เงื่อนงำในกล้องวงจรปิด

"ถ้าคุณยังเปิดไฟล์นี้ด้วยสายตาโง่ๆ แบบนั้น ฉันคงต้องทบทวนใหม่นะคะว่าใบอนุญาตทนายความของคุณได้มาจากการจับฉลากหรือเปล่า" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือนของรินรดาคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาและสันจاوโด่งเป็นคม ขับเน้นให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูดุดันและเย้ายวนในคราวเดียวกัน พริมาไหวไหล่เบาๆ ส่งยิ้มกวนประสาทกลับไปให้คนปากจัดที่นั่งอยู่ใกล้กัน ทนายสาวลากเก้าอี้หมุนเข้ามาประชิดจนไหล่แทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือกลิ่นฝนจางๆ จากตัวอัยการสาวลอยเข้าแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณความอยากเอาชนะในตัวพริมาให้พุ่งพล่านขึ้นมาทันที "ถ้าสมองระดับอัยการคนเก่งใช้เวลาคิดแค่นี้... ฉันว่าเอาเวลาไปนั่งกินป๊อปคอร์นดูซีรีส์ยังจะมีประโยชน์กับประเทศชาติมากกว่าเลยค่ะคุณรินรดา" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ไม่มีทางที่เธอจะยอมก้มหัวให้ท่าทีเย่อหยิ่งนั่นเด็ดขาด แม้ว่าลึกๆ แล้ว หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ก็ตาม บนหน้าจอปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดตัวสำคัญในคืนเกิดเหตุ ภาพความยาวสามนาทีที่บันทึกเหตุการณ์หน้าห้องพักของเหยื่อ ดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่สำหรับมืออาชีพอย่างพวกเธอ... ความผิดปกติมันซ่อนอยู่ตรงรอยต่อของวินาทีที่ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียน "ดูตรงมุมขวาส่างสิคะ" รินรดาลดทิฐิลงชั่วคราว นิ้วเรียวยาวภายใต้เลนส์สีนู้ดชี้ไปยังจุดเล็กๆ บนจอ "นาฬิกาดิจิทัลที่มุมบนขวา... มันกระโดดข้ามจาก 23:14 น. ไปเป็น 23:17 น. ทันทีโดยไม่มีรอยต่อของเฟรมภาพ แสงเงาของต้นไม้ด้านนอกก็ผิดเพี้ยนไปจากทิศทางลมในคืนนั้นด้วย" พริมาโน้มตัวเข้าไปใกล้จอคอมพิวเตอร์มากขึ้น ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนรินรดาต้องแอบกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ทนายสาวหรี่ตาลงใช้ความคิดอย่างหนัก สมาธิทั้งหมดถูกดึงดูดเข้าสู่รายละเอียดบนหน้าจอ ลืมเลือนระยะห่างอันตรายระหว่างเธอกับอัยการสาวปากแข็งไปเสียสนิท "ไม่ใช่แค่ตัดต่อธรรมดาค่ะ..." พริมาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง ไร้ร่องรอยของการหยอกล้อ "ไฟล์นี้ถูก render ใหม่ผ่านซอฟต์แวร์ตัดต่อระดับมืออาชีพ เพื่อลบตัวตนของใครบางคนออกไปจากเฟรม... คนๆ นั้นต้องมีสิทธิ์เข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักของตึก หรือไม่ก็... เป็นคนในสำนักงานอัยการเอง" รินรดาหันขวับมามองคนข้างกาย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ปลายจมูกของพวกเธอเกือบจะชนกันในเสี้ยววินาทีนั้น กลิ่นอายความใกล้ชิดที่ระอุขึ้นกะทันหันทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวเงียบงันลงทันตาเห็น เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยดังฮัมกลายเป็นเบาหวิว เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครمครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ พริมาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสนิทคู่สวยที่มองมาพอดี ประกายความดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความไหววับบางอย่างที่อัยการสาวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLย์เย็นชา ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันน้อยๆ อย่างเผลอตัว เคมีที่พยายามผลักไสมาตลอดหลายสัปดาห์กลับดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล "พริมา..." รินรดาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบลงกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว ความซึนที่เคยมีพังทลายลงเหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง "หืม ว่าไงคะคนสวย..." ทนายสาวแกล้งกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ มือเรียวถือวิสาสะเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะทำงานเพื่อกักตัวอีกฝ่ายไว้กลายๆ "หรือว่าคุณอัยการเริ่มทนความฉลาดของฉันไม่ไหว จนอยากจะสารภาพอะไรบางอย่างคะ" รินรดาชะงัก ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหมั่นไส้ที่ถูกยั่วโมโหอีกครั้ง แต่ทว่า... จังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเผ็ดร้อนตามสไตล์ ประตูห้องทำงานที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับส่งเสียงคลิกเบาๆ ปัง! ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เอกสารในมือร่วงหล่นลงบนพื้นเสียงดังสนั่น พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของพริมาและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "ไม่ต้องเสียเวลาหากลốcหรอกครับ... เพราะต้นฉบับจริงๆ น่ะ อยู่ที่ผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งฟินทั้งลุ้นคู่นี้ด้วยนะคะ