อุปสรรคการค้าใหม่

"ถ้าคิดจะใช้ทางเดินนี้ขวางทางทำกินของข้า ก็จงจำใส่สมองเอาไว้ว่า สุนัขที่เห่าเสียงดังที่สุด มักจะเป็นตัวที่ไม่มีพิษสงอะไรเลย นอกจากความน่ารำคาญ" หลินอิงวางตะหลิวไม้ในมือลงบนขอบกระทะเหล็ก เสียงกระทบกันดังกังวานก้องไปทั่วครัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋น แววตาของนางนิ่งสงบ ทว่าในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยประกายคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาเป็นอย่างดี นางจ้องมองชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนวางมาดนักเลงอยู่หน้าประตูร้านด้วยท่าทีคุกคาม "แม่ค้าปากดีอย่างเจ้าควรจะรู้ตัวนะว่า ในเมืองนี้... ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของลมหายใจของพวกพ่อค้า" หัวหน้ากลุ่มที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านคิ้วขวาเค้นเสียงต่ำ มือหนาตบลงบนโต๊ะไม้จนจานใบผักเครื่องเคียงสั่นสะเทือน "คำสั่งคือให้ปิดกิจการชั่วคราว หรือถ้าอยากจะเปิดต่อ ก็ต้องแบ่งกำไรแปดส่วนเข้ากระเป๋าของท่านเจ้าเมือง ไม่อย่างนั้น... วันพรุ่งนี้ร้านนี้ก็คงเหลือแต่เถ้าถ่าน" หลินอิงแค่นหัวเราะ แววตาที่มองอีกฝ่ายไม่ต่างจากมองเศษผงที่ติดอยู่บนรองเท้า นางหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดปลายนิ้วอย่างช้าๆ ท่วงท่าที่ดูใจเย็นจนน่าขนลุกทำให้ชายทั้งสามเริ่มขยับตัวอย่างอึดอัด "แปดส่วนหรือคะ?" หลินอิงทวนคำเบาๆ ก่อนจะเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาเผชิญหน้า "น่าเสียดายที่มดปลวกในเมืองนี้มักจะลืมไปว่า เจ้าของร้านเป็นคนของใคร และต่อให้ท่านเจ้าเมืองของพวกเจ้าจะยิ่งใหญ่คับฟ้าเพียงใด แต่ถ้าข้าไม่อนุญาต... แม้แต่กลิ่นอาหารจากร้านข้า พวกเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์จะได้ดม" จางเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้มาตั้งแต่ต้น ขยับตัวเข้ามาเงียบๆ เพียงก้าวเดียว แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนก็แผ่ซ่านออกมาจนอากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ปรายตามองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พลันชายฉกรรจ์ทั้งสามก็หน้าถอดสีทันที พวกเขารู้ดีว่าสามีของสตรีผู้นี้คือนายทหารที่แม้แต่คนใหญ่คนโตยังต้องเกรงใจ "กลับไปบอกนายของพวกเจ้าเสีย ว่าข้าไม่ชอบการเจรจาด้วยการข่มขู่" หลินอิงเอ่ยปิดท้าย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "และถ้าพรุ่งนี้พวกเจ้ายังกล้ามารบกวนความสงบของร้านข้าอีก อาหารที่ข้าจะเสิร์ฟให้ คงไม่ใช่ของที่คนปกติจะอยากลิ้มลองแน่ๆ" เมื่อกลุ่มคนพวกนั้นรีบถอยกรูออกไปจากร้าน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน หลินอิงก็ถอนหายใจยาว นางหันกลับมาหาจางเหว่ยที่เดินเข้ามาประชิดตัว มือหนาโอบไหล่นางไว้อย่างปกป้อง "เจ้าไม่ควรเสี่ยงกับพวกอันธพาลเมืองแบบนั้นให้เปื้อนมือตัวเองเลย" "ถ้าไม่ให้ข้าเปื้อนมือ แล้วท่านจะให้ข้านั่งรอให้พวกมันมาตบตีถึงหน้าบ้านหรือคะ?" หลินอิงเงยหน้ามองสามี ดวงตาทอประกายซุกซน "อีกอย่าง... ของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านเจ้าเมืองในวันเปิดร้านวันพรุ่งนี้ มันช่างเหมาะเจาะกับการต้อนรับพวกเนรคุณพวกนี้เหลือเกินค่ะ" นางเดินกลับเข้าไปในครัว เตรียมตัวที่จะ ‘ปรุง’ ของขวัญชิ้นพิเศษขึ้นมา กลิ่นหอมจางๆ จากมิติลับเริ่มลอยฟุ้งออกมา มันไม่ใช่กลิ่นอาหารทั่วไป แต่เป็นกลิ่นหอมหวลที่ยากจะหักห้ามใจ ซึ่งนางรู้ดีว่ามันจะเป็นเหยื่อล่อชั้นดีให้กับ ‘ผู้มีอิทธิพล’ ที่โลภมากในลาภยศและรสสัมผัส ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าในยามสายของวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ป้ายหน้าร้านถูกพลิกกลับมาเป็นคำว่า ‘เปิดทำการ’ กลิ่นหอมเข้มข้นของ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ’ ก็อบอวลไปทั่วทั้งตลาด กลิ่นนั้นหอมหวนรุนแรงจนแม้แต่ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมายังต้องหยุดชะงัก ผู้คนเริ่มต่อแถวกันยาวเหยียด จนกระทั่งชายในชุดเครื่องแบบหรูหราที่ดูท่าทางเป็นหัวหน้าองครักษ์ของเจ้าเมืองปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสมุนกลุ่มเดิมที่มาเมื่อวาน "ข้าบอกแล้วไงว่าห้ามเปิดร้าน!" หัวหน้ากลุ่มคนเมื่อวานตะโกนขึ้น แต่ทว่าคราวนี้เขากลับชะงักงันเมื่อเห็นถ้วยดินเผาที่วางอยู่บนโต๊ะตัวหน้าสุด กลิ่นหอมของน้ำซุปที่เคี่ยวจนงวดได้ที่ลอยฟุ้งเข้าจมูกจนน้ำลายสอ "เชิญสิคะ" หลินอิงยิ้มหวาน มือเรียวสวยเลื่อนถ้วยอาหารไปตรงหน้า "ถ้าท่านเจ้าเมืองอยากได้เงินนัก ก็ลองชิมนี่ดูเสียก่อน ถ้าถูกปาก ข้าอาจจะพิจารณาเรื่องส่วนแบ่งที่พวกท่านต้องการ... แต่ถ้าไม่ถูกปาก ข้าว่าท่านควรนำตัวพวกสุนัขรับใช้ที่ทำตัวน่ารำคาญพวกนี้กลับไปขังในกรงให้มิดชิดนะ" หัวหน้าองครักษ์ขมวดคิ้ว เขาตั้งใจจะปฏิเสธ ทว่ากลิ่นยั่วยวนนั้นกลับดึงดูดสติของเขาไปจนหมดสิ้น เขาคีบชิ้นเนื้อขึ้นมาเข้าปาก กลิ่นหอมละมุนของเครื่องเทศที่แทรกซึมลึกไปถึงเส้นใยเนื้อทำให้เขาเบิกตากว้าง รสชาติที่ไม่มีใครเคยลิ้มลองมาก่อนกำลังระเบิดอยู่ภายในปากอย่างรุนแรง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัส หลินอิงกลับหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวหน้าองครักษ์เสียวสันหลังวาบ "ท่านคะ... ในเนื้อจานนี้ ข้าได้ใส่ ‘ส่วนผสมพิเศษ’ ที่จะทำให้ความจำของคนกินแจ่มชัดขึ้นเป็นพิเศษ ท่านเจ้าเมืองคงไม่อยากให้ทุกคนในเมืองรู้หรอกใช่ไหมคะว่า... เงินงบประมาณสร้างกำแพงเมืองปีนี้ หายไปอยู่ในบัญชีลับของท่านกี่ก้อน?" ใบหน้าของหัวหน้าองครักษ์ซีดเผือดลงในทันที เขาทำชิ้นเนื้อในตะเกียบหลุดร่วงลงพื้นดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดขณะมองสบตากับสตรีที่ยืนยิ้มเย็นอยู่ตรงหน้า "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" เขาเค้นเสียงถามด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง ทว่าคำตอบที่เขาได้รับ กลับมีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ที่แฝงไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า พร้อมกับเสียงประตูร้านที่ถูกปิดลงดังปังขังเขาไว้ภายในกับความลับที่ไม่มีวันมีใครปิดมิดได้อีกต่อไป ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปพร้อมกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