ตลาดมืดคึกคัก

"ของกลางที่ยึดได้ไม่ใช่แป้งทอดหรือน้ำพริกสูตรยายหลินหรอกเจ้าค่ะ... แต่เป็น 'เกลือสมุนไพรสูตรลับ' กับ 'เนื้อเค็มสามรส' ที่พวกเราซ่อนไว้ใต้เข่งผักต่างหาก!" เสียงรายงานของอาเจิน สาวใช้ฝีปากกล้าดังแทรกเข้ามาในห้องรับแขกเรือนไม้ ก่อนที่ร่างของนางจะก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลซกเต็มกรอบหน้า แต่แววตากลับมีความเจ้าเล่ห์เป็นประกายระยิบระยับ หลินอิงที่กำลังนั่งจิบชาดอกเก๊กฮวยอุ่นๆ วางถ้วยลงบนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างใจเย็น มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและเย็นยะเยือกจนจางเหว่ยที่นั่งอยู่ข้างกายต้องเอื้อมมือมาแตะหลังมือเรียวของนางเบาๆ เพื่อส่งกระแสความอบอุ่นและมั่นคง "ทางการบุกตรวจยึด... ช่างกล้าหาญเสียจริง" หลินอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมกรดที่พร้อมจะเชือดเฉือนใครก็ตามที่บังอาจมาขวางทางทำมาหากินของนาง "พวกมันคงคิดว่าการจับกุมพ่อค้าคนกลางที่ตลาดมืด จะทำให้เครือข่ายการค้าของ 'ครัวคุณยาย' ล่มสลายได้ในชั่วข้ามคืนสินะคะ" จางเหว่ยปรายตามองรายงานในมือ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นถนัดตา นัยน์ตาดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "พี่จะส่งคนไปเคลียร์กับทางการเอง ไม่ต้องให้เจ้าพวกสุนัขรับใช้ใต้อาณัติใครหน้าไหนมาสร้างความเดือดร้อนให้เจ้าอีก" "ช้าก่อนค่ะพี่เหว่ย..." หลินอิงยกมือขึ้นห้ามสามี ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์จดหมายข่าวกรองในมือ "การที่ทางการเคลื่อนไหวครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มีคน 'ตาเป็นสุกสุก' แอบส่งข่าวให้พวกมัน... และคนผู้นั้นก็คงหนีไม่พ้นลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมในตระกูลหลินที่อิจฉาริษยาจนตัวสั่น หรือไม่ก็... สะใภ้ใหญ่บ้านรองที่เพิ่งเสียหน้าไปคราวก่อน" คำพูดของนางเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของจางเหว่ย นายกองหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน ขยับตัวเข้าใกล้ภรรยาpowered by love and devotion มือหนาเอื้อมไปจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของนางทัดหูอย่างเบามือ "เจ้าอยากจัดการพวกเขาอย่างไร พี่พร้อมทำตามใจเจ้าทุกอย่าง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างตามใจ หลินอิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ "จัดการคนพวกนั้นยังง่ายเสียยิ่งกว่าทำหมูพะโล้เสียอีกค่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ไม่ใช่การไปทะเลาะกับทางการ... แต่คือ 'สินค้าขายดีจนผลิตไม่ทัน' ต่างหากเล่า!" ใช่แล้ว! ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การถูกจับกุม เพราะสินค้าที่ถูกยึดไปเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของคลังสินค้าในมิติลับของนางเท่านั้น ทว่ากระแสความต้องการของตลาดในเมืองหลวงและตลาดมืดกลับพุ่งสูงขึ้นแบบก้าวกระโดด ลูกค้าชั้นสูงต่างแย่งชิงกันซื้อ "น้ำพริกกุ้งเสียบสูตรโบราณ" และ "หมูแดดเดียวอบงา" จนตอนนี้แม้แต่ครกดินเผาในครัวก็แทบจะไม่ได้พักผ่อน หลินอิงผุดลุกขึ้นยืนด้วยความกระฉับกระเฉง นางสะบัดแขนเสื้อแล้วหันไปออกคำสั่งเสียงใส "อาเจิน ไปบอกคนงานในสวน เร่งมือเผาถ่านและเตรียมเตาดินเพิ่มอีกสิบเตา! ส่วนท่านพี่... รบกวนช่วยเกณฑ์ทหารกองหนุ่มที่ไว้ใจได้มาช่วยขนย้ายวัตถุดิบจากโรงเรือนลับหลังเขาเข้าเมือง คืนนี้เราจะเปิด 