ศัตรูจากเมืองหลวง

กลิ่นอายคุกรุ่นของสงครามจิตวิทยายังไม่ทันจางหายจากห้องโถง เสียงตบโต๊ะปังใหญ่ก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยันของพ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงผู้สวมเสื้อผ้าแพรต่วนเนื้อดีจนเกินบรรยากาศหมู่บ้านชายขอบ "แม่นางหลิน... ข้าให้ราคาแป้งหมี่กับน้ำมันพืชล็อตนี้เท่านี้ก็ถือว่าเมตตาเจ้ามากแล้ว อย่าลืมสิว่าเส้นทางขนส่งจากที่นี่เข้าเมืองหลวงถูกควบคุมโดยสมาคมการค้าของพวกเรา หากเจ้าไม่ขายให้ข้าในราคานี้ สินค้ากองโตของเจ้าก็จะเน่าคาโกดังจนหมดค่าไปเอง!" เหมาเฉวียน ผู้มีใบหน้าอ้วนท้วนและดวงตาเล็กหยีเป็นเส้นตรง เชิดคางขึ้นด้วยความลำพองใจ เขารู้ดีว่าสินค้าของหลินอิงทั้งแปลกใหม่และมีคุณภาพสูงจนเหล่าขุนนางในเมืองหลวงต่างแย่งกันซื้อ แต่การผูกขาดเส้นทางขนส่งคือไพ่ตายที่เขามั่นใจว่าจะบีบให้สตรีตัวเล็กๆ คนนี้ต้องคุกเข่าอ้อนวอน หลินอิงมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบายกขึ้นที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองพ่อค้าหน้าเลือดผู้นี้ราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังแสดงละครสัตว์ฉากใหญ่ นางค่อยๆ วางถ้วยชาเซรามิกเนื้อเนียนลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดึงบรรยากาศในห้องให้เย็นเยียบลงถนัดตา "ท่านเหมา... ท่านคงเข้าใจอะไรผิดไปกระมังคะ" น้ำเสียงของหลินอิงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบยาพิษ "ท่านคิดว่าสินค้าของ ‘ครัวคุณยาย’ มีค่าเพราะเส้นทางขนส่งของสมาคมท่าน หรือเพราะคุณภาพที่ไร้ผู้เทียมทานกันแน่?" "ปากกล้าเสียจริง!" เหมาเฉวียนหน้าดำคร่ำเครียด ทุบโต๊ะซ้ำอีกครั้งจนถ้วยชาสั่นสะเทือน "ไม่มีเกวียนขนส่งของข้า แล้วเจ้าจะเอาสินค้าพวกนั้นไปขายให้หมาที่ไหนกิน!" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบระเบิด จางเหว่ยที่ยืนนิ่งเงียบเป็นเงาตามตัวอยู่ด้านหลังภรรยามาโดยตลอด ก็ก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว รังสีสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างของนายทหารหนุ่มจนเหมาเฉวียนถึงกับผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว จางเหว่ยไม่ได้กล่าววาจาใดๆ เพียงแค่ปรายตามองพ่อค้าคนกลางราวกับมองซากศพที่ไร้ลมหายใจ ความกดดันระดับสนามรบทำเอาเหมาเฉวียนหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น หลินอิงปรายตามองสามีเล็กน้อย ส่งสัญญาณมือให้เขาสงบลง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ถ้าท่านคิดว่าข้าต้องพึ่งพาเกวียนของท่านละก็... ท่านคงประเมินหลินอิงต่ำไปเสียแล้วค่ะ" นางหันไปพยักหน้าให้สาวใช้คนสนิท นำห่อผ้าใบใหญ่ออกมาวางกลางโต๊ะ เมื่อเปิดออก สิ่งที่ปรากฏคือใบสั่งซื้อจำนวนมหาศาลพร้อมเงินมัดจำก้อนโตจากบรรดาพ่อค้าท้องถิ่นและตัวแทนตระกูลใหญ่จากหัวเมืองทางใต้ ที่เดินทางมาถึงหน้าบ้านสวนแห่งนี้ตั้งแต่ย่ำรุ่งโดยไม่ผ่านสมาคมการค้าของเหมาเฉวียนแม้แต่น้อย! สีหน้าของเหมาเฉวียนเปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นสีเขียวคล้ำในพริบตา "เป็นไปได้อย่างไร! เส้นทางนั้น... ข้าสั่งปิดตายไปแล้วไม่ใช่หรือ!" "เส้นทางของท่านอาจจะปิด แต่เส้นทางแห่งผลกำไรที่สุจริตและยุติธรรมไม่เคยปิดตายสำหรับคนที่มีของดีอยู่ในมือหรอกค่ะ" หลินอิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวพ่อค้าคนกลางผู้นั้นอย่างกดดัน "ในเมื่อท่านเลือกที่จะใช้วิธีบีบบังคับ... