ทหารหนุ่มออกโรง

เสียงตึงตังที่ดังเล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างครัวด้านหลังเรือนพัก ไม่ได้ทำให้หลินอิงสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่กำลังถือทัพพีไม้เคาะขอบหม้อดินเผาเพื่อกะจังหวะเคี่ยวซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนยังคงมั่นคง กลิ่นหอมอวลของรากบัวและพุทราจีนที่ผสมผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับเสียงโวยวายหยาบคายที่ดังขึ้นเป็นระยะจากกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่บุกรุกเข้ามาในเขตรั้วบ้านสวน "นังสะใภ้ตัวแสบ! ออกมาเดี๋ยวนี้! แกซ่อนเงินและสูตรอาหารไว้ที่ไหน คายออกมาซะดีๆ ไม่งั้นวันนี้เรือนไม้หลังนี้ได้ราบเป็นหน้ากลองแน่!" เสียงแหบพร่าของเฒ่าจ้าวผู้มักใหญ่ใฝ่สูงตะโกนก้อง พร้อมกับเสียงถีบประตูไม้ระเบียงจนฝุ่นละอองร่วงกราว หลินอิงวางทัพพีลงช้าๆ นางปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ตรงชายเสื้อคลุมออกอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นราวกับน้ำค้างแข็ง นางไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ในมิติลับของนางมีทั้งปืนช็อตไฟฟ้าและสเปรย์พริกไทยชั้นดีที่พร้อมสั่งสอนคนพวกนี้ให้เข็ดหลาบ แต่ทว่า... นางยังไม่ทันได้ขยับปลายนิ้ว เงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูผาที่ยืนบังแสงตะวันยามบ่ายตรงกรอบประตูครัวก็เคลื่อนไหวเสียก่อน จางเหว่ย... สามีหนุ่มนายทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเงียบขรึมและสายตาดุประดุจพญาเหยี่ยว ก้าวออกมาจากมุมมืด ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสามด้วยรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "พวกมึง... กล้าดีอย่างไร ถึงมารังแกภรรยาของกูถึงในบ้าน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงอานุภาพจนคนฟังต้องขนลุกเกรียว ชายฉกรรจ์คนหัวโจกที่ถือไม้หน้าสามไว้มั่น หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างไม่เกรงกลัว "เหh! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ทหารกระจอกที่วันๆ เอาแต่ขุดดินปลูกผักนี่เองวะ! เมียมึงมันรวยเงียบ ขายอาหารในตลาดมืดได้เงินเป็นกอบเป็นกำ พวกกูแค่มารับส่วนแบ่ง... อั่ก!" ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบสิ้น ร่างของชายฉกรรจ์คนนั้นก็ลอยละลิ่วกลางอากาศราวกับกระสอบทรายไร้ค่า หมัดหนักหน่วงราวกับค้อนเหล็กของจางเหว่ยกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแม่นยำและไร้ความปรานี เสียงลมหายใจถูกกระชากออกจากร่างดัง *ฮุก* สนั่นหู ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงกระแทกพื้นเรือนจนไม้กระดานสั่นสะเทือน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเสียจนเฒ่าจ้าวและลูกสมุนอีกคนอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง "กล้าแตะต้องของๆ กู... และกล้ามาหาเรื่องเมียกูที่ห้องครัวแห่งนี้..." จางเหว่ยแค่นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกกดทับ นายทหารหนุ่มไม่ได้ใช้แม้แต่อาวุธ เพียงแค่สองมือเปล่าที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงในค่ายทหารมานับปีก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนคนเหล่านี้ให้กลายเป็นเศษสวะได้ในพริบตา สมุนคนที่สองพยายามเงื้อมีดสั้นพุ่งเข้ามาหมายแทงข้างหลัง แต่จางเหว่ยไวกว่า เขี้ยวเล็บของเสือร้ายหาใช่สิ่งที่หมาป่าข้างถนนจะต่อกรได้ ร่างสูงพลิקסตัวหลบอย่างงดงาม มือหนาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แล้วบิดสวนองศาเดียวกับเสียงกระดูกลั่นกรอบ *กร๊อบ!* ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังลั่นตรอก "โอ๊ย! แขนกู! ปล่อยกูนะไอ้เวร!" จางเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตาสนใจเสียงคร่ำครวญนั้น เขาเหวี่ยงร่างของชายผู้ถือมีดกระแทกอัดเข้ากับเสาเรือนจนสลบเหมือดคาที่ เหลือเพียงเฒ่าจ้าวที่หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ ขาแข้งอ่อนแรงจนทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อสบเข้ากับสายตาดุร้ายที่จ้องมองมาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ "ก...แก... แกมันคนเถื่อน!" เฒ่าจ้าวละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ ถอยกรูดจนหลังชนฝาผนัง หลินอิงเดินเข้ามาใกล้สามี กลิ่นอายความดุดันของชายหนุ่มปะทะเข้ากับความนุ่มนวลเยือกเย็นของนางได้อย่างลงตัว นางย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางเฒ่าจ้าวขึ้นมามองหน้า พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยพิษสงรอบตัว "คนเถื่อนหรือคะ? น่าเสียดายนะคะที่ท่านลุงจำผิดไปหน่อย สามีดิฉันไม่ใช่คนเถื่อนหรอกค่ะ เขาแค่เป็นสามีที่รักความสงบ... แต่เกลียดพวกแมลงสาบที่ชอบมาสกปรกในบ้านคนอื่นที่สุดต่างหากล่ะคะ" หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่ากลับทำเอาเฒ่าจ้าวใจหายวาบ จางเหว่ยเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่ง ความดุดันในแววตาพลันอ่อนลงหลายส่วน กลายเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกที่ซ่อนอยู่ภายใน มือหนายื่นไปโอบเอวบางของนางเข้ามาแนบชิด ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องจากโลกภายนอกในคราวเดียวกัน "เจ็บมือไหม..." จางเหว่ยเอ่ยถามเสียงเบา พลางพลิกฝ่ามือของหลินอิงขึ้นมาตรวจดูอย่างทะนุถนอม ราวกับเกรงว่าภรรยาจะบอบช้ำแม้เพียงเพราะยืนมองเหตุการณ์ "ดิฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยค่ะ คนที่ออกแรงคือคุณต่างหากล่ะคะ" หลินอิงอมยิ้มบางๆ พลางใช้นิ้วเขี่ยปกเสื้อที่ยับย่นของสามีให้เข้าที่อย่างเป็นธรรมชาติ "แต่ว่า... ฝีมือการจัดการแมลงสาบของคุณเมื่อครู่นี้ ทำให้ซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนหม้อนี้ ดูน่าอร่อยขึ้นเป็นกองเลยนะคะ" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวานชื่นที่อบอวลอยู่รอบกายของคนทั้งคู่ ท่ามกลางซากของผู้บุกรุกที่นอนโอญครวญอยู่บนพื้นบ้าน ทว่า... ในจังหวะที่หลินอิงกำลังจะหันหลังกลับไปเคี่ยวซี่โครงหมูต่อเพื่อรอรับประทานมื้อค่ำร่วมกับสามี เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสนั่นขึ้นจากนอกรั้วบ้านสวน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยประจำหมู่บ้านที่พังประตูรั้วเข้ามา "หยุดอยู่ตรงนั้น! ห้ามใครขยับ! ได้รับแจ้งว่ามีเหตุปล้นสะดมในเขตรักษาความปลอดภัย... เอ๊ะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!" ร่างของชายในเครื่องแบบชุดใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดชะงักที่หน้าเรือน พร้อมกับสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อบุคคลที่ก้าวตามหลังหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยออกมาจากเงาไม้... กลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น "ผู้ตรวจการหลี่" ชายผู้มีอำนาจล้นมือจากตัวอำเภอ ซึ่งเป็นคนที่จางเหว่ยเคยปฏิเสธข้อเสนอทางธุรกิจอันมืดมนเมื่อเดือนก่อนอย่างไม่ไว้หน้า! ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปพร้อมกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