ความลับในปาร์ตี้คืนนั้น

“หลักฐานหายไปจากห้องนิรภัยของสำนักงานอัยการ... พูดเป็นเล่นน่าสารวัตร!” น้ำเสียงของพริมาเฉียบคมจนเกือบจะบาดแก้วหูของผู้กองปลายสาย ทนายสาวขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองผ่านกระจกใสของร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามคลับหรู ‘Midnight Illusion’ คลับใต้ดินที่ถูกปิดตายชั่วคราวจากคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญเมื่อสามวันก่อน ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของการทำงาน แต่มันคือการ "จงใจ" ปิดปากพยานปากเอกในรูปแบบที่อุกฉกรรจ์ที่สุด “ผมไม่ได้ล้อเล่นครับคุณพริมา กล้องวงจรปิดหน้าห้องนิรภัยถูกตัดสัญญาณตอนตีสองสี่สิบนาทีพอดีเป๊ะ คนร้ายรู้รหัสผ่านและรู้ว่าของชิ้นนั้นถูกเก็บไว้ตรงไหน... ซึ่งหมายความว่า มี ‘หนอน’ ซ่อนอยู่ข้างในพวกเราเอง” เสียงปลายสายร้อนรนจนแทบจะขาดใจ พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลที่ตีตื้นขึ้นมาในอก สมองอันปราดเปรียวประมวลผลอย่างรวดเร็ว หากหลักฐานชิ้นนั้น—ซึ่งเธอมั่นใจว่าเป็นแฟลชไดรฟ์บันทึกภาพเหตุการณ์ในคืนเกิดเหตุ—หลุดรอดไปถึงมือฆาตกร ตัวจริงของเหยื่อรายต่อไปอาจไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเธอกับยัยอัยการปากจัดที่กำลังหัวเสียอยู่สำนักงานใหญ่โน่น *“ถ้าไม่อยากตายคาคดีนี้ ก็อยู่เฉยๆ ซะบ้างเถอะยัยทนายปากกล้า!”* คำพูดของรินรดาก่อนหน้านี้ลอยเข้ามาในหัว ทว่า... คนอย่างพริมาไม่เคยมีคำว่า ‘ยอมจำนน’ ในพจนานุกรม ยิ่งอีกฝ่ายสั่งห้าม เธอกยิ่งอยากพุ่งชน! ในเมื่อช่องทางปกติถูกปิดตาย พริมาก็เลยต้องเลือกทางที่อันตรายที่สุด เบื้องหน้าของเธอคือประตูหนีไฟด้านหลังคลับ Midnight Illusion ที่แม้จะถูกติดป้ายประกาศอายัดจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่สำหรับทนายสาวสายลุยผู้มีงานอดิเรกเป็นการปีนหน้าผาจำลองและงัดแงะกุญแจ ลวดเหล็กเส้นเล็กๆ ในกระเป๋ากางเกงสแลคคืออาวุธชั้นดีที่พร้อมใช้งาน *คลิก...* เสียงกลไกภายในแม่กุญแจดีดตัวออกเบาๆ ในจังหวะที่เสียงเพลงบาสsสหนักหน่วงจากตึกข้างเคียงช่วยกลบเกลื่อนพอดี พริมาผลักบานประตูเหล็กหนาหนักให้เปิดออกเพียงลำตัวลอดผ่านได้ กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และคราบเลือดที่ยังล้างไม่ออกโชยปะทะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าสู่ความมืด ความเงียบงันภายในคลับยามวิกาลช่างน่าขนลุก แสงไฟนีออนสีส้มสลัวลอดผ่านช่องระบายอากาศสาดกระทบเศษแก้วที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น พริมาเปิดไฟฉายจากสมาร์ทโฟน กวาดสายตาสำรวจไปรอบห้อง VIP ชั้นสอง—จุดที่ร่างไร้วิญญาณของไฮโซหนุ่มทายาทธุรกิจอสังหาฯ ถูกพบเป็นศพ "ใคร..." เสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบลงบนพรมหนานุ่มดังแว่วมาจากมุมมืดทางเดินโซนห้องน้ำวีไอพี พริมาสะดุ้งสุดตัว ปิดไฟฉายในมือฉับพลัน ร่างเพรียวบางแนบชิดกับเสาปูนเปลือยทันที หัวใจเต้นรัวระส่ำด้วยความตื่นตัวประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของนิโคตินลอยล่องมาแตะจมูก... กลิ่นนี้ เธอกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่าคุ้นเคยจนน่าหงุดหงิด “คิดจะมาตายที่นี่อีกรอบรึไง ถึงได้เดินเข้าประตูหลังโดยไม่ล็อกให้ดีแบบนี้” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นชาจนยะเยือกดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขนเรียว ทำให้ร่างของพริมาถูกเหวี่ยงไปชนเข้ากับผนังห้องอย่างแรงโดยมีแผงอกของใครบางคนกั้นกลางไว้ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม พร้อมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ทำให้รู้ทันทีว่าผู้มาใหม่คือใคร “คุณรินรดา!” พริมาอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืดแล้วพบว่าใบหน้าอันคมคายของอัยการสาวอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ รินรดายืนชิดเธอจนแทบไม่มีช่องว่าง มือเรียวยาวข้างหนึ่งยันผนังไว้เพื่อกักตัวเธอไว้ ขณะที่มืออีกข้างยังคงจับต้นแขนเธอแน่น แววตาภายใต้ความมืดคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนความหวาดหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม “คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่ พริมา!” รินรดาเค้นเสียงกระซิบลอดไรฟัน ดวงตาสวยเฉี่ยวจ้องมองเข้ามาในดวงตาเธอนิ่งสนิท “ฉันสั่งคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าเพิ่งเคลื่อนไหวจนกว่าทีมสืบสวนจะตรวจสอบพื้นที่เสร็จ!” “แล้วคุณล่ะท่านอัยการ... มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในที่เกิดเหตุคนเดียวมืดๆ แบบนี้ หรือว่ากลัวว่า ‘หลักฐาน’ ที่หายไปจากห้องนิรภัย จะถูกเจอโดยคนอื่นก่อนที่คุณจะมาทำลายมันทิ้งกันแน่ล่ะคะ?” พริมาสวนกลับทันควัน ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะเย้ย ทEแม้สถานการณ์จะบีบคั้นแค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้สายตาคู่นั้น รินรดาขบกรามแน่น แรงบีบที่ต้นแขนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ระคนขัดAใจ ผู้หญิงคนนี้นี่มันดื้อด้านและรั้นเสียจนน่าตีให้ก้นลายจริงๆ! “สมองคุณคิดได้แค่นี้สินะ ทนายพริมา... คิดว่าฉันมาเพื่อทำลายหลักฐานงั้นเหรอ?” รินรดาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหางตาของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนพริมาต้องเผลอหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และวูบวาบในอกอย่างประหลาด “ถ้าฉันอยากทำลายจริงๆ ฉันคงไม่มายืนเสี่ยงติดคุกกับคุณในที่อัปמงคลแบบนี้หรอก” “แล้วคุณมาทำไม... บอกมาสิคะ ถ้าไม่ใช่เพราะมีความลับอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้ฉันรู้” พริมาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้ระยะห่างระหว่างกันจะลดลงจนหัวใจของเธอเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ เคมีประหลาดระหว่างความเดือดดาลและความเสน่หาพุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะเมื่อมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าจับมาจูบให้หายดื้อ แต่ก่อนที่อัยการสาวจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของทั้งคู่ก็ต้องแข็งค้าง *แอ๊ด... เสียงเปิดประตูบานหน้าของคลับดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาทางโถงทางเดินหลัก!* รินรดาดึงตัวพริมาเข้าหาตัวจนแนบชิดติดอก มือเรียวคว้าต้นคอทนายสาวให้ซุกเข้ากับซอกคอของตนเองเพื่อบังเงา ขณะที่ริมฝีปากอุ่นจัดกระซิบติดริมใบหูด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำเอาพริมาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “เงียบซะ... มีคนอื่นเข้ามาในคลับนี้อีกแล้ว และดูเหมือนว่า... มันกำลังเดินตรงมาทางที่เรายืนอยู่” —————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ปากแซ่บของยัยตัวแสบกับท่านอัยการสายซึนนะคะ!