ข่าวดีเรื่องลูก

"ข้าบอกแล้วไงว่านังสะใภ้รองผู้นั้นมันสำออย! แค่กลิ่นน้ำมันหมูทอดกระเทียมเจียวถึงกับหน้ามืดคลื่นไส้ ร่างกายอ่อนแอราวกับก้านกล้วยถูกลมพัดเช่นนี้ จะมีปัญญาทำมาหากินเลี้ยงดูบุตรชายของข้าไปได้สักกี่น้ำ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุผ่านม่านลูกปัดไม้ไผ่เข้ามาในห้องโถง สะท้อนถึงความเกลียดชังที่ไม่มีวันลดทอนลง แม้ตระกูลจางจะย้ายออกมาปลูกเรือนแยกต่างหากแล้ว แต่เงาหัวใจที่เน่าเฟะของคนบ้านใหญ่ก็ตามมารังควานไม่เว้นแต่ละวัน หลินอิงวางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีครามทอละเอียดหันกลับไปมองเงาร่างของป้าสะใภ้และแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูรั้วด้วยสายตานิ่งสงบ แต่แฝงประกายความคมกริบดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ถ้าปากของท่านว่างนัก ทำไมไม่เอาเวลาไปเคี้ยวหญ้าในทุ่งนาเสียล่ะคะ จะได้ไม่ต้องมาเห่าหอนหน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้" หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "แก! นังปากจัด!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธจัด "แต่งเข้าบ้านมาตั้งนานนอกจากทำอาหารกลิ่นเหม็นสาบชวนอเจียนแล้ว แกยังไม่เคยมีหัวข้อท้องโตอุ้มหลานให้ตระกูลจางเลยสักคน! ผู้หญิงไร้ค่าเช่นนี้ สมควรโดนเหว่ยเกอหย่าเสียให้พ้นทาง!" หลินอิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยัน "หย่าหรือคะ? เกรงว่าสามีของฉันคงเอาหัวโขกกำแพงตายเสียก่อนถ้าไม่มีฉันคอยคุมหางเสือชีวิตให้... อีกอย่าง เรื่องท้องหรือไม่ท้อง มันไม่ใช่เรื่องที่คนปากหอยปากปูอย่างพวกท่านจะมาตัดสินได้หรอกนะคะ เชิญกลับไปเสียเถอะค่ะ ข้ากำลังจะทำอาหารเที่ยง ขี้เกียจฟังเสียงกาน้ำเดือดแถวนี้ให้ปวดประสาท" ปัง! ประตูไม้สักถูกปิดกระแทกใส่หน้าแขกผู้ไม่ได้รับเชิญอย่างไม่ไว้หน้า ทิ้งให้เสียงโวยวายด่าทอสาปแช่งดังแว่วอยู่ภาระรั้วอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปตามระยะทาง หลินอิงถอนหายใจยาว มือเรียวบางยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอุ่นวาบแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในช่วงสามวันที่ผ่านมา อาการคลื่นไส้ช่วงเช้า กลิ่นอาหารที่เคยชอบกลับเหม็นหืน และความหิวโหยที่แปลกประหลาด—ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความอ่อนแอตามที่แม่สามีปรามาส แต่มันคือสัญญาณเตือนจากชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันภายในร่างของเธอ "หรือว่า... จะท้องจริงๆ?" เพื่อความแน่ใจ หลินอิงอาศัยจังหวะที่เรือนเงียบสงบ แอบส่งจิตเข้าไปสำรวจในมิติลับ "ซูเปอร์มาร์เก็ตเคลื่อนที่" แหล่งกบดานลับแลที่บรรจุสินค้าอุปโภคบริโภคจากโลกอนาคต ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาไปเห็นอุปกรณ์การแพทย์ชิ้นหนึ่งที่นางเคยหยิบติดมือมา—ชุดทดสอบการตั้งครรภ์แบบหยด ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ แถบกระดาษสีขาวปรากฏขีดสีแดงเข้มขึ้นสองขีดเด่นชัด สองขีด! ชัดเจนยิ่งกว่าตัวหนังสือในตำราหลวง หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกตื่นตระหนก ดีใจ ประหม่า และอบอุ่นหลั่งไหลเข้ามาปะปนกันจนขอบตาร้อนผ่าว นางไม่เคยคิดเลยว่าในยุคสมัยที่ยากลำบากและเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีนี้ สวรรค์จะประทาน "สมบัติล้ำค่า" ที่ผูกพันด้วยสายเลือดมาให้ตนเองและจางเหว่ย ตกเย็น... เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาในบริเวณบ้าน กลิ่นอายไอแดดและฝุ่นผงของสนามฝึกทหารผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อของผู้ชายร่างสูงใหญ่ จางเหว่ยปลดกระบี่ประจำกายวางไว้บนโต๊ะไม้ด้วยความคุ้นเคย ก่อนกวาดสายตาคมกริบมองหาภรรยาตัวน้อย ปกติเวลานี้ร่างบางมักจะยืนง่วนอยู่หน้าเตาไฟ พร้อมรอยยิ้มหวานและน้ำชาอุ่นๆ รอรับสามีเสมอ แต่วันนี้... บ้านกลับเงียบสงบผิดปกติ "อิงอิง?