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป 'ครัวคุณยาย' ขอประกาศตัดสิทธิ์การค้าร่วมกับสมาคมของท่านอย่างถาวร เชิญท่านเดินทางกลับเมืองหลวงด้วยความปลอดภัยเถอะนะคะ ข้าเกรงว่าหากท่านยังยืนอยู่ตรงนี้ต่อ ความดันโลหิตของท่านอาจจะทำให้ท่านล้มตึงไปเสียก่อนที่จะได้กลับไปฟ้องนายของท่าน" เหมาเฉวียนกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองจนใบหน้าบิดเบี้ยว แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุจพญายมของจางเหว่ยที่ยืนกอดอกจ้องเขม็ง เขาก็ไม่กล้าเอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาอีก ทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้อแล้วถอยกรูดออกไปจากบ้านสวนด้วยความอัปยศอดสู เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญพ้นประตูไป ความตึงเครียดในบ้านสวนก็ถูกแทนที่ด้วยความโล่งอก ทว่าหลินอิงยังคงขมวดคิ้วเล็กน้อย ปมในใจเรื่องข่าวสารที่รั่วไหลไปถึงแม่ทัพใหญ่และสมาคมการค้ายังคงคาใจนางอยู่ จางเหว่ยเดินเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้เบื้องหลัง สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือหนาช่วยคลายความเหนื่อยล้าของนางลงได้ไม่น้อย น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นข้างใบหู "เจ้าทำได้ดีมาก... เรื่องหนอนแนบเนื้อในกองทัพหรือคนสนิทที่ปากสว่าง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าจัดการเอง เจ้าแค่มีหน้าที่ทำอาหารอร่อยๆ ให้ข้ากินก็พอแล้ว" หลินอิงหลุดยิ้มออกมากับความเอาใจใส่ในแบบฉบับของสามีผู้ซื่อตรง นางหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "พูดถึงอาหารอร่อย... เพื่อเป็นการฉลองที่เราสะบัดหน้าใส่พ่อค้าหน้าเลือดคนนั้นได้สำเร็จ วันนี้ภรรยาผู้นี้จะลงมือทำเมนูพิเศษเพื่อขอบคุณสามีผู้เก่งกาจของนางเองค่ะ" ว่าแล้วนางก็หมุนตัวเดินเข้าห้องครัวทันที กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้านสวน หลินอิงเลือกใช้หม้อดินเผาใบเก่ง ตุ๋นเนื้อสามชั้นชิ้นหนาที่แทรกมันกำลังดีเคี่ยวกับน้ำตาลเคี่ยวไหม้ ซีอิ๊วชั้นดี และสมุนไพรจีนนาน种จนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ตามด้วยการผัดพริกเกลือกลิ่นหอมฟุ้งตัดเลี่ยนด้วยความจัดจ้านที่เป็นเอกลักษณ์ของครัวคุณยาย กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วรั้วบ้านสวน จนข้างบ้านต่างต้องสูดปากกลืนน้ำลายตามกันด้วยความอิจฉา ในขณะที่หลินอิงกำลังบรรจงตักอาหารจานเด็ดลงในชามกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามเพื่อเตรียมเสิร์ฟให้สามี เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนกระհืดกระհอบของทหารยามหน้าหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "ท่านแม่ทัพ! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายกำลังมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านของเรา แถมนําขบวนโดย... บุคคลที่พวกท่านคาดไม่ถึงที่สุด!" หลินอิงชะงักมือที่ถือทัพพีไม้ในทันที ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความระแวง ขณะที่จางเหว่ยแววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดพร้อมรบ ทั้งสองหันไปมองหน้ากันทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ครัวคุณยายเสมอนะคะ