพื่อจับกุมพวกเจ้าข้อหากบฏ!" จางเหว่ยหรี่ตาลงทันที รังสีสังหารแผ่พุ่งออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มราวกับคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก ส่วนหลินอิงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตหรี่แคบลงด้วยความระแวงสงสัย— *ขบวนสินค้าล็อตแรกที่นางเพิ่งสั่งการผ่านมิติไปเมื่อคืน... เหตุใดจึงรั่วไหลไปถึงหูแม่ทัพใหญ่ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้?!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปด้วยกันนะคะ