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกอย่างกังวล ขายาวรีบสาวเท้าตรงไปยังห้องครัว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือภรรยารักกำลังนั่งเหม่อมองหม้อตุ๋นยาจีนบนเตอถ่าน แว่นตาไร้กรอบแห่งความกังวลฉายชัดบนใบหน้าสวยหวานที่ดูซีดเซียวลงเล็กน้อย จางเหว่ยหัวใจกระตุกวูบ เขาพุ่งเข้าไปโอบกอดร่างบางจากด้านหลังทันที วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กดึงนางเข้าแนบชิดอกแกร่ง สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายนิ้วภรรยา "เจ้าเป็นอะไร? ใครกล้ามาหาเรื่องเจ้าอีก หรือว่าแม่กับป้าสะใภ้มาอาละวาดที่นี่ บอกข้ามา เดี๋ยวข้าจะไปจัดการพวกนางเอง" เสียงทุ้มดุเข้มแฝงไอสังหารอย่างชัดเจน จางเหว่ยเกลียดที่สุดคือการเห็นภรรยาต้องมาทนรับความกดดันจากครอบครัวเดิมที่เห็นแก่ตัว หลินอิงสะ giตุ้งเล็กน้อยจากภวังค์ นางหันกลับมาซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย สูดกลิ่นกายบุรุษที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยที่สุดในโลกใบนี้ มือเรียวเล็กเอื้อมไปโอบเอวสอบของเขาไว้แน่น "เปล่าค่ะ... ไม่มีใครทำอะไรฉันได้หรอก คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่ายๆ" เสียงหวานเอ่ยอู้อี้อยู่ตรงปกเสื้อทหาร "แล้วทำไมหน้าตาถึงดูเคร่งเครียดนัก? ไหน... บอกสามีคนนี้ซิ มีเรื่องอะไรปิดบังข้าอยู่หรือเปล่า" จางเหว่ยคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย มือใหญ่ประคองใบหน้าเนียนนุ่มให้เงยขึ้นสบตา ดวงตาคมดุคู่นั้นฉายแววห่วงใยจนแทบจะละลาย หลินอิงเม้มริมฝีปากแน่น ชั่วขณะหนึ่งนางลังเลว่าจะบอกเขาอย่างไรดี นางหยิบมือใหญ่ของสามีขึ้นมา ช้าๆ บรรจงวางลงบนหน้าท้องแบนราบของตนเองใต้ร่มผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม "จางเหว่ย..." นางกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใส "ที่ฉันเหม่อลอย... ไม่ใช่เพราะโกรธใครหรอกค่ะ" "แล้วเพราะอะไร...?" สามีหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความระทึก "เพราะว่า... ตรงนี้... มีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตขึ้นมาแล้วค่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นยังคงลอยอวลอยู่รอบตัว แต่ลมหายใจของจางเหว่ยกลับสะดุดกึก ดวงตาคมกริบที่เคยผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สมองของนายทหารผู้เด็ดเดี่ยวหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อประโยคเมื่อครู่ซึมซับเข้าสู่ความนึกคิด ท้อง? ภรรยาของเขากำลังจะมีลูก? เลือดในกายของจางเหว่ยสูบฉีดพลุ่งพล่าน มือใหญ่ที่ทาบอยู่บนหน้าท้องของภรรยาสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขากลัวเหลือเกินว่าสัมผัสของตนจะหนักเกินไป กลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งที่ตื่นมาแล้วจะสลายหายไป "อิงอิง... เจ้า... เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม?" เสียงทุ้มพร่าแหบจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หลินอิงหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา นางส่ายหัวช้าๆ "ฉันจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกับคุณทำไมล่ะคะ? สามีโง่เง่า..." ยังไม่ทันที่จางเหว่ยจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเพื่อระบายความตื้นตันใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก เสียงเคาะประตูด้านนอกเรือนก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่ดังแทรกเข้ามาในยามวิกาล "คุณจาง! คุณหลิน!แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่ตลาดมืดแล้วจ้า! สินค้าล็อตใหม่ของพวกคุณถูกคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปทุบทำลายจนพังยศพังยับหมดแล้ว!" รอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของทั้งคู่แข็งค้างในทันที แววตาของจางเหว่ยแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที ขณะที่หลินอิงหรี่ตาลงอย่างอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบาง **ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปพร้อมกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ**