การปองร้ายจากศัตรูเก่า

กลิ่นน้ำมันสนและเศษขี้เลื่อยไหม้เกรียมไม่ได้ลอยมาเตะจมูกหลินอิงจากลมภายนอก หากแต่ลอยอวลมาจากปลายรองเท้าหนังขัดเงาของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานต่างหาก ดวงตากลมโตคู่คมกริบของหลินอิงหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวยังคงบรรจงใช้แปรงขนกระต่ายปัดผงแป้งมันสำปะหลังออกจากถาดขนมเปี๊ยะอบควันเทียนล็อตสุดท้ายอย่างใจเย็น ราวกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเงาตะคุ่มที่ทาบทับอยู่หลังบานกระจกฝ้าของโรงงานแปรรูปอาหารบ้านสวน ไม่ได้มีความสำคัญไปกว่าความหนาของไส้ถั่วกวนไข่เค็มที่เธอเพิ่งบรรจงปั้นเลยแม้แต่น้อย "ดูท่าทาง... สุนัขที่ถูกเจ้าของตัดหางปล่อยวัด จะเริ่มส่งเสียงเห่าหอนยามวิกาลเสียแล้วนะคะ พี่เหว่ย" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นราบเรียบราวกับกำลังพูดคุยถึงดินฟ้าอากาศไม่ได้ทำให้ผู้เป็นสามีสะดุ้งสะเทือน จางเหว่ยซึ่งยืนพิงกรอบหน้าต่างพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทหารสีเขียวเข้มออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อน ปรายตามองไปยังเงาดำที่ไหววับอยู่ริมรั้วไม้ไผ่ด้านทิศตะวันตก แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนายทหารผู้ผ่านสนามรบฉายประกายเยียบเย็นจนน่ากลัว "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปเถอะค่ะที่รัก คนที่จนตรอกจนต้องใช้ไฟเป็นเครื่องต่อรอง ก็คือพวกที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะสู้ด้วยมันสมองแล้ว" จางเหว่ยขยับตัวเข้ามารวบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือหนากรำศึกกุมมือเรียวที่เปื้อนแป้งของเธอไว้เบาๆ พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมละมุนของดอกมะลิที่ติดอยู่ตามซอกผมของภรรยา "แต่ถ้าพวกมันกล้าเอา 'ครัวของเธอ' มาเสี่ยงกับกองไฟ... ฉันคงต้องสอนให้พวกมันรู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงมีรสชาติเผ็ดร้อนยิ่งกว่าแกงป่าฝีมือเธอเสียอีก" หลินอิงหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบวาววับด้วยความสนุกสนาน เธอไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด ปฏิบัติการขยายกิจการโรงงานแปรรูปอาหารและเครื่องดื่มสมุนไพรในยุคนี้กำลังไปได้สวย ผลกำไรมหาศาลจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติพิเศษที่ถูกแปรรูปมาเป็นสินค้าแบรนด์ "ครัวคุณยาย" ทำให้ตระกูลอดีตคู่ค้าที่เคยผูกขาดตลาดในอำเภอถึงกับกระอักเลือด ยิ่งตระกูลเฉินที่เคยคิดจะฮุบที่ดินบ้านสวนแห่งนี้ต้องพังพาบไม่เป็นท่าเพราะกลโกงทางธุรกิจที่ถูกเธอฟาดฟันกลับจนล้มละลาย ความแค้นฝังหุ่นจึงกลายเป็นชนวนเหตุให้พวกมันเลือกวิธีสกปรกที่สุดในคืนเดือนมืดนี้ "อย่าเพิ่งใจร้อนไปค่ะพี่เหว่ย ของอร่อยต้องเคี่ยวด้วยไฟอ่อนถึงจะเข้าเนื้อ... เหมือนกับแผนการที่ฉันเตรียมไว้ต้อนรับพวกหนูสกปรกกลุ่มนี้" หลินอิงพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวปัดคราบแป้งบนมือออกก่อนจะลูบไล้แผงอกกว้างของสามีอย่างหยอกเย้า "ไหนๆ พวกมันก็อุตส่าห์ลงทุนเอาฟืนมาสุมถึงหลังบ้านแล้ว เราจะไม่ออกไปต้อนรับขับสู้ด้วย 