กลยุทธ์สินค้าหายาก

“ถ้าสะใภ้รองหลินยังกล้าเอาแป้งขาวเนื้อเนียนละเอียดขนาดนี้มากองขายใต้โต๊ะอีก ฉันเกรงว่าต่อให้หน่วยตรวจสอบตลาดของอำเภอจะตาบอดสนิท ก็คงทนกลิ่นหอมของหมั่นโถวแป้งสาลีแท้ๆ ที่ลอยไปติดจมูกผู้กำกับการสถานีไม่ได้อยู่ดีค่ะ” เสียงหัวเราะเยาะหยันที่พยายามกดให้เบาลงของป้าเฉิน ดังลอดผ่านม่านผ้าใบสีตุ่นของห้องเก็บของท้ายตลาดมืด ทว่ากลับชัดเจนพอที่จะทำให้หลินอิงที่กำลังก้มหน้าชั่งตวงน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ลงในถุงกระดาษสีน้ำตาล ชะงักมือเรียวที่เรียบลื่นดั่งหยกอุ่นลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบของหลินอิงไม่ได้เงยขึ้นไปมองผู้มาเยือนทันที เธอยังคงจัดการผูกปมเชือกฟางด้วยความประณีต ราวกับเสียงกระซิบกระซาบถากถางนั้นเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญตัวหนึ่งเท่านั้น ในยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลนจนแม้แต่แป้งหยาบสีคล้ำยังต้องใช้คูปองแลกอย่างยากลำบาก การที่เธอสามารถนำ ‘น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์’ และ ‘แป้งสาลีชั้นดีเนื้อละเอียดดุจหิมะ’ ออกมาวางขายในตลาดมืดแห่งนี้ได้ย่อมหมายถึงการเหยียบย่างอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงตึงระหว่างความมั่งคั่งกับคุกตาราง แต่นั่นแหละ… คือความสนุกของการเล่นเกมที่หลินอิงโปรดปราน “ถ้าผู้กำกับการสถานีท่านนั้นจมูกไวปานสุนัขล่าเนื้อจริงอย่างที่ป้าเฉินว่า ป่านนี้คงไม่ได้นั่งพุงพลุ้ยตรวจบัญชีอยู่ที่ทำการอำเภอหรอกค่ะ คงวิ่งแจ้นมาเคาะประตูบ้านฉันเพื่อขอซื้อน้ำตาลไปต้มน้ำขิงบำรุงธาตุหยางตั้งนานแล้ว” หลินอิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่แต้มอยู่บนริมฝีปากสีชาดไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นั้นฉายแววเยືือกเย็นและทรงอำนาจจนป้าเฉินที่ตั้งใจมาข่มขวัญต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว “เธอนี่นะ ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันหลินอิง ระวังเถอะ… แม่สามีของเธอที่บ้านตระกูลจางรู้เข้า ว่าลูกสะใภ้แอบเอาของมีค่าพวกนี้มาขายเก็งกำไรโดยไม่แบ่งเข้ากองกลางของตระกูล เธอจะไม่ได้แม้แต่แผ่นไม้กระดานให้นอน” ป้าเฉินยังไม่วายขู่กระซิบพลันกวาดสายตามองไปรอบห้องเก็บของที่อัดแน่นไปด้วยกระสอบสินค้าจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตลับในห้วงจิตสำนึกของหลินอิง “เรื่องในบ้านตระกูลจาง หนักหนาหรือเบาบางแค่ไหน ฉันผู้เป็นสะใภ้ย่อมรู้ดีกว่าคนนอกที่คอยเอาหูไปนาเอาตาไปไร่แถวนี้ค่ะ” หลินอิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่น้ำหนักคำพูดแต่ละคำราวกับตอกตะปูฝังลงบนเนื้อไม้ “อีกอย่าง… ของพวกนี้ไม่ได้งอกออกมาจากแปลงนาของหมู่บ้านเราเสียหน่อย จะให้ฉันเอาไปแบ่งปันให้คนที่คอยจ้องจะแทงข้างหลังครอบครัวฉันหรือคะ? ฝันไปเถอะค่ะ” ป้าเฉินหน้าเจื่อนลงถนัดตา หล่อนรู้ดีว่าหลินอิงในยามนี้ไม่ใช่หญิงสาวอ่อนต่อโลกที่ยอมให้ใครมาโขกสับเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ตั้งแต่ที่จางเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารผู้เงียบขรึมและดุดันของหล่อนกลับมาพักฟื้นที่บ้าน พร้อมกับข่าวลือเรื่องตำแหน่งหน้าที่ที่สูงขึ้น ความเกรงอกเกรงใจของชาวบ้านที่มีต่อบ้านรองตระกูลจางก็พุ่งสูงขึ้นตามลำดับ แม้คนจะอิจฉาตาร้อนกันแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องตรงๆ ทว่า… สินค้าหายากอย่างน้ำตาลและแป้งสาลีชั้นดีในมือหลินอิงเวลานี้ คือขุมทรัพย์ที่ล่อตาล่อใจเหล่าพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่ทุจริตยิ่งกว่าเสือหิว “ฉันไม่ได้จะมาหาเรื่องเธอนะอิงอิง…” ป้าเฉินเปลี่ยนท่าทีทันควัน รอยยิ้มจอมปลอมถูกปั้นแต่งขึ้นมาใหม่จนริ้วรอยรอบดวงตายุ่บยับ “เพียงแต่… ของดีแบบนี้ ถ้าขายกระจายแบบนี้ความลับไม่มีทางรั่วไหลหรอกหรือ? ฉันมี ‘ทางเลือก’ ที่ดีกว่านั้นมาเสนอ…” หลินอิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ผายมือเชิญให้อีกฝ่ายพูดต่อด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ว่ามาสิคะ หูของฉันเปิดรับข้อเสนอที่ดีเสมอ หากว่ามันคุ้มค่าพอที่จะแลกกับความเสี่ยง” “เถ้าแก่หวังจากอำเภอข้างๆ… เขาต้องการน้ำตาลทรายขาวสิบถุง และแป้งสาลีชั้นดีอีกห้าสิบกระสอบเพื่อไปจัดงานแต่งงานลูกชาย