คู่แข่งในหมู่บ้าน

กลิ่นหอมฉุนของพริกแห้งและเครื่องเทศคั่วจนเกรียมกำลังลอยอบอวลไปทั่วบริเวณลานบ้านสวนของหลินอิง เสียงตำน้ำพริกในครกหินดัง "โครก... ครก..." เป็นจังหวะหนักแน่นราวกับจะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านได้ยินว่า สะใภ้บ้านตระกูลจางผู้นี้ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ เป็นอันขาด "อิงอิง เจ้าทำอะไรอยู่หรือ กลิ่นฉุนพริกนี่ตลบอบอวลไปถึงบ้านท้ายหมู่บ้านโน่นแน่ะ" ป้าอวี้ เพื่อนบ้านใจดีผู้มักจะมีผักสวนครัวมาแลกเปลี่ยนเสมอ เดินถือตะกร้าเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลใจ "ข้าเพิ่งไปตลาดมาเมื่อครู่... ได้ยินพวกแม่ค้าปากหอยปากปูเขาลือกันหนาหูเชียว" หลินอิงหยุดมือจากการตำ เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "เรื่องที่ว่าน้ำพริกสูตรลับของข้าใส่ยาเบื่อ หรือเรื่องที่ว่าวัตถุดิบที่ข้าใช้ทำหมูทอดกระเทียมเป็นเนื้อหมูเน่ากันล่ะคะป้าอวี้" ป้าอวี้สะดุ้งโหยง รีบกวาดตามองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "เจ้า...เจ้ารู้ได้อย่างไร! ใช่แล้วล่ะ แม่นางเฉินจากบ้านรองผู้ใหญ่บ้านนางเที่ยวประกาศไปทั่วว่า ของที่เจ้าขายในตลาดมืดช่วงนี้มีปัญหา มีคนกินแล้วท้องเสีย จนตอนนี้ชาวบ้านเริ่มลังเล ไม่กล้ามาเข้าคิวซื้อน้ำพริกของเจ้าแล้วนะอิงอิง เจ้าจะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้ ชื่อเสียงที่สะสมมาพังหมดพอดี!" หลินอิงแค่นหัวเราะในลำคอ "หึ... คนเรานี่นะ เวลาเห็นคนอื่นได้ดีกว่าก็มักจะหาทางฉุดให้ตกลงมาเท่ากับตัวเองเสมอ นางเฉินผู้นี้คงลืมไปเสียแล้วกระมัง ว่าหางจิ้งจอกต่อให้ซ่อนมิดชิดแค่ไหน วันหนึ่งมันก็ต้องโผล่ออกมาอยู่ดี" ในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอ หลินอิงเพิ่งจะตรวจสอบสต็อกสินค้าและยอดขายถุงกระดาษคราฟท์บรรจุอาหารที่พุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์เมื่อวานนี้ ความอิจฉาริษยาของคนบางกลุ่มจึงบังเกิดเป็นธรรมดา แต่การมาดิสเครดิตกันแบบไร้หลักฐานเช่นนี้ ถือว่าหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ ขณะนั้นเอง ประตูรั้วไม้ไผ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างอวบอ้วนของแม่นางเฉินที่เดินนדเข้ามาพร้อมกับชาวบ้านอีกสามสี่คน สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มสะใจที่ปิดไม่มิด "อุ๊ยตาย! กลิ่นฉุนแสบจมูกเสียจริง หลินอิง เจ้ากำลังทำอะไรกินกันแน่ หรือว่ากำลังเคี่ยวกลบเกลื่อนกลิ่นเน่าเสียของวัตถุดิบกันแน่ล่ะ ถึงได้ตำพริกกลบเกลื่อนกลิ่นคาวเช่นนี้!" แม่นางเฉินเอ่ยเสียงดังลั่น จงใจให้ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่แอบมามุงดูได้ยินกันถ้วนหน้า หลินอิงวางสากลงในครกอย่างใจเย็น นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับแม่นางเฉินตรงๆ ไม่มีความหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ปากที่พ่นคำพูดพล่อยๆ ออกมานี่ หากไม่ใช้พูดเรื่องมีสาระ ก็ควรจะหุบเสียบ้างนะคะแม่นางเฉิน" หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนทุกพยางค์ "ท่านบอกว่าวัตถุดิบของข้าเน่าเสีย มีหลักฐานไหมคะ หรือว่าใช้แค่ลิ้นไก่เน่าๆ ของท่านมาเป็นเครื่องวัดความจริง" "นี่เจ้า! ปากดีนักนะหลินอิง!" แม่นางเฉินหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่ากราด "ทุกคนดูนางสิ ไร้สัมมาคารวะแถมยังก도ร้าวรวด! สามีเป็นทหารไปรบแท้ๆ แต่นางกลับทำตัวลับๆ ล่อๆ ค้าขายร่ำรวยผิดปกติ มิหนำซ้ำยังมีคนกินน้ำพริกของนางแล้วปวดท้องจนต้องนอนซม ใครๆ เขาก็รู้กันทั่ว ว่าเจ้าใช้ของต่ำช้ามาทำขาย!" ชาวบ้านเริ่มซุบซิบกันอื้ออึง ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าของหลายคน แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลาย ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมทางทหารก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางอยู่ด้านหน้าภรรยา รัศมีกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนทุกคนรอบบริเวณเงียบกริบลงทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน จางเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองแม่นางเฉิน เขาก้มลงมองภรรยาด้วยแววตาสื่อความหมายที่อ่อนโยนลงหลายส่วน มือหนายื่นไปหยิบผ้าขนับมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้หลินอิงอย่างเบามือ ท่าทางรักใคร่และทะนุถนอมนี้ทำเอาคนมองอิจฉาตาร้อนผ่าว "เหนื่อยไหม..." จางเหว่ยเอמהเสียงทุ้มต่ำถามภรรยา ราวกับโลกใบนี้มีแค่เขากับนางสองคน หลินอิงอมยิ้ม ส่ายหัวน้อยๆ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ พอดีมีสุนัขแถวนี้เห่าเสียงดังไปหน่อย เลยทำให้เสียสมาธิในการปรุงอาหารนิดหน่อยเท่านั้นเอง" จางเหว่ยหันขวับไปมองแม่นางเฉินด้วยสายตาดุร้ายราวกับพยัคฆ์ร้ายจ้องจะขย้ำเหยื่อ เสียงทุ้มตนนั่นกดต่ำจนน่ากลัว "ภรรยาข้าทำมาหากินด้วยลำแข้งของตัวเอง สะอาดและซื่อสัตย์ หากใครยังกล้าปล่อยข่าวลือเสียหายหรือมารangแกนางอีก... อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เตือน!" แม่นางเฉินหน้าซีดเผือด ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ อำนาจของนายทหารผู้เลื่องชื่อในกอง ทัพนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น นางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ความแค้นยังมีมากกว่าความกลัว จึงกัดฟันพูดต่อ "ทะ...ท่านจาง จะปกป้องภรรยาเกินไปแล้ว! ถ้านางบริสุทธิ์จริง ทำไมไม่พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นล่ะว่าน้ำพริกของนางปลอดภัย ไร้สารพิษจริง!" หลินอิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงกังวานใสแต่เด็ดขาด "อยากให้พิสูจน์หรือคะ ได้สิคะ..." นางหันไปหยิบถ้วยกระเบื้องเคลือบที่บรรจุน้ำพริกสูตรเด็ดเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ตักราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่ส่งควันฉุย กลิ่นหอมเย้ายวนของกุ้งแห้งคั่ว กระเทียมเจียว และพริกขี้หนูสวนกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้น้ำลายสอจนคนที่ยืนมุงอยู่ต่างต้องกลืนน้ำลายตาม หลินอิงยื่นจานข้าวรสเลิศนั้นไปตรงหน้าแม่นางเฉิน รอยยิ้มบนใบหน้าช่างงดงามราวกับดอกไม้พิษ "ถ้าท่านกล้ากินจานนี้หมดต่อหน้าทุกคน ณ ที่นี้... แล้วภายในหนึ่งชั่วยามท่านไม่ท้องเสียหรือเป็นอะไรไป ข้าจะยกสูตรน้ำพริกทั้งหมดให้ท่านฟรีๆ พร้อมกับปิดร้านเลิกขายไปเลย แต่..." หลินอิงหรี่ตามองนิ่ง "ถ้าท่านไม่กล้ากิน หรือกลัวว่าสิ่งที่ท่านพูดจะเป็นการใส่ร้ายป้ายสี... ท่านต้องคุกเข่าขอขมาข้าหน้าหมู่บ้านสามครั้ง พร้อมกับตะโกนว่า 'ข้ามันคนปากพล่อย ชอบอิจฉาริษยาผู้อื่น' ให้ทุกคนได้ยิน... กล้าไหมล่ะคะ?" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมบริเวณลานบ้านทันที ทุกสายตาพากันจดจ้องไปที่แม่นางเฉินซึ่งตอนนี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มขมับ นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะจานข้าวตรงหน้า หลินอิงแค่นยิ้มเยาะในใจ กำลังจะเอ่ยปากตอกย้ำความขี้ขลาดของอีกฝ่ายให้ถึงพริกถึงขิง ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากนอกรั้วบ้าน "ช่างเป็นวิธีแก้ปัญหาที่เด็ดขาดและสะใจเสียจริง... แม่สะใภ้จาง" ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดผ้าแพรปักลายประณีต สวมหมวกปีกกว้างบังใบหน้าครึ่งซีกค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้าน พร้อมกับผู้ติดตามที่ถือหีบไม้ลึกลับท่าทางมีฐานะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากของเขาขณะกวาดสายตามองหลินอิงด้วยความสนใจระคนท้าทาย (ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับความรักและความอลวนของหลินอิงกับจางเหว่ยค่ะ - ครัวคุณยาย)