'สำรับพิเศษ' สักหน่อยได้อย่างไรเล่าคะ" ขณะที่บรรยากาศภายในห้องทำงานกำลังคุกรุ่นด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ ท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาลที่ภายนอกเริ่มมีกลิ่นควันไฟฉุนกึกโชยเข้ามาตามสายลม จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณลานตากสินค้าด้านหลัง เสียงทุบทำลายข้าวของและเสียงตะโกนอย่างฮึกเหิมของกลุ่มคนแปลกหน้าดังทะลุผนังเข้ามา "จุดไฟตรงกองลังไม้กระดาษนั่นแหละ! เอาให้วอดวาย อย่าให้เหลือหลักฐานว่าอีสะใภ้ตระกูลจางมันเอาสินค้าอะไรไปส่งตลาดมืดได้อีก!" เสียงแหบพร่าของชายคนหนึ่งตะโกนสั่งการด้วยความแค้นเคือง พร้อมกับแสงเพลิงสีส้มแดงที่เริ่มสطาดวาบขึ้นสะท้อนกระจกหน้าต่างโรงงาน หลินอิงหาได้สะดุ้งสะเทือน เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยັນเฉียบขาด ร่างบางเดินตรงไปยังโต๊ะไม้สักเก่าแก่ เปิดลิ้นชักหยิบขวดแก้วทรงเตี้ยที่มีน้ำสีอำพันบรรจุอยู่ภายในออกมา มันคือ "น้ำมันพริกหมาล่าสูตรเข้มข้นพิเศษ" ที่เธอสกัดขึ้นมาจากพริกเสฉวนดองยาในมิติพิเศษ ความเผ็ดร้อนของมันรุนแรงจนแค่สูดดมใกล้ๆ ก็ทำให้แสบจมูกแทบขาดใจ "พี่เหว่ยคะ ช่วยออกไปเปิดประตูต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ที... บอกพวกเขาหน่อยว่า อาหารมื้อดึกที่ฉันเตรียมไว้ให้วันนี้ 'ร้อนแรง' จนรับรองว่าพวกเขาจะต้องจดจำไปจนวันตายเลยทีเดียวค่ะ" จางเหว่ยรับขวดแก้วนั้นมาจากมือภรรยา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "ตามบัญชาค่ะที่รัก" ร่างสูงใหญ่ของนายทหารก้าวออกไปจากห้องทำงานอย่างเงียบเชาวน์ดุจเสือดาว ทิ้งให้หลินอิงยืนมองผ่านกระจกด้วยแววตาพึงพอใจ เธอกดสวิตช์เปิดระบบสปอตไลท์พลังงานแสงอาทิตย์ที่ซ่อนไว้ตามมุมรั้วทั้งหมดให้สว่างวาบขึ้นพร้อมกันในพริบตาเดียว! แสงไฟเจิดจ้าสาดส่องลงไปยังลานตากสินค้าด้านหลัง เผยให้เห็นเงาของชายฉกรรจ์สี่คนที่กำลังถือคบเพลิงและถังน้ำมันยืนหน้าตื่นอยู่ท่ามกลางความสว่างจ้า พวกมันกะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจที่จู่ๆ ความมืดมิดก็ถูกแปรเปลี่ยนเป็นกลางวันแสกๆ และก่อนที่พวกมันคนใดคนหนึ่งจะทันได้เอ่ยปากวิ่งหนี ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยก็พุ่งเข้าประชิดตัวหัวหน้าโจรที่ถือถังน้ำมันไว้ในมืออย่างรวดเรวปานสายฟ้าแลบ เสียงกระดูกลั่นดังกรอบพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นลานบ้านสวน! หลินอิงยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง รอยยิ้มหวานหยดย้อยประดับอยู่บนใบหน้า แต่แววตากลับเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังอยู่ในกำมือของสามีเธอนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มอีกสายหนึ่งที่กำลังแอบปีนขึ้นมาจากกำแพงอีกด้าน ร่างนั้นเงียบเชียบและว่องไวกว่าพวกโจรปลายแถวลิบลับ แถมในมือยังถือวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟวาววับ... มีดสั้นอาบยาพิษ! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า งานนี้ไม่ได้มีแค่พวกรับจ้างเผาโรงงานกระจอกๆ แต่ยังมี "มือสังหารมืออาชีพ" ที่ถูกส่งมาเก็บกวาดพยานและปิดปากเธอโดยเฉพาะซ่อนอยู่เบื้องหลัง! ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปพร้อมกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