'ตลาดมืดวีไอพี' แบบเฉพาะกิจ!" ค่ำคืนนั้น ณ ตลาดมืดมุมอับหลังโรงเตี๊ยมเก่าแก่ บรรยากาศไม่ได้เงียบเหงาหรือหวาดกลัวต่อการกวาดล้างของทางการดังที่หลายคนคาดคิด ตรงกันข้าม กลับคึกคักไปด้วยผู้คนแต่งกายมิดชิดที่แอบย่องเข้ามาต่อคิวกันยาวเหยียดราวกับแจกทองคำฟรี กลิ่นหอมยวนใจของเครื่องเทศและพริกคั่วอบอวลไปทั่วตรอกซอกซอย เตาย่างถ่านสีแดงฉานส่องแสงวับแวมท่ามกลางความมืดมิด หลินอิงในชุดคลุมสีเข้มสวมหมวกปีกกว้างอำพรางใบหน้า ยืนบัญชาการอยู่หลังแผงลอยชั่วคราว มือเรียวตัก "น้ำพริกตาแดงสูตรเข้มข้น" ใส่กระทงใบตองใหม่อย่างคล่องแคล่ว ด้านข้างมีหมูย่างหั่นเป็นชิ้นพอดีคำส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย ลูกค้าคนแล้วคนเล่าต่างแย่งกันควักเงินหยิบยื่นให้ด้วยความกระหายอยาก "นี่ค่ะคุณหนูหลิน! เงินค่าสินค้าล็อตนี้ทั้งหมด หักกลบกลบหนี้กับที่โดนยึดไปเมื่อเช้าแล้ว กำไรของเราเพิ่มขึ้นสามเท่าตัว!" ลูกน้องคนสนิทกระซิบรายงานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มจนแกปริ หลินอิงรับถุงเงินหนักอึ้งมาถือไว้ น้ำหนักของมันทำให้รอยยิ้มบนเรียวปากยิ่งกว้างขึ้น ทว่า ในขณะที่การค้ากำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นและทำกำไรมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากปากตรอก พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างวาบจนแสบตา "ทางการบุก! ปิดล้อมทางออกทั้งหมด อย่าให้ใครหนีไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความฮึกเหิมของหัวหน้ามือปราบเขตเมืองดังขึ้น พร้อมกับร่างในชุดเครื่องแบบสีเข้มที่ก้าวเข้ามาขวางกลางตลาด ดวงตาของนายกองมือปราบกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความเย้ยหยัน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของหลินอิงที่ยังคงยืนนิ่งสงบอยู่หลังแผงลอย "จับตัวแม่ค้าเถื่อนคนนี้ไว้! ข้อหาลักลอบค้าสินค้าหนีภาษีและฝ่าฝืนคำสั่งห้ามค้าขายในยามวิกาล!" เหล่ามือปราบกรูเข้ามาพร้อมโซ่ตรวนในมือ จางเหว่ยที่ยืนคุ้มกันอยู่ไม่ห่างกำลังจะชักกระบี่ออกด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่หลินอิงกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน นางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้หัวหน้ามือปราบผู้มาใหม่โดยไม่มีอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย "ช้าก่อนท่านมือปราบผู้ตรวจการ..." หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ก้าวเท้าเดินออกเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างสง่างาม "ท่านบอกว่าข้าค้าสินค้าหนีภาษี... แต่ท่านแน่ใจแล้วหรือคะ ว่าสิ่งของในลังไม้เหล่านั้นคือ 'สินค้าต้องห้าม' ตามกฎหมายจริงๆ?" หัวหน้ามือปราบแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "หลักฐานคาตาและมีหมายค้นจากอำเภอ ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ เปิดลังไม้นั้นออกดูเดี๋ยวนี้!" มือปราบคนสนิทรีบพุ่งเข้าไปใช้ดาบงัดฝาลังไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างแผงลอยออกทันที ท่ามกลางความลุ้นระทึกของฝูงชนที่ยืนล้อมรอบ และสายตาคมกริบของจางเหว่ย ทว่า เมื่อฝาลังไม้ถูกเปิดออก... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่เกลือสมุนไพรหรือเนื้อเค็มที่ทางการต้องการยึดจับ แต่ทว่าภายในลังนั้นกลับบรรจุ... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและกลอุบายสุดแซ่บของครัวคุณยายด้วยนะคะ