ลูกค้าขาประจำคนแรก

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเคลือบกระเบื้องสั่นระริก หยดน้ำร้อนกระเด็นถูกหลังมือของหลินอิง แต่หญิงสาวหาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ เธอยังคงยืนเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองแขกผู้มาเยือนยามวิกาลด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "ถ้าพวกท่านยังมีแรงมาโวยวายเสียงดังในบ้านของฉัน แปลว่าเงินที่ฉันให้ยืมไปเมื่อเดือนก่อนคงจะงอกเงยจนล้นกระเป๋าแล้วสินะคะ... คุณป้าสะใภ้ใหญ่" หลินอิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง หญิงวัยกลางคนร่างท้วมหน้าตาถมึงทึงผู้เป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลจางสะดุ้งโหยงเมื่อถูกจี้ใจดำ นางแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากด้วยความกระวนกระวายใจ ก่อนจะถลึงตาใส่หลินอิงอย่างไม่ยอมแพ้ "นังตัวดี! แกอย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ! นังเด็กปากดีอย่างแกมันทำเสน่ห์ใส่หลานชายฉันใช่ไหม ถึงทำให้จางเหว่ยยอมควักเงินเก็บทั้งชีวิตมาสร้างครัวหลังบ้านให้แกจนใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ แถมยังทำตัวเป็นนายทหารผู้คลั่งรัก คอยตามรับตามส่งไม่ห่าง... แกมันปีศาจจิ้งจอกชัดๆ!" หลินอิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวingเบาๆ นั้นช่างบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ที่อีกฝ่ายยืนค้ำอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งผลัดหน้าและกลิ่นหอมจางๆ จากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตที่ติดตัวหลินอิงอยู่ตลอดเวลาโชว์หรี่เข้าจมูก จนอีกฝ่ายเผลอผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ปีศาจจิ้งจอกหรือคะ? น่าเสียดายนะคะที่คุณป้าเข้าใจผิดถนัด สามีของฉันเขาเป็นคนฉลาดและเด็ดขาด เขาจะรักใครหรือทุ่มเทให้ใคร ย่อมใช้สมองตรองดูดีแล้ว ไม่เหมือนใครบางคนที่ใช้แต่ความโลภครอบงำจนสามีเอือมระอา... ว่าแต่ วันนี้ที่ถ่อสังขารมาถึงนี่ คงไม่ใช่เพราะคิดถึงฉันหรอกกระมังคะ หรือว่า... เงินก้อนโตที่เอาไปเล่นการพนันเมื่อคืน มันละลายหายไปในพริบตาหมดแล้ว?" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้หน้าของสะใภ้ใหญ่เขียวคล้ำสลับแดงก่ำ นางยกนิ้วสั่นเทาขึ้นชี้หน้าหลินอิง หมายจะด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายที่สุดเท่าที่จะสรรหาได้ ทว่ายังไม่ทันที่น้ำลายจะกระเด็นออกจากปาก เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม "ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ บ้านหลังนี้ยังเปิดต้อนรับแขกที่ไร้มารยาทอยู่อีกหรือครับ... อิงอิง" จางเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศ ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและเม็ดเหงื่อพราวจากการฝึกซ้อม เขาก้าวเข้ามาในห้องครัวด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดมองป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าน่ากลัวจนอีกฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เหว่ย... หลานรัก ป้าแค่มารy..." "ผมคิดว่าผมเคยเตือนพวกท่านชัดเจนแล้วนะครับว่า อย่ามารบกวนภรรยาของผมในยามวิกาลแบบนี้" จางเหว่ยเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง เขาเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างหลินอิงอย่างปกป้อง พร้อมกับเอื้อมมือหนาไปโอบเอวบางไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของสามีทำให้หลินอิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะมุมปากหยักยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ สะใภ้ใหญ่หน้าเสีย นางรู้ดีว่าหลานชายคนนี้พูดจริงทำจริง และยิ่งตอนนี้จางเหว่ยได้รับการเลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าหน่วยทหารผู้ทรงอิทธิพลในค่ายใหญ่ ยิ่งไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาตรงๆ นางจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าฮึดฮัดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าหนีออกไปจากบ้านอย่างหัวเสีย เมื่อร่างท้วมลับสายตาไปแล้ว บรรยากาศตึงเครียดในห้องครัวก็มลายหาย Sไป แทนที่ด้วยความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอความเสน่หา หลินอิงถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับสามีรูปงามที่ยังคงโอบเอวเธออยู่ "คุณนี่นะ มาขัดจังหวะตอนฉันกำลังสนุกเสียได้" หลินอิงเอ่ยปากแซว พลางใช้ปลายนิ้วเรียวจิ้มเบาๆ ที่อกเสื้อของเขา จางเหว่ยคว้าจับปลายนิ้วซนนั้นไว้ด้วยมือเดียว ดวงตาคมก้มมองภรรยาด้วยความอ่อนโยนที่มักจะมีให้เธอผู้เดียวเสมอ "ผมกลัวว่าคุณจะเหนื่อยกับการไล่ตะردขยะพวกนั้น... สู้เอาเวลามาสนใจสามีผู้ซื่อสัตย์คนนี้ไม่ดีกว่าหรือครับ" "ปากหวานเสียจริงนะคะ ช่วงนี้เป็นหัวหน้าหน่วยทหารแล้ว หัดพูดจาเจ้าเล่ห์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" หลินอิงค้อนให้วงหน้าคมคายวงนั้นเบาๆ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความสุข "พูดความจริงต่างหากครับ" จางเหว่ยโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนหลินอิงได้กลิ่นสบู่หอมสะอาดและกลิ่นอายบุรุษเพศจากตัวเขา "อีกอย่าง... วันนี้ผมไม่ได้กลับมามือเปล่า" ชายหนุ่มผละออกเล็กน้อย ก่อนจะหยิบปิ่นโตไม้เคลือบเงางามที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมาวางบนโต๊ะอาหาร หลินอิงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ปรกติแล้วมีแต่เธอที่เป็นฝ่ายทำอาหารให้เขากิน เหตุใดวันนี้สามีมาดนิ่งถึงได้กลายเป็นคนหิ้วปิ่นโตกลับบ้านเสียเอง "นี่คืออะไรคะ? อย่าบอกนะว่าคุณแอบไปหัดทำอาหารมา" "ไม่ใช่ฝีมือผมหรอกครับ..." จางเหว่ยแย้มยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเปิดฝาปิ่นโตชั้นบนออก ทันทีที่ฝาถูกเปิดออก กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศและกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อตุ๋นเปื่อยนุ่มก็พวยพุ่งกระจายไปทั่วทั้งห้องครัว กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่ว่าใครได้กลิ่นก็ต้องจำได้ทันที หลินอิงเบิกตากว้างเล็กน้อย "นี่มัน..." "ผู้กองเฉินกับลูกน้องในหน่วยของผม... พวกเขาติดใจรสชาติ 'เนื้อตุ๋นสูตรลับ' ของคุณจนคลั่งกันไปหมดแล้วครับ" จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกแกมภูมิใจ "วันนี้พวกเขาถึงกับยอมจ่ายเงินเบี้ยเลี้ยงเกือบครึ่งเดือน เพื่อแลกกับการให้ผมหิ้วปิ่นโตนี้กลับมาให้คุณช่วยตรวจสอบ และ... ถ้าเป็นไปได้ พวกเขาอยากขอสั่งจองเป็น 'ลูกค้าขาประจำ' รายแรกของคุณอย่างเป็นทางการ" คำว่า 'ลูกค้าขาประจำคนแรก' ทำให้หลินอิงนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวสมองอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณตัวเลขและโอกาสทางธุรกิจในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความท้าทายนี้ทันที นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของอาหารมื้อดึก แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรธุรกิจอาหารในมิลลิลับที่เธอเฝ้ารอมานาน หลินอิงก้มมองปิ่นโตไม้ที่มีควันร้อนๆ ลอยกรุ่นขึ้นมา สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของสามี รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก3 เพื่อรับกลิ่นหอมเย้ายวนนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับจางเหว่ยด้วยแววตานิ่งสงบแต่ทรงพลัง "ลูกค้ากระเป๋าหนักและซื่อสัตย์เช่นนี้... ครัวของคุณยายไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้วค่ะ" หลินอิงกล่าวเสียงหวาน ทว่า ในวินาทีที่เธอยื่นมือไปหยิบตะเกียบเพื่อจะตักชิมน้ำซุปฝีมือตัวเองในอปิ่นโตนั้น จางเหว่ยกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาฉับพลัน พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงกระซิบที่ชวนให้หัวใจเต้นรัว "แต่ก่อนจะรับออร์เดอร์นั้น... มีเรื่องสำคัญกว่าที่ผมต้องจัดการกับคุณก่อน" หลินอิงยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร จางเหว่ยก็รวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น แล้วก้มลงปิดเรียวปากอิ่มด้วยจุมพิตที่ร้อนแรงและลึกซึ้งดั่งไฟสุม ความหวานปนความโหยหาที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันทำให้หลินอิงเผลอหลับตาพริ้ม ยอมปล่อยให้ร่างกายนุ่มนวลตกอยู่ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งนั้น โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า... ที่หน้าต่างห้องครัวด้านนอก มีเงาร่างปริศนาร่างหนึ่งกำลังยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย และมือข้างนั้นกำลังถือซองกระดาษลับบางอย่างเตรียมจะโยดเข้ามาในบ้าน! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับก้าวสำคัญของหลินอิงค่ะ - ครัวคุณยาย