งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม ตัดกับกลิ่นหอมหวลของเครื่องเทศต้มเคี่ยวที่ลอยอบอวลไปทั่วรัศมีสามลี้ งานเลี้ยงรื่นเริงกลางลานหมู่บ้านในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การฉลองความสำเร็จของกิจการร้านอาหารป่าและสินค้าแปรรูปจากมิติลับของหลินอิง หากแต่มันคือ "การตบหน้า" บรรดาญาติผู้พี่และเพื่อนบ้านจอมปลอมที่เคยเหยียบย่ำสองสามีภรรยาตระกูลจางไว้อย่างเจ็บแสบ โต๊ะจีนไม้ขัดมันสิบกว่าตัวถูกเรียงรายยาวเหยียด ส่งเสียงจอแจของผู้คนในหมู่บ้านที่ต่างพากันแย่งชิงที่นั่งราวกับอดอยากมาสามชาติ สามีภรรยาตระกูลจางและป้าสะใภ้ผู้ชอบนินทาที่เคยทำท่ารังเกียจเดียดฉันท์ บัดนี้กลับฉีกยิ้มกว้างจนเหงือกแห้ง เดินเข้ามาปะเหลาะปะละม่อมหวังจะเกาะเกี่ยวผลประโยชน์จากความมั่งคั่งที่หลินอิงตั้งใจแสดงให้เห็นจะๆ "โอייה หลินอิงหลานรัก ไม่นึกเลยนะว่ากิจการหน่อไม้ดองกับหมูสามชั้นตุ๋นยาจีนของเจ้าจะรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ ข้าล่ะพูดเสมอว่าเจ้าเป็นคนมีวาสนาตั้งแต่เด็กแล้ว!" ป้าสะใภ้เอ่ยเสียงหวานหยดย้อย มือเหี่ยวย่นเอื้อมหมายจะเข้ามาจับแขนเสื้อผ้าไหมชั้นดีของหลินอิง หลินอิงชะงักมือที่กำลังตักน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวใส่ถ้วยเคลือบ ลอบแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความระแวงผสมผสานความเย้ยหยัน ขณะที่จางเหว่ยสามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารปลดประจำการ แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดพร้อมรบ ทั้งสองหันไปมองหน้ากันทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เป็นอันรู้กันว่าสุนัขจิ้งจอกหางโผล่มาแล้ว "วาสนาหรือคะป้าสะใภ้?" หลินอิงวางทัพพีไม้ลงกระทบขอบหม้อเสียงดัง *ก๊อก* จนอีกฝ่ายสะดุ้งโหย่ง "จำได้ว่าเมื่อปีก่อน ตอนที่พวกเราสามีภรรยาไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ ป้าสะใภ้ยังเคยไล่พวกเราออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมา แถมยังบอกว่าข้ามันคือตัวซวยผลาญสมบัติครอบครัวไม่ใช่หรือคะ?" บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงทันตาเห็น รอยยิ้มบนใบหน้าของป้าสะใภ้แข็งค้าง ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของชาวบ้านนับร้อยชีวิตที่หันมาจับจ้อง "นั่น... นั่นมันเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้นแหละนังหนู ครอบครัวเดียวกัน จะถือสาหาความอะไรกันเล่า จริงไหมจางเหว่ย?" นางรีบเบนเป้าไปหาชายหนุ่มร่างยักษ์ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังภรรยา จางเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแต่ยกถาดเนื้อย่างหม่าล่าสูตรลับที่โรยงาคั่วหอมกรุ่นขึ้นมาวางคั่นกลางระหว่างพวกเขา กลิ่นเผ็ดร้อนชาลิ้นเตะจมูกจนทุกคนต้องสูดปาก แต่ไม่มีใครกล้าเอื้อมมือหยิบเพราะรัศมีอำมหิตแผ่ซ่านมาจากตัวอดีตทหารหนุ่ม "ภรรยาของข้าพูดสิ่งใด ล้วนถูกต้องเสมอ" จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ดึงดันและเฉียบขาด "ใครเคยทำอะไรไว้ ย่อมรู้อยู่แก่ใจ วันนี้พวกเราจัดงานเลี้ยงเพื่อขอบคุณเพื่อนบ้านผู้มีน้ำใจจริง ไม่ใช่ที่สำหรับพวกหน้าเนื้อใจเสือมาฉวย องุ่นเปรี้ยว" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้บรรดาญาติๆ หน้าเสียถอยร่นไปหลายก้าว แต่ความโลภอยากรู้อยากเห็นเรื่องความมั่งคั่งยังมีมากกว่าศักดิ์ศรี พวกเขาจึงกัดฟันยืนเกาะขอบงานต่อไป เพื่อรอดูว่าสองสามีภรรยาจะรวยล้นฟ้าขนาดไหน หลินอิงอมยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า นางกวาดสายตามองไปรอบลานบ้านที่อบ1อวลไปด้วยกลิ่นอายความสุขและความอิจฉาริษยาที่คละเคล้ากันอย่างลงตัว อาหารนับสิบชนิดบนโต๊ะล้วนปรุงด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับ ผสมผสานฝีมือปลายจวักอันเป็นเอกลักษณ์ ปลาทอดกรอบราดซอสสามรส หมูตุ๋นละลายในปาก และไก่ผัดพริกแห้งหอมกรุ่น ทุกจานคือเครื่องยืนยันว่านางไม่ได้เป็นแค่สะใภ้บ้านป่าอีกต่อไป แต่นางคือราชินีแห่งการค้าขายที่ทุกคนต้องก้มหัวให้ งานดำเนินไปอย่างครึกครื้น เสียงหัวเราะเคล้าเสียงดนตรีพื้นบ้านดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา หลินอิงคอยเดินทักทายแขกเหรื่อด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา มือเรียวคอยตักอาหารเลิศรสแจกจ่ายให้เด็กๆ จนทุกคนต่างสรรเสริญเยินยอความใจบุญของนาง ทิ้งให้พวกตraกูลฝ่ายสามีได้แต่ยืนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกริมขอบวง กระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามค่ำคืน แขกส่วนใหญ่เริ่มทยอยลากลับด้วยความอิ่มหนำสำราญ หลินอิงทรุดกายลงนั่งพักบนเก้าอี้ไม้ไผ่ด้วยความเหนื่อยล้าแต่นัยน์ตากลับเป็นประกายด้วยความสะใจ จางเหว่ยรินน้ำอุ่นส่งให้ภรรยาด้วยความใส่ใจ มือหนานวดคลึงบ่าให้เบาๆ เพื่อบรรเทาความเมื่อยล้า "เหนื่อยหรือไม่?" เสียงทุ้มนุ่มเอמהถามข้างหู "เหนื่อยค่ะ แต่คุ้มค่ามาก" หลินอิงพิงศีรษะกับอกแกร่ง หลับตาพริ้มรับความอบอุ่นจากสามี "อย่างน้อยวันนี้พวกเขาก็รู้แล้วว่า เราไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้ใครรังแกได้อีก" ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโรยตัวลงพร้อมกับความมืดมิดของราตรี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูโครมครามราวกับจะพังเข้ามา! จางเหว่ยลุกขึ้นยืนบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่บานประตูไม้ หลินอิงขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย นางค่อยๆ ก้าวเท้าตามสามีไปเปิดประตู ร่างของชายชุดดำแปลกหน้าสามคนยืนตระหง่านอยู่หน้าบ้าน ท่าทางทะมัดทะแมงและมีกลิ่นอายของนักฆ่าหรือนักเลงมืออาชีพ หัวหน้ากลุ่มยิ้มเยาะน่าขนลุก ชูกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดขึ้นมาตรงหน้า "คุณหนูหลิน... นายท่านของเราให้เอาของขวัญชิ้นใหญ่มาแสดงความยินดีกับความสำเร็จในวันนี้" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะเปิดฝากล่องออกเผยให้เห็นสิ่งของข้างในที่ทำให้เลือดในกายของหลินอิงเย็นเฉียบลงทันที ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปพร้อมกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