หน้ากากคนดี

“ถ้าคิดจะแอบถ่าย ก็หัดปรับโฟกัสให้ชัดกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ จะได้ไม่เสียชื่อช่างภาพกากๆ” พริมาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่กรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจ มือเรียวคว้าข้อมือของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้ได้ทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมราคาถูกปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้เธอรู้ทันทีว่า ‘เหยื่อ’ ที่เธอตามหามาตลอดสามวันไม่ได้มีดีแค่ความกะล่อน ร่างนั้นชะงัก เสียงกดชัตเตอร์เงียบสนิทลงทันที “ทนายพริมา… ใจร้อนไปหรือเปล่าคะ?” เสียงแหบพร่าของ ‘นายเอกชัย’ พยานปากสำคัญผู้กุมความลับเรื่องการโอนเงินใต้โต๊ะในคดีฆาตกรรมนี้ดังขึ้น เขาสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของพริมาอย่างถือดี “ผมแค่มาถ่ายรูปแมว ไม่ได้หมายความว่าผมต้องเป็นพยานให้คุณ” “แมวหรือคนตาย?” พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เลนส์กล้องที่ยังคาอยู่ในมือเขา “พูดให้ชัดนะคะเอกชัย ถ้าไม่อยากให้รูปในกล้องนี้กลายเป็นหลักฐานมัดตัวคุณเองในฐานะ ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’ แทนที่จะเป็นพยาน” ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตรึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงโปร่งของใครอีกคนก็ก้าวออกมาจากเงามืดของตึกร้าง รินรดาในชุดสูทสีเข้มดูเคร่งขรึมและทรงพลัง เธอขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพริมากับเอกชัย “เลิกเล่นบทนางเอกผู้กล้าได้แล้วพริมา” รินรดากล่าวเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาสีเข้มดุจน้ำแข็งจ้องมองพยานปากเอกด้วยความดูแคลน “ส่วนคุณเอกชัย... ถ้าไม่เปิดปากตอนนี้ ดิฉันจะถือว่าข้อเสนอเรื่องความปลอดภัยที่ให้ไปเมื่อเช้าเป็นโมฆะ แล้วถึงตอนนั้น... อย่าหาว่าดิฉันไม่เตือน” เอกชัยหัวเราะร่าท่ามกลางความเงียบ เสียงหัวเราะของเขามันน่ารำคาญจนพริมาแทบจะพุ่งเข้าไปชกหน้าให้สักที “คุณอัยการรินรดา... คนสวยปากจัดอย่างคุณนี่นะจะปกป้องผม? ผมว่าผมตายด้วยน้ำมือคนจ้างวานยังจะเร็วกว่าตายด้วยน้ำมือคุณเลย” เขาโน้มตัวลงมาใกล้รินรดาจนพริมาต้องรีบดึงแขนอัยการสาวถอยหลังกลับมา “อย่าสะเออะเข้าใกล้เธอ” พริมาขู่ฟ่อเหมือนแมวที่กำลังหวงอาณาเขต รินรดาเหลือบมองคนข้างกายที่ออกตัวแทนตนอย่างลืมตัว มุมปากของอัยการสาวกระตุกยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง แม้จะยังคงสีหน้าเย็นชาเอาไว้ได้ “ถอยไปพริมา เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” “จัดการ? จัดการยังไงคะ ในเมื่อเขามันพวก ‘หน้ากากคนดี’ ปากบอกไม่รู้อะไร แต่สายตานี่จ้องจะต่อรองราคากับความตายอยู่ตลอดเวลา” พริมาหันไปตวาดใส่รินรดาอย่างลืมตัว ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับเอกชัย “ฟังนะเอกชัย ฉันมีหลักฐานที่มากกว่าแค่กล้องตัวนี้ ถ้าคุณไม่คายความจริงออกมาตอนนี้ ฉันจะทำให้คุณรู้ว่านรกบนดินที่ทนายอย่างฉันสร้างขึ้นน่ะ มันทรมานกว่าลูกปืนแค่ไหน!” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง พริมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเอกชัย เธอเห็นความลังเล เห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากกะล่อนๆ นั่น เอกชัยถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมวางกล้องถ่ายรูปลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แถวนั้น “ก็ได้… อยากรู้อะไรก็ถามมา แต่บอกไว้ก่อนนะ สิ่งที่ผมจะพูด มันอาจจะทำให้พวกคุณสองคนไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้” รินรดาก้าวเข้าไปใกล้พยานหนุ่มหนึ่งก้าว สื่อสารด้วยสายตาที่เฉียบคมจนคนถูกมองต้องเสียวสันหลัง “พูดมา” “คนที่ฆ่าคนตาย ไม่ใช่แค่คนมีอำนาจที่คุณกำลังสงสัย แต่มันคือ...” ยังไม่ทันที่เอกชัยจะเอ่ยชื่อออกมา แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าโกดังรกร้างอย่างกะทันหัน เสียงเบรกดังลั่นสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์นับสิบคนที่กรูกันเข้ามาล้อมพวกเธอไว้ พริมาคว้ามือรินรดาไว้แน่น ใจเต้นรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสัญชาตญาณเตือนภัยที่พุ่งสูงขึ้น “พริมา!” รินรดาอุทานขณะที่อีกฝ่ายดึงเธอเข้าไปหลบหลังเสาปูนคอนกรีตที่แตกร้าว “เงียบไว้ค่ะอัยการ...” พริมาขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจรินรดาสัมผัสได้ที่ข้างแก้ม ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วแต่เด็ดขาด “ถ้าวันนี้เราจะตาย... อย่างน้อยก็ได้ตายใกล้ๆ กันนะคะ” เสียงกระสุนปืนนัดแรกดังขึ้นทำลายความเงียบของค่ำคืน พริมาหันไปมองหน้าเอกชัยที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้นเอง มือถือของรินรดาก็สั่นขึ้นพร้อมข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *‘หยุดหาความจริงเสียที... หรืออยากให้คนที่คุณรักที่สุดต้องจบชีวิตลงในกองเลือด?’* รินรดามือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ พริมาเห็นท่าทีนั้นจึงคว้ามืออัยการสาวมากุมไว้แน่น พลางมองไปยังเงาดำที่ค่อยๆ ก้าวผ่านแสงไฟหน้ารถเข้ามาใกล้เสาปูนที่พวกเธอหลบอยู่... และเมื่อเงาร่างนั้นปรากฏชัดขึ้น รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏบนใบหน้าผู้มาเยือน “เซอร์ไพรส์ไหมคะ คุณทนาย... และคุณอัยการคนสวย?” ร่างสูงสง่าของผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด เธอถือปืนพกกระบอกเล็กไว้ในมือข้างหนึ่ง และในมืออีกข้าง... คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่พวกเธอตามหามาตลอด ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันดำมืดนี้ไปกับโรสแมรี่พิษนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!