ทนายหน้าเงินกับอัยการหน้าตาย

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสในห้องพิจารณาคดีส่วน เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้ฝุ่นละอองในอากาศราวกับหยุดนิ่ง พริมาเหลือบสายตาขึ้นมองวัตถุตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบกับเจ้าของมือเรียวที่เพิ่งวางมันลง อัยการสาวรินรดากำลังยืนกอดอกด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความถือดี ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันเล็กน้อย บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่ถูกเก็บกักไว้ภายใต้หน้ากากอันแสนสุขุมเยือกเย็น “อย่าถามว่าฉันทำไปทำไม... เพราะฉันเองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน” ประโยคปริศนาจากสำนวนคดีเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในหัวของพริมา ทนายสาวร่างบางยักไหล่ช้าๆ ส่งยิ้มยั่วเย้าที่มุมปากแบบฉบับทนายหน้าเงินผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร เธอดึงแฟ้มคดีฆาตกรรมสุดอื้อฉาวที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องเข้ามาใกล้ตัว ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนสันปกอย่างใจเย็น “หาคำตอบไม่ได้ หรือว่ากลัวคำตอบที่จะได้กันแนคะ ท่านอัยการรินรดา” เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบคมเอ่ยขึ้น พริมาจงใจลากเสียงยาวตรงท้ายประโยคเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้าโดยเฉพาะ เธอนั่งไขว่ห้าง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่เป็นเพียงแค่เรื่องสนุกยามบ่าย รินรดาแค่น “หึ” ออกมาจากลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ อัยการสาวก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายมากขึ้น ระยะห่างระหว่างพวกเธอสั้นลงจนพริมาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบจางๆ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลและอันตรายในเวลาเดียวกัน “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะ, คุณพริมา” รินรดาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้มือทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะไว้เพื่อกดดัน “คดีนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาหาแสงเพื่อเรียกเรตติ้งให้สำนักงานทนายความกระจอกๆ ของคุณ หลักฐานในแฟ้มนี้มันฟ้องอยู่โต้งๆ ว่าลูกความของคุณคือฆาตกรตัวจริง” “โอ๊ะ! แรงจังเลยนะคะ” พริมาไม่สะทกสะท้าน เธอยังคงรักษารอยยิ้มเย้ายวนบนใบหน้า แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงขึ้นอย่างแปลกประหลาดเมื่อใบหน้าที่โกรธขยับเข้ามาใกล้ในระยะประชิด “ท่านอัยการคะ... ตัดสินคนจากหน้าปกอีกแล้วนะคะ ถ้าหลักฐานมันแน่นหนาขนาดนั้นจริง ทำไมท่านถึงยังต้องมานั่งเครียดขมวดคิ้วจนหน้าแก่ก่อนวัยอยู่ในห้องนี้กับฉันล่ะคะ?” คำว่า ‘หน้าแก่ก่อนวัย’ ทำเอารินรดากรามกระตุก อัยการสาวกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความโกรธจัด ผู้หญิงคนนี้ช่างเป็นทนายที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในชีวิตการทำงานสิบปี! ปากเก่ง หน้าด้าน และไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ความยุติธรรมในรูปแบบที่เธอเชื่อมั่นเลยสักนิด “ฉันไม่ได้เครียดเรื่องคดี... แต่ฉันกำลังเวทนาทนายความที่กำลังจะพาตัวเองดิ่งลงเหวต่างหาก!” รินรดาโต้กลับเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของพริมา พยายามค้นหาความหวาดกลัวหรือความลังเลใจภายใต้แววตานั้น แต่เธอกลับพบเพียงประกายความท้าทายที่ร้อนแรงจนแทบแผดเผา พริมาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูรื่นหูแต่มันช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของอัยการสาว ทนายสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ส่วนสูงของพวกเธอแทบจะไม่แตกต่างกันนัก พริมาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับรินรดา ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความเงียบโรยตัวปกคลุมรอบบริเวณ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกันเบาๆ ในระยะกระชั้นชิด “เป็นห่วงฉันเหรอคะ?” พริมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน แววตาซุกซนพราวระยับด้วยความสนุกสนาน “แหม... ปากบอกว่าเกลียดฉันนักหนਾ แต่พอเห็นฉันตกเป็นเป้าหมาย ถึงกับต้องตามมาเตือนถึงในห้องส่วนตัวเลยรึไงคะเนี่ย แบบนี้เขาเรียกว่าคลั่งรักหรือเปล่าคะ ท่านอัยการ?” รินรดาสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยเรียบตึงบัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูอย่างรวดเร็ว อัยการสาวผละถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ พยายามตั้งสติและปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม แต่หัวใจกลับเต้นรัวระสำจนแทบหลุดออกมานอกอก “หลงตัวเอง!” รินรดาตวาดแว้ด เสียงสูงกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ “ฉันแค่ไม่อยากให้กระบวนการยุติธรรมต้องแปดเปื้อนเพราะทนายหน้าเงินอย่างคุณต่างหาก! จำไว้... ถ้าคุณยังดึงดันจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อ คุณจะไม่ได้เจอแค่คดีอาญาธรรมดาแน่!” “ว้าว... ขู่เก่งจังเลยนะคะเนี่ย” พริมาเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากยังคงกวนประสาทไม่เปลี่ยน แต่แววตาที่มองอัยการสาวกลับมีความลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่ “แต่เสียใจด้วยนะคะคนสวย... ฉันเป็นพวกยิ่งห้ามก็ยิ่งยุซะด้วยสิ” รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอจ้องหน้าพริมาด้วยสายตาดุดันที่พยายามส่งความอาฆาตมาดร้ายไปให้เต็มที่ แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาของอัยการสาวกลับไหววูบลงอย่างน่าประหลาด ความหวาดกลัวบางอย่างที่ถูกปิดตายไว้ลึกที่สุดกำลังสะท้อนออกมาจากดวงตาคู่นั้น พริมาสังเกตเห็นมัน ทนายสาวหุบยิ้มลงช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหยอกล้อกลายเป็นความตึงเครียดที่บีบคั้นหัวใจ มือเรียวของรินรดายกขึ้นชี้หน้าทนายสาวราวกับจะคาดโทษ ก่อนที่เธอจะหันหลังเตรียมสาวเท้าเดินหนีออกจากห้องพิจารณาคดีแห่งนี้ให้พ้นๆ แต่ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะได้ผลักบานประตูไม้บานใหญ่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งพริมาและรินรดาชะงักก้าว ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกช้าๆ จากด้านนอก ร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับสุดยอดเอาไว้ชัดเจน “ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ... ท่านอัยการ และคุณทนาย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับกวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “แต่ดูเหมือนว่า ‘หลักฐานชิ้นสุดท้าย’ ที่พวกคุณกำลังตามหา... เพิ่งจะถูกส่งมาถึงมือผมสดๆ ร้อนๆ เลยล่ะครับ” รินรดาหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้มาใหม่ ส่วนพริมาหรี่ตาลงจ้องมองซองเอกสารในมือของชายปริศนาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงในพริบตา เมื่อพวกเธอตระหนักได้ว่า... เกมกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นระทึกไปพร้อมกับโรสแมรี่นะคะ!