ใครบางคนกำลังตามล่าเรา

"หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของรินรดามาพร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่ ทำเอาพริมาที่กำลังก้าวถอยหลังสะดุดขาตัวเองเกือบล้มคว่ำ ร่างบางถูกดึงรั้งให้ทรุดฮวบลงไปหลบหลังเคาน์เตอร์ไม้สักเก่าๆ ของร้านหนังสือมือสอง กลิ่นฝุ่นตลบอบอวลผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าฉุนกึกจนแสบจมูก แต่ไม่มีเวลาให้มานั่งไอโขลกให้เสียจังหวะ เพราะเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังปะปนกับเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้กระดานกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกที แปะ... แปะ... เสียงนั้นจงใจทิ้งน้ำหนักลงมาเพื่อข่มขู่ "ซ่อนทำไมคะท่านอัยการ ไหนว่าเก่งนักไม่ใช่เหรอ" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบแห้งดังขึ้นจากความมืด มันเป็นเสียงที่ไม่ได้ตะโกน แต่มันก้องกังวานพอจะทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นพร้อมกันทั่วร่าง พริมาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตพยายามปรับโฟกัสในความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวลอดผ่านกระจกหน้าร้าน ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขบวนแบบนี้ รินรดากลับขยับตัวเข้ามาประชิดร่างเธออย่างไร้รอยต่อ แผ่นหลังของอัยการสาวแนบชิดติดกับแผงไม้ ขณะที่มือเรียวข้างหนึ่งเอื้อมมาปิดปากพริมาไว้หลวมๆ เพื่อกลั้นเสียงลมหายใจ ส่วนอีกมือ... กำด้ามปากกาโลหะแน่นจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวโพลน *ให้ตายสิ ยัยบ้านี่... ตัวก็แค่นี้ทำไมต้องทำเป็นเก่งแบกโลกไว้คนเดียวด้วยนะ* พริมาคิดในใจด้วยความหมั่นไส้ปนระอา แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเฉียดใกล้ความตายแค่ไหน เคมีประหลาดระหว่างเธอกับอัยการสาวปากร้ายก็ยังคงทำงานอย่างซื่อตรง ปลายจมูกของพวกเธอเฉียดกันไปมาจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดแก้ม "เงียบ" รินรดาขยับริมฝีปากกระซิบเบาหวิว ดวงตาคู่คมดุที่ปกติมักจะมองเธอด้วยสายตาจิกกัดและเหยียดหยาม กลับฉายแววตึงเครียดและกังวลอย่างปิดไม่มิด มือที่ปิดปากพริมาอยู่สั่นระริกเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธ "ถ้าพวกมันก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะเอาแฟ้มคดีนั่นยัดใส่ปากพวกมันให้สำลักกระดาษตายแน่" พริมาดึงมือรินรดาออกเบาๆ แล้วกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่รอดไรฟันไม่แพ้กัน ถึงปากจะเก่งแต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มขมับก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังตึงเครียดไม่แพ้ใคร เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าเคาน์เตอร์พอดี ระยะห่างแค่เอื้อมมือถึง เงาตะคุ่มของชายฉกรรจ์สองคนทาบทับลงบนพื้นไม้ ร่างใหญ่โตบดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท กลิ่นบุหรี่ราคาถูกและกลิ่นเหงื่อไคลโชยเข้าจมูกจนพริมาต้องนิหน้า "รู้ไหมว่าพวกเธอเผือกเรื่องที่ไม่ควรเผือก... ทนายพริมา" เสียงนั้นพูดขึ้นลอยๆ แต่น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมแฝงรังสีฆาตกรรมชัดเจน "ศาลเตี้ยเขาไม่ได้ตัดสินด้วยกฎหมายหรอกนะ... เขาตัดสินด้วยความตายต่างหาก อยากลองดูไหมล่ะว่ากระสุนนัดนึงจะทะลุหัวใจทนายปากดีได้เร็วกว่าที่เธอยื่นฟ้องหรือเปล่า" สิ้นคำขู่ แสงไฟฉายแรงสูงก็สาดส่องทะลุผ่านชั้นหนังสือจนเกิดเงาทอดยาววับวาว ความกดอากาศในร้านลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก พริมาขยับตัวจะหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต แต่รินรดากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านมานั้นหนักหน่วงและเด็ดขาด ห้ามปรามไม่ให้เธอทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด *ถ้าขยับตอนนี้... ตายแน่* จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ เสียงริงโทนเพลงคลาสสิกเบาๆ ดังมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของรินรดา ใบหน้าสวยคมของอัยการสาวถอดสีลงในพริบตา ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก รินรดากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าพริมาที่จ้องมองมาด้วยแววตาตั้งคำถามระคนตกใจ นิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปกดรับสายโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นการล่อเสือออกจากถ้ำก็ตาม "ฮัลโหล..." รินรดากรอกเสียงลงไปในเครื่องด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แต่เสียงที่ตอบกลับมาจากปลายสาย... กลับไม่ใช่เสียงของคนรู้จักที่เธอคุ้นเคย "[เก่งมากครับท่านอัยการ... ที่อุตส่าห์อดทนเล่นเกมวิ่งไล่จับมาได้ไกลขนาดนี้]" เสียงทุ้มต่ำผ่านระบบดิจิทัลถูกบิดเบือนจนแหบพร่า ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบจากยมบาล "[แต่ช่วยหันไปมองข้างหลังเพื่อนสนิทของคุณหน่อยสิครับ... ตอนนี้เธอกำลังยืนน้ำตาซึมอยู่ใกล้หน้าต่างชั้นสองของตึกฝั่งตรงข้ามนะ]" รินรดาและพริมาหันขวับไปมองนอกหน้าต่างพร้อมกันทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมลุ้นและเดินทางสืบสวนไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!