มิติลับสุดอัศจรรย์

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของจางเหว่ยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกในห้องครัวคับแคบ ใบหน้าคมเข้มของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน บัดนี้กลับฉายแววความสับสนและระคนสงสัยอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างเพรียวบางของภรรยาที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการกับเนื้อหมูสามชั้นบนเขียงไม้เก่าๆ ด้วยท่าทางคล่องแคล่วราวกับเซียนอาหาร สัญชาตญาณดิบของชายชาติทหารบอกเขาว่า หลินอิงในยามนี้ช่างแตกต่างจากภรรยาขี้ขลาดและอ่อนแอคนเดิมราวฟ้ากับเหว "เธอเล่นลิ้นอะไรอีก หลินอิง?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ สันจมูกโด่งเป็นสันคมย่นเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว "ใบหย่า... เธอแน่ใจแล้วหรือ? สามปีที่ผ่านมา เธอน่าจะรู้ดีว่าตระกูลจางไม่ได้ใจดีนัก ถ้าออกจากบ้านนี้ไป มือเปล่า... เธอจะเอาอะไรกิน?" หลินอิงวางมีดในมือลงช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีด้วยแววตาที่เยือกเย็นและเฉียบคม รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของสามีหนุ่ม "เรื่องปากท้องของฉัน สามีไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ" หลินอิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ห่วงตัวคุณเองเถอะค่ะว่าจะต้านทาน 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' ฝีมือฉันไหวไหม... ถ้าไม่อยากเซ็นตอนนี้ ก็รอให้กินอิ่มเสียก่อน ค่อยว่ากันใหม่นะคะ" พูดจบ หญิงสาวก็หันหลังให้เขาโดยไม่รอฟังคำท้วงติงใดๆ อีก เปลือกตาบางหลับลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสมาธิ ทันใดนั้นเอง ในห้วงจิตใต้สำนึกของเธอกลับเกิดเสียงกระดิ่งใสๆ ดังขึ้น พร้อมกับแสงสีฟ้าครามที่สว่างวาบขึ้นในมโนสำนึก *ยินดีต้อนรับสู่ 'ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งมิติจิต' เลเวล 1 ค่ะ!* หัวใจของหลินอิงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น แม้เหตุการณ์ประหลาดนี้จะเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน แต่นี่คือครั้งแรกที่เธอดึงสติเข้ามาสำรวจอย่างจริงจังในยามที่จิตใจนิ่งสงบ ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องครัวดินโคลนอันมืดทึบอีกต่อไป หากแต่เป็นโถงกว้างขวางของไฮเปอร์อมาร์เก็ตติดแอร์เย็นฉ่ำ ชั้นวางสินค้าเรียงรายเป็นระเบียบยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ตั้งแต่เครื่องปรุงรสชั้นเลิศ วัตถุดิบหายาก แป้งสาลีนำเข้า ไปจนถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะและอุปกรณ์การเกษตรล้ำยุค ดวงตาคู่สวยที่เป็นประกายระยิบระยับของนักธุรกิจสาวเลือดนักสู้ในอดีตชาติเริ่มทำงานทันที จิตวิญญาณการค้าที่เคยหลับใหลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ "สวรรค์ช่างเมตตาฉันเสียจริง..." หลินอิงพึมพำกับตัวเองในมิติจิต มุมปากยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงใจ "ในยุคข้าวยากหมากแพง ผู้คนอดอยากปากแห้งเช่นนี้ แต่ฉันกลับครอบครองคลังสินค้าขนาดมหึมาที่ไม่มีวันหมดสิ้น... นี่มันคือขุมทรัพย์ทองคำชัดๆ!" นิ้วเรียวสวยปัดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมล่องหนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า อัตราแลกเปลี่ยนและระบบแต้มสะสมจากการทำภารกิจแสดงผลอย่างชัดเจน การจะเลื่อนระดับมิติเพื่อปลดล็อกสินค้าพรีเมียม จำเป็นต้องสร้างรายได้และทำอาหารพิสูจน์ฝีมือในโลกความเป็นจริงเสียก่อน "หึ... แค่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงหม้อเดียว คงไม่เพียงพอที่จะเปิดตลาดใหญ่โตได้หรอกนะคะ แต่ถ้าเอาเครื่องปรุงลับจากมิตินี้ไปผสมผสาน รับรองว่าความอร่อยจะพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่..." หลินอิงเลือกหยิบ 'ซีอิ๊วดำสูตรพิเศษหมักบ่มสามปี' และ 'น้ำตาลกรวดออร์แกนิกเกรดพรีเมียม' จากชั้นวางในมิติ ร่างเพรียวบางเคลื่อนไหวอย่างว่องไว สติสัมปชัญญะดึงกลับมาสู่โลกความจริงในพริบตา มือเรียวหยิบวัตถุดิบทั้งหมดขึ้นมาเตรียมทำอาหารต่อทันที โดยไม่รู้เลยว่า สายตาคู่คมของจางเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูอยู่เงียบๆ กำลังจ้องมองทุกอากัปกิริยาของเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา กลิ่นหอมหวานล้ำลึกของเครื่องเทศและซีอิ๊วสูตรลับเริ่มโชยออกจากหมวดหมู่การปรุงอาหาร กลิ่นหอมอันเย้ายวนนี้ไม่ได้อบอวลอยู่เพียงแค่ในห้องครัวแคบๆ เท่านั้น แต่มันเริ่มแทรกซึมผ่านรอยแตกของผนังบ้าน ลอยล่องไปตามสายลมยามสาย พัดพาความหอมกรุ่นไปทั่วทั้งหมู่บ้านทุ่งกระแสสินธุ์อย่างรวดเร็ว บ้านเรือนข้างเคียงที่กำลังนั่งบ่นเรื่องความอดอยาก ถึงกับต้องสูดจมูกฟุดฟิด หันซ้ายหันขวาด้วยความงุนงง เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นจากบ้านหลังโน้นสู่บ้านหลังนี้ "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมหวานชวนกินเสียจริง..." "นั่นมันกลิ่นเนื้อหมูตุ๋นไม่ใช่หรือ? บ้านไหนทำอาหารหรูหราขนาดนี้กัน ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้เนี่ยนะ!" แม้แต่จางเหว่ยที่ตั้งใจจะยืนดูภรรยาเล่นละครตบตา ก็ยังเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมนี้มันทรงพลังเกินกว่าที่มนุษย์ปุถุชนจะอดใจไหว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหอมหวลชวนหิวโหยนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาทจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนโวกเวกโวยวายเข้ามาทันที "หลินอิง! นังสะใภ้ตัวดี! แกทำเสน่ห์ยาแฝดอะไรในบ้าน ถึงได้ส่งกลิ่นเหม็นเน่ารบกวนชาวบ้านชาวช่องเขาแบบนี้ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เดียวนี้นะ!" เสียงตบประตูดังปังๆ ทำลายบรรยากาศอันสุนทรีย์ลงอย่างไม่ใยดี หลินอิงชะงักมือที่กำลังเคี่ยวหมูสามชั้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ดวงตาคู่คมฉายแววความดุดันและเจ้าเล่ห์ "มาไวเสียจริงนะคะ... แม่สามีผู้ประเสริฐ" หลินอิงพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับจางเหว่ยที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ครัวคุณยายเสมอนะคะ