ข้อตกลงลับกับสามีทหาร

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางลงบนพื้นดินหน้าบ้านสวนดังปึง ปลุกให้บรรยากาศรอบตัวที่เคยเงียบสงบพลันตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา หลินอิงวางตะหลิวในมือลงอย่างไม่รีบร้อน นางปัดเศษแป้งสาลีออกจากผ้ากันเปื้อนสีหม่นอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ดูคุ้นตาแต่ห่างเหินมานานเกือบปี ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมตามวิสัยของนายทหารผู้ผ่านศึกและคุมกำลังพล ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพินิจพิเคราะห์สำรวจภรรยาที่ตนจำได้ว่าทั้งอ่อนแอ ขี้ขลาด และมักจะก้มหน้าหนีเขาเสมอ ทว่ายามนี้... หลินอิงกลับยืนตัวตรงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสุกใสคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความมั่น ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว ไม่มีแววตาออดอ้อนน่ารำคาญใจอย่างที่เขาเคยเจอเมื่อครั้งก่อนลาลับไปปฏิบัติภารกิจ "เจ้า... เปลี่ยนไปมากนะหลินอิง" จางเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงความระแวงระวังไว้ลึกๆ สัญชาตญาณของคนผ่านความเป็นความตายมาบอกเขาว่า หญิงตรงหน้าไม่ใช่ภรรยาคนเดิมที่เขาเคยทิ้งไว้เบื้องหลัง "คนเราถ้ายังหายใจและรู้จักใช้สมอง ย่อมต้องดีขึ้นกว่าเดิมค่ะท่านพี่" หลินอิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่นิ่มนวลจนน่าหมั่นไส้ "หรือท่านพี่คาดหวังว่าจะกลับมาเจอฉันนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่ง รอเศษเงินจากตระกูลสามีเหมือนเมื่อก่อนกันคะ?" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขาเป็นสามีที่แต่งนางเข้ามาตามธรรมเนียม แม้จะไม่ได้มีความรักลึกซึ้งในคราแรกเพราะต่างฝ่ายต่างถูกผู้ใหญ่คลุมถุงชน แต่เขาก็ไม่เคยละเลยหน้าที่ในการส่งเสียเงินเดือนทหารกลับมาให้ ทว่าจดหมายจากทางบ้านและข่าวลือที่เขาได้ยินระหว่างทางกลับบ้าน กลับบอกว่าภรรยาคนนี้เพิ่งอาละวาดตบตีกับแม่สามีและบรรดาญาติสามีที่ชอบมาสูบเลือดสูบเนื้อ จนพวกนั้นต้องวิ่งหนีหางจุกตูดออกจากบ้านสวนหลังนี้ไปอย่างไม่เป็นท่า นี่น่ะหรือ... ภรรยาผู้เรียบร้อยอ่อนหวานที่มารดาของเขาเคยบรรยายไว้ในจดหมาย? "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" ชายหนุ่มถอนหายใจยาว พลางปลดกระดุมคอเสื้อเครื่องแบบออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัดจากยามเดินทางไกล สายตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณบ้านสวนที่บัดนี้สะอาดสะอ้าน แปลงผักสวนครัวเขียวขจีเป็นระเบียบเรียบร้อย และที่สำคัญ... มีกลิ่นหอมเย้ายวนใจบางอย่างลอยอบอวลมาจากในห้องครัว กลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมรับรสของเขาจนท้องไส้ปั่นป่วน ทั้งๆ ที่ตลอดหลายเดือนในค่ายทหาร เขาชินช้ากับอาหารรสชาติจืดชืดและหยาบกระด้างไปเสียแล้ว หลินอิงลอบสังเกตปฏิกิริยาของสามีหนุ่ม นางเห็นประกายความฉงนในแววตานั้น และรู้ดีว่าเขากำลังประเมินนางใหม่ นางจึงไม่รีบร้อนที่จะต้อนรับขับสู้แบบยศถาบรรดาศักดิ์ภรรยาผู้เจียมตัว ทว่ากลับหมุนตัวเดินกลับเข้าครัว พร้อมเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกึ่งเชิญชวนกึ่งท้าทาย "เดินทางมาเหนื่อยๆ คงหิวนะคะ ฉันเพิ่งทำอาหารเสร็จพอดี หวังว่าฝีมือคนเปลี่ยนไปคนนี้ จะยังถูกปากท่านนายทหารผู้เคร่งขรึมคนนี้นะคะ" จางเหว่ยยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ กลิ่นหอมลึกล้ำของเครื่องเทศและเนื้อสัตว์ที่ถูกเคี่ยวจนเข้าเนื้อเริ่มแทรกซึมเข้าจมูก รุกเร้าความหิวโหยที่เขาพยายามกด ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ความสงสัยและอึดอัดใจเรื่องภรรยาที่เปลี่ยนไปถูกความหิวเข้าครอบงำชั่วขณะ เขาวางกระเป๋าเดินทางลงแล้วสาวเท้ายาวๆ ตามกลิ่นหอมนั้นเข้าไปในครัวทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือโต๊ะไม้ตัวเก่าที่ตอนนี้ถูกจัดวางด้วยสำรับอาหารหน้าตาน่ากินจนไม่น่าเชื่อว่านี่คืออาหารจากบ้านสวนชนบท ตรงกลางโต๊ะคือ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรโบราณ" สีเข้มเงางาม เนื้อหมูเปื่อยนุ่มแทบละลายในปาก ชั้นไขมันแทรกตัวใสราวกระจก โรยด้วยต้นหอมซอยและพริกชี้ฟ้าแดงสดเพื่อตัดเลี่ยน ข้างกันนั้นมี "แกงเขียวหวานไก่ใส่ยอดมะพร้าวอ่อน" ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยของกะทิสดและเครื่องแกงตำมือเข้มข้น ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้าน และยังมีผัดผักบุ้งไฟแดงกรอบๆ สีเขียวมรกตตัดกับพริกขี้หนูสวนสีแดงสดใส จางเหว่ยถึงกับชะงักฝีปากที่กำลังจะเอ่ยตำหนิ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว อาหารเหล่านี้... ต่อให้เป็นโรงอาหารระดับนายพลในค่ายทหาร ก็ยังไม่มีทางทำออกมาได้น่ากินเท่านี้ "ยืนทำอะไรอยู่ล่ะคะ? หรือกลัวว่าฉันจะใส่ยาพิษลงไปในอาหารเพื่อกำจัดสามีแล้วจะได้ครองสมบัติคนเดียว?" หลินอิงหันมาเลิกคิ้วมองเขา พร้อมตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงขึ้นหม้อ เม็ดข้าวเรียงตัวสวยงามส่งควันฉุยลงในชามยื่นให้ "เหลวไหล..." จางเหว่ยแค่นเสียงลอดไรฟัน แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ขากลับก้าวเข้ามานั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างจำยอม มือหนาหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยความลังเลเล็กน้อย หลินอิงไม่พูดพร่ำทำเพลง นางตักเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นชิ้นโตที่มีสัดส่วนเนื้อและมันกำลังพอดีวางลงบนชามข้าวของสามี สายตาสุกใสจ้องมองปฏิกิริยาของเขาอย่างท้าทายกลายๆ "ลองดูสิคะ ท่านพี่จางเหว่ย... อาหารมื้อนี้ คือคำตอบว่าทำไมฉันถึงไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีกต่อไป" ชายหนุ่มมองหน้าภรรยาแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจคีบชิ้นหมูเข้าปาก วินาทีนั้น... ดวงตาคมกริบของนายทหารผู้เด็ดเดี่ยวก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมที่เคี่ยวจนซึมลึกถึงเนื้อใน ละลายหายไปในปากพร้อมกับความนุ่มละมุนที่ไม่ต้องออกแรงเคี้ยวเลยแม้แต่น้อย ความเผ็ดร้อนและกลิ่นหอมของเครื่องเทศเตะเข้าที่ปลายลิ้นอย่างพอดิบพอดี มันไม่ใช่แค่รสชาติอาหาร แต่มันคือความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาดที่เขาไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาร่วมสิบปี จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นมองภรรยาอีกครั้ง ความคิดที่จะสอบสวนเรื่องที่นางอาละวาดไล่ญาติสามีเมื่อวันก่อนพลันมลายหายวับไปกับตา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เสียงเคาะประตูกรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของหญิงสูงวัยที่คุ้นเคยดี "หลินอิง! นังตัวดี! แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! สามีแกไม่อยู่แล้ว ใครจะปกป้องแกได้ วันนี้ฉันจะมาทวงสิทธิ์ของฉันคืน!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "แม่สามี" ที่เพิ่งถูกตบสั่งสอนไปในสัปดาห์ก่อนดังทะลุรั้วเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่กรูเข้ามาในเขตบ้านสวน หลินอิงชะงักมือที่กำลังจะตักแกงเขียวหวาน รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปากทันที นางวางช้อนลงช้าๆ แล้วเหลือบมองสามีที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม จางเหว่ยขมวดคิ้วเข้ม ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงมารดาบังเกิดเกล้าของตนเองกำลังอาละวาดอยู่หน้าบ้าน เขาวางตะเกียบลง เตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการปัญหาครอบครัวที่ค้างคา ทว่า... หลินอิงกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของเขาไว้เบาๆ แรงกดที่ปลายนิ้วนั้นหนักแน่นจนเขารู้สึกได้ นางส่ายหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ "นั่งลงทานข้าวต่อเถอะค่ะท่านพี่..." หลินอิงกระซิบเสียงหวานข้างหูเขา น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นและเฉียบขาดจนน่ากลัว "เรื่องขยะเปียกหน้าบ้าน... เดี๋ยวฉันออกไปกวาดทิ้งเองค่ะ" จางเหว่ยชะงักงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาสุกใสของภรรยา เขาพบความเด็ดเดี่ยวระดับที่ต่อให้เป็นกองพันทหารราบก็ยังต้องเกรงกลัว และก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร หลินอิงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายผ้ากันเปื้อนออก แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูบ้านด้วยท่าทีเยือกเย็นดั่งพญาเสือสาวที่กำลังจะออกล่าเหยื่อ! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความแซ่บและอบอุ่นในบทนี้ด้วยกันนะคะ!