ศพในห้องวีไอพี

“ถอยออกไปค่ะทนายพริมา ก่อนที่ฉันจะถือว่าคุณขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่และส่งคุณไปนั่งสงบสติอารมณ์ในห้องขังแทนที่จะเป็นห้องรับรอง” เสียงหวานเย็นเยียบของอัยการสาวเอ่ยขึ้นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้องวีไอพีสุดหรูของคลับชื่อดัง พริมาไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองผ่านกลุ่มควันจางๆ ไปยังร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มของ ‘รินรดา’ อัยการสาวผู้ขึ้นชื่อว่านิ่งเป็นหินและปากจัดเป็นอันดับต้นๆ ของวงการ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของอีกฝ่ายช่างขัดกับบรรยากาศวิปริตตรงหน้าที่เต็มไปด้วยเศษแก้วและร่างไร้วิญญาณของนักการเมืองชื่อดังที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพรมเปอร์เซีย “คำขู่เดิมๆ อีกแล้วนะคะท่านอัยการ” พริมาแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “ที่นี่ไม่ใช่ศาล แล้วคุณก็ไม่ใช่ผู้พิพากษาที่จะมาพิพากษาใครได้ตามอำเภอใจ การที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ไม่ได้หมายความว่าฉันเป็นฆาตกร แต่มันหมายความว่าฉันเห็นอะไรบางอย่างที่ ‘คนในเครื่องแบบ’ ของคุณมองข้ามไป” รินรดาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย สายตาคมกริบของอัยการสาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นของทนายสาว “อย่ามาอวดฉลาดในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม พริมา... ความอยากรู้อยากเห็นของคุณมันจะฆ่าตัวคุณเองเข้าสักวัน” “ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหมคะ?” พริมาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “รอยนิ้วมือบนแก้ววิสกี้ใบนั้น... ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะไม่แตะต้องมันจนกว่าทีมพิสูจน์หลักฐานจะมาถึง แต่นี่คุณกลับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาทำท่าจะเก็บมันไปเสียเอง... คุณกำลังปกป้องใคร หรือกำลังทำลายหลักฐานกันแน่คะ?” รินรดาชะงักไปชั่วครู่ แววตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม “ฉันไม่ได้ทำลายหลักฐาน ฉันแค่กำลังรักษาความลับที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ” “ความลับที่ว่า... คือเรื่องที่คนตายมีสัมพันธ์สวาทกับใครบางคนที่คุณรู้จักใช่ไหมล่ะคะ?” พริมาจงใจกระซิบชิดใบหูอีกฝ่าย กลิ่นหอมจากเรือนผมของอัยการสาวทำให้สมาธิของเธอรวนไปชั่วขณะ แต่พริมาก็ยังคงไว้ซึ่งมาดนางพญา “ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น ฉันทำงานทนายมานานพอที่จะอ่านออกว่าใครกำลังร้อนตัว” รินรดากระชากคอเสื้อทนายสาวเข้ามาใกล้ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “พูดจาให้มันระวังปากหน่อย พริมา!” “ทำไมคะ? จี้ใจดำเหรอ?” พริมาไม่เพียงแต่ไม่กลัว เธอยังยื่นหน้าเข้าไปหาจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริงๆ ก็ปล่อยให้กฎหมายจัดการ อย่าเอาตำแหน่งอัยการมาบังหน้าเพื่อซ่อนซากศพจริยธรรมของตัวเองเลยค่ะ” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบดูเหมือนจะกลายเป็นเสียงดังก้องในความรู้สึก รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอรู้ดีว่าพริมาไม่ธรรมดา ยิ่งอีกฝ่ายรุกคืบเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นผิดจังหวะมากเท่านั้น มันไม่ใช่ความกลัวในฐานะศัตรู แต่มันคือความปั่นป่วนที่หาคำนิยามไม่ได้ ทว่าในจังหวะที่แรงดึงดูดระหว่างคนสองคนกำลังทำงานจนแทบจะละลายกำแพงแห่งความเกลียดชัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็ดังสะท้อนมาจากทางเดินด้านนอก *ปัง!* ประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกด้วยความรุนแรง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานก้าวเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสามคน ในมือของเขาถือปืนกระบอกเล็กที่เล็งมายังทั้งคู่โดยไม่มีการลังเล “คุณอัยการ... แล้วก็ทนายความชื่อดัง” ชายคนนั้นแสยะยิ้มที่ทำให้พริมาและรินรดาต้องรีบผละออกจากกันทันที “ไม่คิดเลยว่าค่ำคืนนี้จะได้ต้อนรับแขกวีไอพีที่น่าสนใจขนาดนี้ในห้องของคนตาย” รินรดาหรี่ตาลงทันที เธอเปลี่ยนจากโหมดซึนคลั่งรักมาเป็นอัยการสาวจอมดุดันในเสี้ยววินาที “คุณกล้าดีอย่างไรที่เข้ามาในที่เกิดเหตุ...” “โอ้... กฎหมายเหรอครับ?” ชายคนนั้นหัวเราะลั่น “ในที่ที่กฎหมายทำงานด้วยการรับเงินใต้โต๊ะแบบนี้... กระสุนนัดเดียวมันขลังกว่าใบหมายจับเยอะครับ” เขากดไกปืนลงครึ่งหนึ่งในขณะที่จ้องมองมาที่พริมา พริมาสัมผัสได้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่แค่คนคุมคลับธรรมดา แต่เป็นตัวหมากตัวสำคัญที่เชื่อมโยงไปถึงคดีใหญ่ที่เธอกำลังตามสืบอยู่ รินรดารีบพุ่งตัวมาบังหน้าพริมาโดยสัญชาตญาณ เสียงลมหายใจของคนทั้งสามคนสอดประสานกันท่ามกลางความตายที่รายล้อมอยู่รอบกาย “ถอยไปรินรดา!” พริมาคำรามสั่ง แต่รินรดากลับไม่ขยับ “เงียบเถอะน่า!” อัยการสาวสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่หนักแน่น “ฉันไม่มีวันยอมให้ใครทำอะไรคุณในขณะที่ฉันยังหายใจอยู่” คำพูดนั้นทำให้พริมาหยุดชะงักไปชั่วครู่ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างวูบเข้ามาในอก ท่ามกลางวิกฤตที่อาจจะจบลงด้วยความตาย กลับมีจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าเหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อไฟในห้องทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด... พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัด! กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่วห้อง แต่พริมากลับรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่ทาบลงบนริมฝีปากของเธอในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ทำเอาหัวใจเธอแทบหยุดเต้น “อย่าถามว่าฉันทำไปทำไม... เพราะฉันเองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน” โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดเดอร์จะได้รับอรรถรสความแซ่บในบทนี้จนวางไม่ลงนะคะ!