เขาให้ราคาสูงกว่าท้องตลาดถึงสามเท่า! แต่มีข้อแม้ว่า… ต้องส่งมอบให้คืนนี้ที่โกดังร้างท้ายหมู่บ้าน และ… เขาขอเจรจากับเธอเป็นการส่วนตัว” ป้าเฉินกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนหวาดระแวง ในมุมมืดของห้องเก็บของ หลินอิงซ่อนรอยยิ้มมุมปากไว้ภายใต้เงาแสงตะเกียง *เถ้าแก่หวัง* อย่างนั้นหรือ? หมูอ้วนตัวนี้ช่างขยันคลานมาให้เชือดถึงที่เสียจริง ใครๆ ก็รู้ว่าเถ้าแก่หวังเป็นพวกกาลกิณีประจำตลาดอำเภอ ทั้งเจ้าเล่ห์และชอบใช้กำลังกดขี่ชาวบ้าน การนัดพบกันในโกดังร้างยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ใช่การเจรจาธุรกิจอย่างแน่นอน แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่จัดฉากไว้เพื่อฮุบสินค้าและบีบบังคับให้เธอยอมจำนน ทว่า… หลินอิงกลับตบมือเบาๆ สองครั้ง รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยพิษร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ข้อเสนอน่าสนใจมากค่ะป้าเฉิน เงินสามเท่า… ใครบ้างจะไม่ชอบ” หลินอิงก้าวเข้าไปใกล้ป้าเฉินช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งสาลีและสบู่ชั้นดีที่ติดกายหญิงสาวโชยเข้าจมูกอีกฝ่าย “ฝากบอกเถ้าแก่หวังด้วยนะคะ ว่าคืนนี้… สามทุ่มตรง ฉันจะไปรอเขาที่โกดังร้างตามนัดหมาย” ป้าเฉินยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ คิดว่าปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดแล้ว จึงรีบขอตัวเดินลับหายไปในความมืดของตรอกแคบ หลินอิงมองตามหลังร่างท้วมนั้นไปจนลับตา รอยยิ้มบนใบหน้าพลันมลายหายสิ้น เหลือไว้เพียงแววตาดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เธอย่อตัวลงเปิดกระสอบแป้งสาลีใบใหญ่ หยิบขวดแก้วบรรจุน้ำมันพริกสูตรลับเฉพาะที่ทำจากมิติซูเปอร์มาเก็ตขึ้นมาพินิจ ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูบ้านสวนตระกูลจาง… จางเหว่ย ในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวเข้มของนายทหารที่เปียกชื้นด้วยละอองฝนยามค่ำคืน ก้าวเท้าเข้ามาในรั้วบ้านด้วยฝีเท้าหนักแน่นและเงียบเชียบ ดวงตาคมดุภายใต้คิ้วหนาเข้มกวาดมองไปรอบบริเวณบ้านที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากห้องครัวที่ยังคงสว่างอยู่ ร่างสูงใหญ่หยุดยืนที่หน้าประตูครัว กลิ่นหอมฉุนกึกของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นยาจีนโชยเตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณความหิวโหยและความอบอุ่นที่ขาดหายไปนานให้ตื่นขึ้น แต่นอกเหนือจากกลิ่นอาหารแล้ว สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโกโชนกลับบอกเขาว่า… ภรรยาตัวน้อยของเขากำลังเตรียมตัวออกไป ‘ล่าสัตว์’ อีกแล้ว จางเหว่ยผลักประตูไม้เข้ามาอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่กำยำยืนขวางทางออกอยู่ที่ธรณีประตู ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ทว่าแววตาสื่อความหมายชัดเจนว่าเขาไม่ยอมให้เธอไปคนเดียวเด็ดขาด “ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ สะใภ้รองหลินคิดจะหิ้วถุงน้ำตาลไปแจกใครที่โกดังร้างท้ายหมู่บ้านหรือครับ?” เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังเอ่ยขึ้นท่าย์มกลางความเงียบ หลินอิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสบตากับสามี ร่างสูงที่ยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มท้าทาย “คุณกลับมาทันเวลาพอดีเลยค่ะพี่เหว่ย…” หลินอิงก้าวเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนปกเสื้อทหารที่เปียกชื้นของเขาเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม “คืนนี้… ฉันจะพาคุณไปดูวิธี ‘ทำหมูหัน’ ฉบับคนตระกูลหลิน ที่รับรองว่ากระดูกทุกชิ้นจะต้องแตกละเอียดไม่มีชิ้นดีค่ะ” จางเหว่ยไม่ตอบคำถาม มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นฝนและไอร้อนจากเตาไฟหลอมรวมกันในคืนที่อากาศเย็นยะเยือก เขาก้มลงกระซิบชิดริมหูภรรยาด้วยน้ำเสียงดุดันแต่สั่นระริกด้วยความรักใคร่ “ไม่ว่าเธอจะหั่นหมูตัวไหน… แต่คืนนี้ ถ้าเธอกล้าก้าวออกไปจากบ้านโดยไม่มีฉันเดินเคียงข้าง เตรียมตัวโดน ‘ลงโทษ’ บนเตียงจนกว่าจะลุกไม่ไหวแน่ครับภรรยา” *ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับแผนการอันแยบยลของหลินอิงค่ะ - ครัวคุณยาย*